ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਰਿਮਲਃ ਸਰ੍ਵ ਭੂਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰਿਮਲ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਤਦਾ ਮਹਾਸਤੀ ਵੇਲਾ ਵਿਲਲਾਪ ਭृਸ਼ਂ ਮੁਹੁਃ ਤਾਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਤਦਾ ਵੇਲਾਂ ਨਭੋਮਾਰ੍ਗੇਣ ਚਾਯਯੌ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵੇਲਾ ਵਾਰ ਵਾਰ ਰੋਈ; ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾਸੌ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚਾਗਮਨ੍ਮੁਦਾ 3.3.17.
ਉਸ ਨੇ ਲਕਸ਼ਣ ਨੂੰ ਡਰਾ ਕੇ, ਆਉਣ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਲਈ।
ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਪ੍ਤ ਸੁਤਾਨ੍ਸਹਿਤਾਨ੍ਨृਪਤੇਸ੍ਤੁ ਤੇ ਉषਿਤ੍ਵਾ ਦਸ਼ਰਾਤ੍ਰਾਂਤੇ ਦਧ੍ਯੁਰ੍ਗਂਤੁਮਨੋ ਮੁਨੇ
ਫਿਰ, ਉਹ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਉਥੇ ਰਹੇ ਤੇ ਫਿਰ ਚਲੇ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਮਹੀਰਾਜਸ੍ਤੁ ਬਲਵਾਨ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਭੂਪਤੇਃ ਪਦੌ
ਪਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਰਾਜੇ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਲਏ।
ਮਹਾਰਾਜ ਵਧੂਸ੍ਤੇ ਚ ਵੇਲੇਯਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਿਕਾ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਤੇਰੀ ਵਧੂ ਹੁਣ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗਚ੍ਛ ਗੇਹਂ ਸੁਖੀ ਭਵ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ।
ਇਤ੍ਯੁ੍ਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਵਚੋ ਰਾਜਾ ਸ ਸ੍ਨੇਹਾਦਂਕਮਸ੍ਪृਸ਼ਤ੍ ਮਹੀਰਾਜਂ ਸ ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਸ ਰਾਜਾ ਚੂਰ੍ਣਤਾਂ ਗਤਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿਚ ਲਿਆ, ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਰਾਜਾ ਰੇਤ ਵਾਂਗ ਰਲ ਗਿਆ।
ਭਗ੍ਨਾਸ੍ਥੀ ਭੂਪਤੀ ਚੋਭੌ ਪਾਵਕੀਯੈਸ਼੍ਚਿਕਿਤ੍ਸਕੈਃ
ਦੋਵੇਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਵਕ ਦੇ ਵੈਦਾਂ ਨੇ ਇਲਾਜ ਕੀਤਾ।
ਮਲਨਾ ਸ੍ਵਸੁਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮੁਦ੍ਵਾਹਿਤਂ ਗृਹੇ ਹੋਮਂ ਵੈ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਚਂਡਿਕਾਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਮਲਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ ਘਰ ਆਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਚੰਡਿਕਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰਵਾਇਆ।
ਸਭਾਯਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਣੋ ਵੀਰੋ ਯਾਤ੍ਰਾਕਾਲੇ ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਨਭੋਮਾਰ੍ਗੇਣ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਯੋਗਿਨੌ ਚ ਸ਼ਿਵਾਜ੍ਞਯਾ
ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਵੀਰ ਲਕਸ਼ਣ ਨੇ ਜਦੋਂ ਜਾਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਦੋ ਯੋਗੀ ਅਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਆਏ ਹਨ।'
ਜਹਤੁਸ੍ਤੌ ਚ ਮਾਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਭਯ ਮੋਹਿਤਮ੍ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਂਤਂ ਤਂ ਨਤ੍ਵਾ ਯਯੁਰ੍ਭੂਪਾਃ ਸ੍ਵਮਾਲਯਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ।
ਸਾਗਰਾਖ੍ਯਸਰਸ੍ਤੀਰੇ ਕਦਾਚਿਦਿਂਦੁਲੋ ਬਲੀ
ਕਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਂ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਇੰਦੁਲਾ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਹਂਸਾ ਆਕਾਸ਼ਾਦ੍ਭੂ ਮਿਮਾਗਤਾਃ
ਇਸ ਵੇਲੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਹੰਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਏ।
ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਂ ਵਚਃ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਧਨ੍ਯੋऽਯਂ ਦਿਵ੍ਯਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਕਿੰਨਾ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ।'
ਮਹਾਵਤੀ ਪੁਰੀਣਾਂ ਚ ਸਾਗਰਃ ਸਰਸਾਮਪਿ
ਸਮੁੰਦਰ ਸਭ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ ਤੇ ਸਰੋਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਭੋ ਇਨ੍ਦੁਲ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਮਾਨਸੇ ਸਰਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਹੇ ਇੰਦੁਲਾ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ, ਅਸੀਂ ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਾਂ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੁਭਾਂ ਨਾਰੀਂ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੁਭਾਗਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੋਹਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨਾ ਵਯਂ ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਤਰਂ ਗਤਾਃ ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੋ ਨ ਹਿ ਕੋऽਪ੍ਯਤ੍ਰ ਪਦ੍ਮਿਨੀ ਸਦृਸ਼ੋ ਵਰਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅਸੀਂ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ ਤੇ ਦੂਜੇ ਦੇਸ਼ ਚਲੇ ਗਏ; ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਕੁੜੀ ਲਈ ਕੋਈ ਯੋਗ ਵਰ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨਃ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਜਾ।
ਸਿਂਹਲਦ੍ਵੀਪਕੇ ਰਮ੍ਯੇ ਹ੍ਯਾਰ੍ਯਸਿਂਹੋ ਨृਪਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਰਾਗਿਣ੍ਯਃ ਸਪ੍ਤ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾਸ੍ਤਤ੍ਸਖ੍ਯਃ ਪ੍ਰਮਦੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਸੁੰਦਰ ਸਿੰਹਲ ਦੀਪ 'ਤੇ ਆਰ੍ਯਸਿੰਹ ਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਰਾਣੀਆਂ, ਜੋ ਸੋਹਣਿਆਂ ਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸਨ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਸਾਥਣੀਆਂ ਸਨ।
ਨਲਿਨੀਸਾਗਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਗਿਰਿਜਾਮਂਦਿਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ 3.3.18.
ਨਲਿਨੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਗਿਰਿਜਾ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਦਰ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਾਪਿ ਤਂ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਂਸਦੇਹੇ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਮਾਤਾ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਹੰਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ,
ਵਰ੍षਮੇਕਂ ਯਯੌ ਤਤ੍ਰ ਨਾਨਾਲੀਲਾਸੁ ਮੋਹਿਤਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਇਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਮਸਤ ਰਹੀ।
ਭਕ੍ਤਿਗਰ੍ਵਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨੇ ਚਾਹ੍ਲਾਦੇ ਜਗਦਂਬਿਕਾ
ਭਗਤੀ ਦੇ ਗਰੂਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਗਦੰਬਾ ਜੀ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਹਦ੍ਦੁਃਖਮਾਹ੍ਲਾਦਸ੍ਯ ਜਯੈषਿਣਃ
ਪਰ ਜੋ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ੀ ਲੱਭਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਆ ਪਿਆ।
ਇਨ੍ਦੁਲਂ ਰੂਪਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਲਂਕਾਪੁਰਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਇੰਦੁਲਾ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਲੰਕਾ ਨਗਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਘੋਰਂ ਸਕੁਲੋ ਵਿਲਲਾਪ ਹ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਕੁਟੰਬ ਨੇ ਰੋਣਾ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ੋ ਰੁਦਿਤਂ ਪ੍ਰਾਹਾਹ੍ਲਾਦਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਭੋਃ ਇਂਦੁਲਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸਮੇष੍ਯਾਮਿ ਭਵਾਨ੍ਧੈਰ੍ਯਪਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਅੰਸ਼ ਨੇ ਰੋਣ ਵੇਖ ਕੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਆਹਲਾਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸੁਣ, ਮੈਂ ਇੰਦੁਲਾ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਹੌਸਲਾ ਰੱਖ।'
ਬਲਖਾਨਿਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ੋ ਦੇਵਸਿਂਹਸ਼੍ਚ ਤਾਲਨਃ
ਬਲਖਾਨੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਅੰਸ਼, ਦੇਵਸਿੰਘ ਤੇ ਤਾਲਨ,