ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਸਪ੍ਤ ਲਕ੍ਸ਼ਦਲੈਰ੍ਯੁਤਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ ਤੇ ਸੱਤ ਲੱਖ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ।
ਨੇਤ੍ਰਸਿਂਹਸ੍ਤੁ ਬਲਵਾਨ੍ਪਾਰ੍ਵਤੀਯੈਰ੍ਨृਪੈਃ ਸਹ
ਨੇਤਰ ਸਿੰਘ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਪਹਾੜੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਇਆ।
ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਗਜਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਹਯਾ ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਉਸ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ ਤੇ ਲੱਖ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਘੋੜੇ ਸਨ।
ਯੋਗਸਿਂਹੋ ਗਜੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਬਲਖਾਨਿਂ ਸਮਾਹ੍ਵਯਤ੍
ਯੋਗ ਸਿੰਘ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਵਿਜਯੋ ਨृਪਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਭੂਪਤਿਭਿਃ ਸਹ
ਵਿਜਯ ਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ।
ਤਯੋਸ਼੍ਚਾਸੀਨ੍ਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਸੇਨਯੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਾਰੁਣਮ੍ ਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤੇ ਸ਼ਾਤ੍ਰਵੀਂ ਸੇਨਾਂ ਦ੍ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਾਂ ਵੀਰਪਾਲਿਤਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੋ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਵੱਡੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੋ ਲੱਖ ਬਹਾਦਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਦੁਸ਼ਮਣ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਂ ਸ੍ਵਬਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਮਦਮਤ੍ਤਕਾਃ ਪੁਨਰੁਜੀਵਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਢਕ੍ਕਾਮृਤਰਵਾਦ੍ਬਲਮ੍ ।। 3.3.13.
ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋਈ ਦੇਖ ਕੇ, ਚਾਰ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਮਸਤ ਜਵਾਨਾਂ ਨੇ ਧੱਕਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇਣ, ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਂਮੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ ਭृਗੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਭਰਿਗੂਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਜੰਗ ਲਈ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ।
ਏਵਂ ਸਪ੍ਤਾਹ੍ਨਿ ਸਂਜਾਤੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਭੀਰੁਭਯਂਕਰੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਤ ਦਿਨ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਜੰਗ ਡਰਪੋਕਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ।
ਪੁਨਸ੍ਤੇ ਜੀਵਮਾਪਨ੍ਨਾ ਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤਾਨ੍ਰਿਪੁਸੈਨ੍ਯਪਾਨ੍ ਨਿਰਾਸ਼ਾਂ ਵਿਜਯੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੁਃ
ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਫੌਜੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਆਏ।
ਤਾਨਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਸ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਿਵ੍ਯਹਯੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਥੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ, ਇੱਕ ਦਿਵਯ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਹਰ੍ਮ੍ਯੋਪਰਿ ਸ੍ਥਿਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋਭਾਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ ਸ਼ਰਣ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਾਮੁਪਾਗਚ੍ਛਂ ਕਾਮਾਕ੍ਸ਼ੀਮਿਵ ਭਾਮਿਨਿ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਮਹਲ ਦੀ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਸਾਰੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਸ਼ਰਨ ਯੋਗ, ਕਾਮਾਕਸ਼ੀ ਵਾਂਗ, ਮਿਲਣ ਆਇਆ।
ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਯਥਾਸੀਚ੍ਚ ਮਹਾਰਣਃ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਭ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਹ ਚੋਦਯਸਿਂਹ ਤ੍ਵਂ ਕਾਮਾਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਮਂਦਿਰਂ ਵ੍ਰਜ
ਫਿਰ ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਸਿੰਘ, ਤੂੰ ਕਾਮਾਕਸ਼ੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਜਾ।'
ਢਕ੍ਕਾਮृਤਸ੍ਯ ਵਾਦ੍ਯੇਨ ਪੂਜਯੇ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਾਮ੍
ਧੱਕਾ ਦੀ ਸੁਰ ਨਾਲ, ਸਭ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ।
ਅਰ੍ਧਸ਼ੇषਾਂ ਰਣਾਤ੍ਸੇਨਾਂ ਪਰਾਜਾਪ੍ਯ ਚ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਅੱਧੀ ਬਚੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਉਹ ਭੱਜ ਗਏ।
ਪਰਾਜਿਤੇ ਰਿਪੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਤ੍ਰਸਿਂਹਸੁਤੈਃ ਸਹ 3.3.13.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੇਤ੍ਰਸਿੰਘ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਹਰਾਇਆ ਗਿਆ,
ਨਵਮ੍ਯਾਂ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵੀ ਸ੍ਵਰ੍ਣਵਤੀ ਤਦਾ ਯਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਵਿਜਯੀ ਦੁਰ੍ਜਯੇਭ੍ਯੋऽਭਵਦ੍ਭਵਾਨ੍
ਨੌਂਵੇਂ ਦਿਨ, ਸਵਰਨਵਤੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਜਿੱਤਣ ਔਖੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ?"
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਿਤਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸ੍ਵਪ੍ਨੋ ਦृष੍ਟਸ੍ਤਥਾ ਮਯਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਇੱਕ ਐਸਾ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।"
ਪਿਤ੍ਰੋਕ੍ਤੈਵਂ ਨਿਸ਼ਾਯਾਂ ਤੁ ਸਾ ਸੁਤਾ ਪਿਤੁਰਾਜ੍ਞਯਾ
ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਧੀ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਰਾਤ ਨੂੰ—
ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ੋ ਮਾਲ੍ਯਕਾਰਸ੍ਯ ਵਧੂਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਮਾਗਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਂਸ਼ਾ ਮਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਵਧੂ ਬਣ ਕੇ ਉਥੇ ਆ ਗਈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਵੀਰਾਃ षष੍ਟਿਰ੍ਵਾਹਨਸਂਯੁਤਾਃ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਸਾਠ ਵੀਰ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਾਨਾਗਤਾਨ੍ਸ ਬਲਵਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਖਡ੍ਗਂ ਗृਹੀਤਵਾਨ੍
ਉਹ ਆਏ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਲਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਲਈ।
ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਰੂਪਣੋ ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਂਸ਼ਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਰੂਪਣ ਖੜਾ ਸੀ।
ਹृਤੇ ਢਕ੍ਕਾਮृਤੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਨੇਤ੍ਰਸਿਂਹੋ ਭਯਾਤੁਰਃ
ਜਦੋਂ ਦਿਵਿਆ ਢੱਕਾ-ਡੌਲ ਲੈ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਨੇਤ੍ਰਸਿੰਘ ਡਰ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤੇ ਵੀਰਾਃ ਸ੍ਵਬਲੈਃ ਸਹ ਦਿਨਾਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਂਤਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਰਾਭੂਤ੍ਸਮਹਾਰਣਃ
ਸਵੇਰ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਵੀਰ ਆਪਣੇ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਆਏ; ਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਃ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤਂ ਦਧ੍ਮੌ ਢਕ੍ਕਾਮृਤਂ ਬਲੀ 3.3.13.
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਂਸ਼ਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਬਲਵਾਨ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਢੱਕਾ-ਡੌਲ ਵਜਾਇਆ।
ਸਪ੍ਤਲਕ੍ਸ਼ਬਲਂ ਤਸ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਦਾਤੁਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਸੱਤ ਲੱਖ ਦੀ ਫੌਜ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੁੜ ਆ ਗਈ।
ਰੁਦ੍ਧੇ ਤੁ ਨਗਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਤ੍ਰਸਿਂਹੋ ਭਯਾਤੁਰਃ
ਜਦੋਂ ਸ਼ਹਿਰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਨੇਤ੍ਰਸਿੰਘ ਡਰ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਨृਪਤਿਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ ਦਇਆਲੂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ,