ਚੈਤ੍ਰਸ਼ੁਕ੍ਲ ਨਵਮ੍ਯਾਂ ਚ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਗੁਰੁਵਾਸਰੇ
ਚੈਤਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੰਨਣ ਪੱਖ ਦੀ ਨੌਂਵੀਂ ਤਾਰੀਖ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਵੀਰਵਾਰ ਨੂੰ,
ਜਾਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍षਿਗਣਾਸ੍ਤਦਾ ਇਤ੍ਯੂਚੁਰ੍ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦੁਲੋ ਨਾਮ ਚਾਭਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਇੰਦੂਲੋ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਆਹ੍ਲਾਦੋ ਜਾਤਕਰ੍ਮਾਦੀਨ੍ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਸ਼ੋਰ੍ਮੁਦਾ
ਆਹਲਾਦ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਰਸਮ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕਰਵਾਏ।
ਇਨ੍ਦੁਲੇ ਤਨਯੇ ਜਾਤੇ ਦ੍ਵਿਮਾਸਾਂਤੇ ਮਹੀਤਲੇ ਨੇਤ੍ਰਸਿਂਹ ਸੁਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਲਨਾਸ੍ਨੇਹਸਂਯੁਤਾ
ਇੰਦੂਲੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਨੈਤਰਸਿੰਘ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਇਆ, ਤੈਲ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼ਤਵृਨ੍ਦਾਸ਼੍ਚ ਨਰ੍ਤਕ੍ਯੋ ਨਾਨਾਰਾਗੇਣ ਸਂਯੁਤਾਃ
ਸੈਂਕੜੇ ਨਚਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸਜੀਆਂ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰਮੁषਿਤ੍ਵਾ ਸ ਯੋਗਸਿਂਹੋ ਯਯੌ ਗृਹਮ੍
ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਯੋਗਸਿੰਘ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ।
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਨੇਹੇਨ ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸ ਜਹਾਰ ਸ੍ਵਮਾਯਯਾ
ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਸ੍ਨੇਹਪ੍ਲੁਤਾ ਸ਼ਚੀ ਦੇਵੀ ਸ੍ਵਸ੍ਤਨੌ ਤਮਪਾਯਯਤ੍ 3.3.14.
ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਸ਼ਚੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਇਆ।
ਇਨ੍ਦੁਂ ਪੀਯੂषਭਵਨਂ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਵਪੁषਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਸ ਬਾਲਃ ਸ੍ਵਪਿਤੁਰ੍ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਪਠਿਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਤਾਮਗਾਤ੍
ਇੰਦੂ, ਜੋ ਪੀਊਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੋਹਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ; ਉਹ ਬੱਚਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਉੱਤਮਤਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਵਿਨष੍ਟੇ ਬਾਲਕੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਵੀ ਸ੍ਵਰ੍ਣਵਤੀ ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੱਚਾ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸੁਵਰਨਵਤੀ ਦੇਵੀ—
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਹ੍ਲਾਦਂ ਤਥਾ ਭੂਤਂ ਦਸ਼ਗ੍ਰਾਮੇ ਤਥਾਵਿਧੇ
ਆਹਲਾਦ ਨਾਲ ਇਹ ਘਟਨਾ ਹੋਈ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਦਸਗ੍ਰਾਮੇ ਵਿੱਚ—
ਆਹ੍ਲਾਦਃ ਸ੍ਵਕੁਲੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਨਿਰਾਹਾਰੋ ਯਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਆਹਲਾਦ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ ਬੈਠਾ।
ਤਦਾ ਤੁष੍ਟਾ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਵੀ ਵਾਗੁਵਾਚਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਤ੍ਰੋ ਜਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਮੁਪਾਗਤਃ
ਇੰਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਯੰਤ ਸੁਗਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਸੀ।
ਯਾਵਤ੍ਤ੍ਵਂ ਭੂਤਲੇऽਵਾਤ੍ਸੀਸ੍ਤਾਵਤ੍ਸ ਭੂਤਲੇ ਵਸੇਤ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਹੋਗੇ, ਉਹ ਵੀ ਇਥੇ ਹੀ ਰਹੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਵਚਨੇ ਦੇਵ੍ਯਾ ਨਿਸ਼੍ਸ਼ੋਕਾਸ੍ਤੇ ਤਦਾਭਵਨ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ।
ਸ਼ਾਰਦਾਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸੁਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਿਵਾਸਿਨੀਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਾਰਦਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਸਪ੍ਤਸ਼ਤੀ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਤ੍ਰਿਸਨ੍ਧ੍ਯਂ ਪ੍ਰੇਮਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ ਪਿਆਰ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਪਤਸ਼ਤੀ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪਾਠ ਕੀਤਾ।
ਸਾਮਨ੍ਤਦ੍ਵਿਜਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਚਾਮੁਣ੍ਡੋ ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਇੱਕ ਸਾਮੰਤ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਚਾਮੁੰਡਾ ਨਾਮ ਦਾ, ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਇਆ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦੇ ਤਤੋ ਜਾਤੇ ਤ੍ਰਿਚਰਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਠਤਃ
ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਬੀਤ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤ੍ਰਿਚਰਿਤ੍ਰ ਦੀ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਉਹ ਜਨਮਿਆ।
ਕੁਂਡਿਕੇਯਂ ਚ ਭੋ ਭਕ੍ਤਾਃ ਪੂਰਯਾਮਿ ਚ ਤਾਮਹਮ੍
ਭਗਤੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਕੁੰਡਾ ਭਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸੁਖਖਾਨਿਸ੍ਤੁ ਬਲਵਾਨ੍ਮਧੁਪੁष੍ਪੈਸ੍ਤਥਾ ਫਲੈਃ ਬਲਖਾਨਿਸ੍ਤਥਾ ਮਾਂਸੈਰ੍ਮੂਲਸ਼ਰ੍ਮਾ ਤੁ ਰਕ੍ਤਕੈਃ
ਸੁਖਖਾਨੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ, ਉਹ ਸ਼ਹਦ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਨਾਲ; ਬਲਖਾਨੀ ਵੀ ਮਾਸ ਨਾਲ; ਮੂਲਸ਼ਰਮਾ ਲਾਲ ਮੂਲਾਂ ਨਾਲ।
ਦੇਵਕੀ ਚ ਤਦਾ ਹਵ੍ਯੈਸ਼੍ਚਨ੍ਦਨਾਦਿਭਿਰਰ੍ਚਨੈਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਹਵਨ ਤੇ ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਆਹ੍ਰਾਦਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਾਂਗੈਰੁਦਯਃ ਸ਼ਿਰਸਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਆਹਰਾਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਉਦਯ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਾਲ, ਕਰਮ ਕੀਤੇ।
ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਦੇਵੀ ਸ੍ਵਭਕ੍ਤਾਨ੍ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਾ
ਭਗਵਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਬਲਖਾਨਿਰ੍ਮਹਾਵੀਰੋ ਦੀਰ੍ਘੇ ਕਾਲੇ ਸ ਮृਤ੍ਯੁਭਾਕ੍ 3.3.15.
ਬਲਖਾਨੀ, ਜੋ ਮਹਾਂਵੀਰ ਸੀ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਦੇਵਕੀ ਚ ਭਵੇਦ੍ਦੇਵੀ ਚਿਰਕਾਲਂ ਸ੍ਵਲੋਕਗਾ ਏਕਸ੍ਤੁ ਦੇਵਵਤ੍ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਬਲਾਧਿਕ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯਕਃ
ਦੇਵਕੀ ਦੇਵੀ ਬਣ ਗਈ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਰਹੀ; ਇੱਕ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ, ਦੂਜਾ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਨਿष੍ਕਾਮੋऽਯਂ ਦੇਵਸਿਂਹੋ ਮृਤੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਤ੍ਵਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਇਹ ਦੇਵਸਿੰਘ, ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਮਰਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਭਵਿष੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰਤਿਸਰ੍ਗਪਰ੍ਵਣਿ ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਖਂਡਾਪਰਪਰ੍ਯਾਯੇ ਕਲਿਯੁਗੀਯੇਤਿਹਾਸਸਮੁਚ੍ਚਯੇ ਪਞ੍ਚਦਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਵਿਸ਼ਯ ਮਹਾਪੁਰਾਣ, ਪ੍ਰਤਿਸਰਗ ਪਰਵ, ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਭਾਗ, ਕਲਿਯੁਗ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਸੰਚੇ ਵਿੱਚ ਪੰਦਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਦृष੍ਟਂ ਯਦ੍ਯੋਗਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਸੁਣੋ, ਮਾਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਯੋਗ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੁਆਰਾ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ।