ਮਾਰ੍ਗਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਭੂਪਾ ਗ੍ਰਾਮਪਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰਪਾਸ੍ਤਥਾ
ਤੇ ਉਹ ਰਾਜੇ ਜੋ ਰਾਹ ਵਿਚ ਆਏ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਤੇ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਹਾਕਮ ਵੀ,
ਯੇ ਭੂਪਾ ਮਦਮਤ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਜਿਤ੍ਵਾ ਤਾਂਸ੍ਤਾਲਨੋ ਬਲੀ 3.3.18.
ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਸਤ ਰਾਜੇ ਤਾਕਤਵਰ ਤਾਲਨ ਨੇ ਜਿੱਤ ਲਏ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਰਾਮੇਸ਼ਂ ਰਾਮੇਣ ਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਰਾਮੇਸ਼ਵਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਨਲਿਨੀਸਾਗਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਵਾਸਮਕਾਰਯਨ੍
ਉਹ ਨਲਿਨੀ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ ਤੇ ਉਥੇ ਆਪਣਾ ਟਿਕਾਣਾ ਬਣਾਇਆ।
ਆਰ੍ਯ੍ਯਸਿਂਹ ਮਹਾਭਾਗ ਸ੍ਵਪੋਤਾਨ੍ਦੇਹਿ ਤੀਰ੍ਣਕਾਨ੍ ਨੋ ਚੇਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸਬਲਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰਭਂਗਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
'ਹੇ ਮਹਾਨ ਆਰ੍ਯਸਿੰਹ, ਆਪਣੇ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਸੌਂਪ ਦੇ ਜੋ ਪਾਰ ਲੰਘ ਗਏ ਹਨ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਫੌਜ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਤਬਾਹ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਤ੍ਰਵਚੋ ਭੂਪਤਿਰ੍ਬਲਵਤ੍ਤਰਃ
ਇਹ ਪੱਤਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ,
ਇਨ੍ਦੁਲਃ ਸ੍ਤਂਭਨਂ ਮਂਤ੍ਰਂ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸ਼ਰ ਉਤ੍ਤਮੇ
ਇੰਦੁਲਾ ਨੇ ਥੰਮਣ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਜਾਪ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਦਿਵਸੇ ਸੁਖਸ਼ਰ੍ਮਾ ਚ ਤ੍ਰਿਲਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸ੍ਵਦਲੈਃ ਸਹ
ਉਸ ਦਿਨ ਸੁਖਸ਼ਰਮਾ ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਨਿਸ਼ਾਮੁਖੇ ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਸ਼ਤਪੁਤ੍ਰੈਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਚਾਯਯੌ
ਰਾਤ ਦੇ ਆਉਣ ਉੱਤੇ ਇੰਦਰ ਪੂਤ੍ਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਆ ਗਿਆ।
ਤੇषਾਂ ਹਯਾ ਹਰਿਦ੍ਵਰ੍ਣਾ ਯੋਗਿਵੇषਧਰਾ ਬਲਾਤ੍ ਤਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਗੇਹਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਦਾ ਤੈਃ ਸੁਖਿਤੋऽਵਸਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਹਰੇ ਰੰਗ ਦੇ ਸਨ ਤੇ ਉਹ ਜੋਗੀ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਫਿਰ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਏਵਂ ਜਾਤਾਸ਼੍ਚ षਣ੍ਮਾਸਾਸ੍ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਹਿ ਸੇਨਯੋਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਜੰਗ ਚੱਲਦੀ ਰਹੀ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਾਨਸੀਂ ਪੀਡਾਂ ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਂ ਵਿਮੁਖੋऽਭਵਤ੍
ਮਾਨਸਿਕ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਉਹ ਲੜਾਈ ਵੱਲੋਂ ਮਨ ਮੋੜ ਬੈਠਾ।
ਦੇਵਸਿਂਹਂ ਸਮਾਹੂਯ ਤ੍ਰਿਕਾਲਜ੍ਞਂ ਮਹਾਮਤਿਮ੍ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੋਵਾਚ ਮਹਾਯੋਗੀ ਦੇਵਸਿਂਹੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਦੇਵਸਿੰਘ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਅਕਲਮੰਦ ਸੀ, ਬੁਲਾ ਕੇ, ਮਹਾਂਯੋਗੀ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਦੇਵਸਿੰਘ ਨੇ ਸੁਣ ਕੇ ਕਿਹਾ।
ਮਹੇਂਦ੍ਰਤਨਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦਃ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸ੍ਵਯਂ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਕਰੋਤਿ ਬਲਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਇੰਦਰ ਦਾ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪ ਆ ਕੇ ਫੌਜ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਤ੍ਸਹਾਯੇਨ ਤਾਲਨੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ਵਿਜਯੀ ਭਵ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਹਿ ਨੋ ਚੇਦ੍ਯਾਯਾਂ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੀ ਤੇ ਤਾਲਨ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸਿਂਹਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍ ਸੇਨਾਂ ਨਿਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ ਪੋਤੇषੁ ਹਯਵਾਹਨਃ
ਦੇਵਸਿੰਘ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਘੋੜਸਵਾਰ ਨੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜਹਾਜਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਤਾਕਤਵਰ ਨੇ ਉੱਥੇ ਅੱਧੀ ਫੌਜ ਖੜੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਹਯਾਰੂਢਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੁਦ੍ਧਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੀਰ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸਨ।
ਹਤ੍ਵਾ ਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਸਰ੍ਵਾਁਲ੍ਲੁਂਠਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਲੁੱਟ ਲਿਆ।
ਰਾਜ੍ਞੋऽਨ੍ਤਃ ਪੁਰਮਾਗਤ੍ਯ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ੋ ਬਲਵਤ੍ਤਰਃ ਸਪ੍ਤਾਲਿਭਿਰ੍ਵृਤਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਗੀਤਨृਤ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਾਮ੍ ।। 3.3.19.
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਬਲਵਾਨ ਅੰਸ਼ ਰਾਜੇ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਇਕ ਸੋਹਣੀ ਇਸਤਰੀ, ਜੋ ਗੀਤ ਤੇ ਨਾਚ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਸੱਤ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਬਲਾਦ੍ਦੋਲਾਂ ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਲੁਂਠਯਿਤ੍ਵਾ ਰਿਪੋਰ੍ਗृਹਮ੍
ਉਸਨੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਉਸਨੂੰ ਡੋਲੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਲੁੱਟ ਲਿਆ।
ਬਲਖਾਨਿਸ੍ਤੁ ਬਲਵਾਨ੍ਦੇਵਤਾਲਨਸਂਯੁਤਃ
ਬਲਖਾਨੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਦੇਵਤਾਲਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਇਆ।
ਸੁਖਵਰ੍ਮਾਣਮਾਗਤ੍ਯ ਸੇਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਰਿਪੋਃ ਸੁਤਮ੍
ਉਹ ਸੁਖਵਰਮਣ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ।
ਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੇ ਜਯਨ੍ਤਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਉਸ ਮਹਾਂਵੀਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਜਯੰਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਯਾਲਂ ਚ ਸੁਖਵਰ੍ਮਾਣਂ ਸਂਜੀਵ੍ਯ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਯਯੌ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਲਾ ਸੁਖਵਰਮਣ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਗਿਆ।
ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਸ ਯਯੌ ਗੇਹਂ ਯਥਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਥਾਵਿਧਃ
ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਆਰ੍ਯ੍ਯਸਿਂਹਗृਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪृष੍ਟਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਮ੍
ਉਹ ਆਰਯ ਸਿੰਘ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ ਤੇ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।
ਰੁਰੋਦ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਵੀਰੋ ਹਾ ਪ੍ਰਿਯੇ ਮਦਵਿਹ੍ਵਲੇ
ਉਹ ਵੀਰ ਬਹੁਤ ਰੋਇਆ, 'ਹਾਏ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਮੋਹ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ!'
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਰੋਦਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਡਵੋਪਰਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਏਕਾਕੀ ਸ ਯਯੌ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਿਸ਼ਿ ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤੋ ਰਿਪੁਃ
ਇੰਝ ਰੋ ਕੇ, ਉਹ ਘੋੜੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ ਜਿਥੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਯੇ ਵੀਰੋ ਬਲਖਾਨਿਰ੍ਮਹਾਬਲਃ 3.3.19.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਬਲਖਾਨ ਵੀ ਆ ਗਿਆ।