ਤਾਲਨਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸ੍ਵਂਸ੍ਵਂ ਵਾਹਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਤਾਲਨ ਆਦਿ ਉਹ ਸੂਰਮੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਵਂਗਦੇਸ਼ਂ ਸਮੁਲ੍ਲਂਘ੍ਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਹਿਮਾਲਯਮ੍
ਵੰਗ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਵੀਰ ਕਵਚੀ ਕਰਾਲਾਸ਼੍ਵਂ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਤੂੰ ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਕਰਾਲਾ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਾ, ਹੇ ਵਿਰ।
ਯੁਦ੍ਧਚਿਹ੍ਨਂ ਤਨੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਮਾਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਤੇ ਯੁੱਧ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਜਲਦੀ ਆ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਭਾਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਬਹੁਸ਼ੂਰਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵੇਖੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਿਰ ਸੂਰਮੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਸ ਉਵਾਚ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਨੇਤ੍ਰਸਿਂਹਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ ਸਪ੍ਤਲਕ੍ਸ਼ਬਲੈਰ੍ਗੁਪ੍ਤਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਵ ਰਾष੍ਟ੍ਰਕੇ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇਤ੍ਰਸਿੰਘ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਸੱਤ ਲੱਖ ਸੂਰਮਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਸੁਤਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਹ੍ਲਾਦਾਯ ਸਮਰ੍ਪਯ 3.3.13.
ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਹਲਾਦ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੇ ਦੇ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ ਰਾਜਾ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਛਿਤਃ ਅਰੁਧਤ੍ਸ ਕਪਾਟਂ ਚ ਤਸ੍ਯ ਬਂਧਨਹੇਤਵੇ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰਨ ਲਈ ਦਰਵਾਜਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤਾਞ੍ਛੂਰਸ਼ਤਂ ਪਟ੍ਟਨਾਧਿਪਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍
ਫਾਂਸੀ ਦੇ ਰੱਸੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਇੱਕ ਸੌ ਬਹਾਦਰ ਜਵਾਨ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਹਿਫਾਜ਼ਤ ਹੇਠ, ਤਿਆਰ ਹੋਏ।
ਹਤ੍ਵਾ ਤਨ੍ਮੁਕੁਟਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਕਾਸ਼ਗੋ ਬਲੀ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਤਾਜ ਲਿਆ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਸਪ੍ਤ ਲਕ੍ਸ਼ਦਲੈਰ੍ਯੁਤਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ ਤੇ ਸੱਤ ਲੱਖ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ।
ਨੇਤ੍ਰਸਿਂਹਸ੍ਤੁ ਬਲਵਾਨ੍ਪਾਰ੍ਵਤੀਯੈਰ੍ਨृਪੈਃ ਸਹ
ਨੇਤਰ ਸਿੰਘ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਪਹਾੜੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਇਆ।
ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਗਜਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਹਯਾ ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਉਸ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ ਤੇ ਲੱਖ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਘੋੜੇ ਸਨ।
ਯੋਗਸਿਂਹੋ ਗਜੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਬਲਖਾਨਿਂ ਸਮਾਹ੍ਵਯਤ੍
ਯੋਗ ਸਿੰਘ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਵਿਜਯੋ ਨृਪਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਭੂਪਤਿਭਿਃ ਸਹ
ਵਿਜਯ ਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ।
ਤਯੋਸ਼੍ਚਾਸੀਨ੍ਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਸੇਨਯੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਾਰੁਣਮ੍ ਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤੇ ਸ਼ਾਤ੍ਰਵੀਂ ਸੇਨਾਂ ਦ੍ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਾਂ ਵੀਰਪਾਲਿਤਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੋ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਵੱਡੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੋ ਲੱਖ ਬਹਾਦਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਦੁਸ਼ਮਣ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਂ ਸ੍ਵਬਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਮਦਮਤ੍ਤਕਾਃ ਪੁਨਰੁਜੀਵਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਢਕ੍ਕਾਮृਤਰਵਾਦ੍ਬਲਮ੍ ।। 3.3.13.
ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋਈ ਦੇਖ ਕੇ, ਚਾਰ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਮਸਤ ਜਵਾਨਾਂ ਨੇ ਧੱਕਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇਣ, ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਂਮੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ ਭृਗੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਭਰਿਗੂਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਜੰਗ ਲਈ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ।
ਏਵਂ ਸਪ੍ਤਾਹ੍ਨਿ ਸਂਜਾਤੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਭੀਰੁਭਯਂਕਰੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਤ ਦਿਨ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਜੰਗ ਡਰਪੋਕਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ।
ਪੁਨਸ੍ਤੇ ਜੀਵਮਾਪਨ੍ਨਾ ਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤਾਨ੍ਰਿਪੁਸੈਨ੍ਯਪਾਨ੍ ਨਿਰਾਸ਼ਾਂ ਵਿਜਯੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੁਃ
ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਫੌਜੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਆਏ।
ਤਾਨਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਸ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਿਵ੍ਯਹਯੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਥੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ, ਇੱਕ ਦਿਵਯ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਹਰ੍ਮ੍ਯੋਪਰਿ ਸ੍ਥਿਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋਭਾਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ ਸ਼ਰਣ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਾਮੁਪਾਗਚ੍ਛਂ ਕਾਮਾਕ੍ਸ਼ੀਮਿਵ ਭਾਮਿਨਿ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਮਹਲ ਦੀ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਸਾਰੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਸ਼ਰਨ ਯੋਗ, ਕਾਮਾਕਸ਼ੀ ਵਾਂਗ, ਮਿਲਣ ਆਇਆ।
ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਯਥਾਸੀਚ੍ਚ ਮਹਾਰਣਃ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਭ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਹ ਚੋਦਯਸਿਂਹ ਤ੍ਵਂ ਕਾਮਾਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਮਂਦਿਰਂ ਵ੍ਰਜ
ਫਿਰ ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਸਿੰਘ, ਤੂੰ ਕਾਮਾਕਸ਼ੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਜਾ।'
ਢਕ੍ਕਾਮृਤਸ੍ਯ ਵਾਦ੍ਯੇਨ ਪੂਜਯੇ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਾਮ੍
ਧੱਕਾ ਦੀ ਸੁਰ ਨਾਲ, ਸਭ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ।
ਅਰ੍ਧਸ਼ੇषਾਂ ਰਣਾਤ੍ਸੇਨਾਂ ਪਰਾਜਾਪ੍ਯ ਚ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਅੱਧੀ ਬਚੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਉਹ ਭੱਜ ਗਏ।
ਪਰਾਜਿਤੇ ਰਿਪੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਤ੍ਰਸਿਂਹਸੁਤੈਃ ਸਹ 3.3.13.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੇਤ੍ਰਸਿੰਘ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਹਰਾਇਆ ਗਿਆ,
ਨਵਮ੍ਯਾਂ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵੀ ਸ੍ਵਰ੍ਣਵਤੀ ਤਦਾ ਯਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਵਿਜਯੀ ਦੁਰ੍ਜਯੇਭ੍ਯੋऽਭਵਦ੍ਭਵਾਨ੍
ਨੌਂਵੇਂ ਦਿਨ, ਸਵਰਨਵਤੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਜਿੱਤਣ ਔਖੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ?"
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਿਤਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸ੍ਵਪ੍ਨੋ ਦृष੍ਟਸ੍ਤਥਾ ਮਯਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਇੱਕ ਐਸਾ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।"
ਪਿਤ੍ਰੋਕ੍ਤੈਵਂ ਨਿਸ਼ਾਯਾਂ ਤੁ ਸਾ ਸੁਤਾ ਪਿਤੁਰਾਜ੍ਞਯਾ
ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਧੀ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਰਾਤ ਨੂੰ—