ਆਸ੍ਥਿਤਃ ਸ ਕਥਾਮਧ੍ਯੇ ਨਾਰਦੋऽਭ੍ਯਾਗਮਤ੍ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਦੋਂ ਨਾਰਦ ਜੀ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰ੍षਿਤੋ ਰਾਜਾ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍
ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਮ੍ਲੇਚ੍ਛੈਰ੍ਹਤਸ੍ਤਵ ਪਿਤਾ ਯਮਲੋਕਮਤੋ ਗਤਃ
ਤੇਰੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਮਲੇਛਾਂ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਯਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਵੇਦਵਿਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਯਜ੍ਞਕੁਂਡਂ ਚਤੁष੍ਕੋਣਂ ਯੋਜਨਾਨ੍ਯੇਵ षੋਡਸ਼
ਯਜਨ ਦਾ ਚੌਕੋਣਾ ਚੌਕਠਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਯੋਜਨ ਸੀ।
ਹਾਰਹੂਣਾਨ੍ਬਰ੍ਬਰਾਂਸ਼੍ਚ ਗੁਰੁਂਡਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕਾਨ੍ਖਸਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਾਰ, ਹੂਣ, ਬਰਬਰ, ਗੁਰੂੰਡ ਅਤੇ ਸ਼ਕ ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ।
ਦ੍ਵੀਪ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਕਾਮਰੂਸ਼੍ਚ ਚੀਨਾਨ੍ਸਾਗਰਮਧ੍ਯਗਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਟਾਪੂਆਂ 'ਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਕਾਮਰੂ ਲੋਕਾਂ, ਚੀਨੀਆਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਅਭਿषੇਕਮਕਾਰਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ।
ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਹਂਤਾ ਨਾਮ ਤਸ੍ਯ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਭੁਵਿ ਸਰ੍ਵਤਃ 3.1.4.
ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ 'ਮਲੇਛਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ' ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਗਤੋ ਰਾਜਾ ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਵੇਦਵਾਨ੍ਸ੍ਮृਤਃ ਨਾਰਾਯਣਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਸ੍ਤੁਤਿਮਥਾਕਰੋਤ੍
ਰਾਜਾ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੇਦਵਾਨ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਇਕ ਅਸਲਿ ਸਤੁਤੀ ਰਚੀ।
ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਕृਤੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣੇ
ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਸਾਕਸ਼ੀ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨਮਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਵਤਾਰਾਯ ਰਾਮਕृष੍ਣਾਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਹੈਂ; ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਨ।
ਨਮੋ ਭਕ੍ਤਾਵਤਾਰਾਯ ਕਲ੍ਪਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਨਿਵਾਸਿਨੇ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਸ੍ਯ ਤਤ੍ਪਿਤ੍ਰਾ ਵਂਸ਼ਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਅਵਤਾਰ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪਿਓ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਮਲੇਛ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ਸ ਹਰਿਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਭਗਵਾਨ੍ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ
ਉਹੀ ਹਰੀ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਬਹੁਰੂਪਮਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਵੇਚ੍ਛਾਂ ਪੂਰਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਵਿष੍ਣੁਕਰ੍ਦਮਤੋ ਜਾਤੌ .ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਵਂਸ਼ਪ੍ਰਵਰ੍ਧਨੌ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਕਰਦਮ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਉਹ ਮਲੇਛ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬਣੇ।
ਗਿਰਿਂ ਨੀਲਾਚਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਾਲਮਵਾਸਯਤ੍ 3.1.4.
ਉਹ ਨੀਲਾਚਲ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉੱਥੇ ਰਿਹਾ।
ਪਿਤੁਸ੍ਤੁਲ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਰਾਜ੍ਯਮਨਪਤ੍ਯੋ ਮृਤਿਂ ਗਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਪਿਉ ਵਾਂਗ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਕੋਈ ਸੰਤਾਨ ਨਾ ਸੀ ਤੇ ਮਰ ਗਿਆ।
ਭਵਿष੍ਯਂਤਿ ਭृਗੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਤੁਹਿਨਾਚਲਮ੍
ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਸ ਤੋਂ ਉਹ ਪੈਦਾ ਹੋਣਗੇ ਜੋ ਤੁਹਿਨਾਚਲ ਨੂੰ ਜਾਣਗੇ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨੈਮਿषਾਰਣ੍ਯਵਾਸਿਨਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੈਮਿਸ਼ਾਰਣ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਦੁਜਾਤੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ।
ਇਤਿ ਵ੍ਯਾਸੇਨ ਕਥਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਲਿਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਵਿਆਸ ਨੇ ਦੱਸੀ, ਜੋ ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਭੇਦ ਜਾਣਦਾ ਸੀ।
ਕਲੇਰ੍ਯੁਗਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਤਾਂ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤृਪ੍ਤਿਮਾਵਹ
ਕਲਿਯੁਗ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ षੋਡਸ਼ਾਬ੍ਦਸਹਸ੍ਰੇ ਚ ਸ਼ੇषੇ ਤਦ੍ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਯੁਗੇ
ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਦੋਂ ਦਵਾਪਰ ਯੁੱਗ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਬਾਕੀ ਸਨ,
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ੍ਮृਤਾ ਭੂਪਾਃ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਰਾਜਨ੍ਯਵਂਸ਼ਜਾਃ
ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਾਜੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਰਾਜਵੰਸ਼ੀ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਦ੍ਵਿਸ਼ਤਾष੍ਟਸਹਸ੍ਰੇ ਦ੍ਵੇ ਸ਼ੇषੇ ਤੁ ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਯੁਗੇ
ਜਦੋਂ ਦਵਾਪਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਦੋ ਲੱਖ ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਏ,
ਇਂਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਦਮਿਤ੍ਵਾ ਯੋ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਃ
ਉਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਆਪ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਲਿਆ,
ਪ੍ਰਦਾਨਨਗਰਸ੍ਯੈਵ ਪੂਰ੍ਵਭਾਗੇ ਮਹਾਵਨਮ੍ 3.1.4.
ਪ੍ਰਦਾਨਾ ਨਗਰ ਦੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਇਕ ਵੱਡਾ ਜੰਗਲ ਸੀ।
ਪਾਪਵृਕ੍ਸ਼ਤਲੇ ਗਤ੍ਵਾ ਪਤ੍ਨੀਦਰ੍ਸ਼ਨਤਤ੍ਪਰਃ
ਉਹ ਪਾਪੀ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਂਚਿਤਾ ਤੇਨ ਧੂਰ੍ਤੇਨ ਵਿष੍ਣ੍ਵਾਜ੍ਞਾ ਭਂਗਤਾਂ ਗਤਾ
ਉਸ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਨੇ ਠੱਗ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਹੋਈ।
ਉਦੁਂਬਰਸ੍ਯ ਪਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਵਾਯ੍ਵਸ਼ਨਂ ਕृਤਮ੍
ਉਦੁੰਬਰ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਰਹੇ।