ਬਲਾਦ੍ਦੋਲਾਂ ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਲੁਂਠਯਿਤ੍ਵਾ ਰਿਪੋਰ੍ਗृਹਮ੍
ਉਸਨੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਉਸਨੂੰ ਡੋਲੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਲੁੱਟ ਲਿਆ।
ਬਲਖਾਨਿਸ੍ਤੁ ਬਲਵਾਨ੍ਦੇਵਤਾਲਨਸਂਯੁਤਃ
ਬਲਖਾਨੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਦੇਵਤਾਲਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਇਆ।
ਸੁਖਵਰ੍ਮਾਣਮਾਗਤ੍ਯ ਸੇਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਰਿਪੋਃ ਸੁਤਮ੍
ਉਹ ਸੁਖਵਰਮਣ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ।
ਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੇ ਜਯਨ੍ਤਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਉਸ ਮਹਾਂਵੀਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਜਯੰਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਯਾਲਂ ਚ ਸੁਖਵਰ੍ਮਾਣਂ ਸਂਜੀਵ੍ਯ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਯਯੌ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਲਾ ਸੁਖਵਰਮਣ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਗਿਆ।
ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਸ ਯਯੌ ਗੇਹਂ ਯਥਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਥਾਵਿਧਃ
ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਆਰ੍ਯ੍ਯਸਿਂਹਗृਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪृष੍ਟਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਮ੍
ਉਹ ਆਰਯ ਸਿੰਘ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ ਤੇ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।
ਰੁਰੋਦ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਵੀਰੋ ਹਾ ਪ੍ਰਿਯੇ ਮਦਵਿਹ੍ਵਲੇ
ਉਹ ਵੀਰ ਬਹੁਤ ਰੋਇਆ, 'ਹਾਏ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਮੋਹ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ!'
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਰੋਦਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਡਵੋਪਰਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਏਕਾਕੀ ਸ ਯਯੌ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਿਸ਼ਿ ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤੋ ਰਿਪੁਃ
ਇੰਝ ਰੋ ਕੇ, ਉਹ ਘੋੜੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ ਜਿਥੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਯੇ ਵੀਰੋ ਬਲਖਾਨਿਰ੍ਮਹਾਬਲਃ 3.3.19.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਬਲਖਾਨ ਵੀ ਆ ਗਿਆ।
ਹਾ ਇਨ੍ਦੁਲ ਮਹਾਵੀਰ ਹਾ ਮਦ੍ਬਂਧੋ ਪ੍ਰਿਯਂਕਰ
'ਹਾਏ ਇੰਦੁਲਾ, ਵੱਡੇ ਵੀਰ! ਹਾਏ ਮੇਰੇ ਸੱਜਣ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ!'
ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦੇਹਿ ਮੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗृਹਾਣਾਦ੍ਯ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾਮ੍
'ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਕਬੂਲ ਕਰ!'
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੰਦਰ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੈਨ੍ਯਨਿਪਾਤਂ ਚ ਤਾਲਨੋ ਵਾਹਿਨੀਪਤਿਃ।। । ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਨਨਾਦੋਚ੍ਚੈਃ ਸਿਂਹਿਨ੍ਯੁਪਰਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਫੌਜ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਤਾਲਨ, ਜੋ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਸਿੰਹਣੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਬਹੁਤ ਉੱਚੀ ਗੱਜ ਮਾਰੀ।
ਨ ਜਯਃ ਸੈਨ੍ਯਨਾਸ਼ੇਨ ਤਵ ਵੀਰ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਵੀਰ, ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਤ੍ਰੋ ਭਯਂਕਰਃ ਸ੍ਵਭਲ੍ਲੇਨ ਪੁਨਰ੍ਵੀਰੋ ਦਂਸ਼ਯਾਮਾਸ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਪੁੱਤਰ ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਇਂਦੁਲੇ ਮੂਰ੍ਛਿਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਡਵਾ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਿਣੀ
ਜਦ ਇੰਦੁਲਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਘੋੜੀ ਨੇ ਅਸਮਾਨੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਤਦਾ ਸ ਬਾਲਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਃ ਕਾਲਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚਾਪ ਆਦਧੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਕਾਲ-ਅਸਤਰ ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਮृਤੇ ਸੇਨਾਪਤੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ੋ ਮਦਵਿਹ੍ਵਲਃ
ਜਦ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ ਜੋ ਮੋਹ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦੁਲਃ ਕ੍ਰੋਧਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਾਗ੍ਨੇਯਂ ਸ਼ਰਮਾਦਦੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਯੌ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਸ ਤੁ ਵਾਯਵ੍ਯਮਾਦਧੇ ।। 3.3.19.
ਇੰਦੁਲਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ; ਤੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਹਵਾ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸ੍ਵਯੋਗੇਨੈਵ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਃ ਪੀਤ੍ਵਾ ਵਾਯਵ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਆਪਣੀ ਜੋਗ-ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਵਾ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਪੀ ਗਿਆ।
ਤਥਾਵਿਧਂ ਰਿਪੁਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਇੰਝ ਜਿਹਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਪੁਨਰ੍ਯੋਗਬਲੇਨੈਵ ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਤਮ੍
ਫਿਰ ਜੋਗ-ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਸਤਰ ਨਿਸ਼ਕਰਿਆ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਯੋਗੇਨੈਵ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ੋ ਜਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮੁਖੇऽਕਰੋਤ੍
ਆਪਣੀ ਜੋਗ-ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ ਨੇ ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਯਯੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਬਾਹੁਸ਼ਾਲੀ ਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ ਚਰ੍ਮ ਖਡ੍ਗਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਸ਼ੁ ਖਡ੍ਗਯੁਦ੍ਧਮਚੀਕਰਤ੍
ਉਹ ਖੁਸ਼-ਦਿਲ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਓਹਨੇ ਢਾਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਕੇ, ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦੇਵਾਦ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਭੂਮਿਪਾਃ
ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਪ੍ਰਾਤਃਕਾਲੇ ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਬਲਖਾਨਿਰ੍ਮਹਾਬਲਃ
ਸਵੇਰੇ ਸਵੇਰੇ, ਬਲਖਾਨੀ ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰਮੇਣ ਕਰ੍ਸ਼ਿਤੋ ਵੀਰਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਇੰਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬੜਾ ਵੀਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਥਕਾਵਟ ਕਰਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸ੍ਵਖਡ੍ਗੇਨੈਵ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਵ ਹਰਾਮ੍ਯਹਮ੍ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਖਡ੍ਗਮਾਦਾਯ ਯਯੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਬਲਖਾਨਿਸ੍ਤੁ ਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰੇਮਕਾਤਰਃ 3.3.19.
ਪਰ ਬਲਖਾਨੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਤੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।