ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਵਿਪਿਨਂ ਮਹਾਵਤਿਪੁਰੀਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਵਤੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਵੀਰ ਤੇऽਵਰਜੋ ਬਂਧੁਰ੍ਨਾਮ੍ਨਾਹ੍ਲਾਦੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਹੇ ਵਿਰ, ਤੇਰਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਆਹਲਾਦ ਨਾਮ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਹੈ।
ਤਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚ ਪੁਨਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਉਤ੍ਤਰਂ ਦੇਹਿ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੇਰੀ ਪਸੰਦ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੋਦਯੋ ਵੀਰੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਤ੍ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਰ ਉਦਯ ਨੇ ਵਧੀਆ ਪੱਤਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਜਮ੍ਬੁਕਸ਼੍ਚ ਨृਪੋ ਵੀਰੋ ਰੁਦ੍ਰਦਤ੍ਤਵਰੋ ਬਲੀ
ਜੰਬੁਕਾ, ਜੋ ਵਿਰ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਰੁਦ੍ਰਦੱਤਾ ਵੱਲੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹੈ,
ਤਥਾਵਿਧਂ ਮਤ੍ਪਿਤਰਮਿਂਦ੍ਰਦਤ੍ਤਵਰਂ ਰਿਪੁਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਇੰਦਰਦੱਤਾ ਵੱਲੋਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਿਤ, ਵੈਰੀ ਹਨ—
ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ ਆਹ੍ਲਾਦਸ੍ਤਾਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਹृਦਿ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ 3.3.13.
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਹਲਾਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਦਿਲੋਂ ਡਟ ਕੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਸ਼ੁਕਃ ਪਨ੍ਨਗਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪੁਂਡਰੀਕੇਨ ਸ਼ਾਪਿਤਃ
ਉਹ ਸ਼ੁਕਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਸੱਪ ਸੀ, ਪੁੰਡਰੀਕ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਾਪਿਤ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮृਤੇ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਛੁਕੇ ਰਮ੍ਯੇ ਦੇਵੀ ਸ੍ਵਰ੍ਣਵਤੀ ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਿਆਰਾ ਸ਼ੁਕਾ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਸਵਰਨਵਤੀ—
ਮਾਘਮਾਸਿ ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਪਂਚਮ੍ਯਾਂ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ਕੇ
ਜਦੋਂ ਮਾਘ ਮਹੀਨਾ ਆ ਗਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ,
ਤਾਲਨਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸ੍ਵਂਸ੍ਵਂ ਵਾਹਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਤਾਲਨ ਆਦਿ ਉਹ ਸੂਰਮੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਵਂਗਦੇਸ਼ਂ ਸਮੁਲ੍ਲਂਘ੍ਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਹਿਮਾਲਯਮ੍
ਵੰਗ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਵੀਰ ਕਵਚੀ ਕਰਾਲਾਸ਼੍ਵਂ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਤੂੰ ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਕਰਾਲਾ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਾ, ਹੇ ਵਿਰ।
ਯੁਦ੍ਧਚਿਹ੍ਨਂ ਤਨੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਮਾਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਤੇ ਯੁੱਧ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਜਲਦੀ ਆ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਭਾਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਬਹੁਸ਼ੂਰਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵੇਖੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਿਰ ਸੂਰਮੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਸ ਉਵਾਚ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਨੇਤ੍ਰਸਿਂਹਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ ਸਪ੍ਤਲਕ੍ਸ਼ਬਲੈਰ੍ਗੁਪ੍ਤਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਵ ਰਾष੍ਟ੍ਰਕੇ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇਤ੍ਰਸਿੰਘ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਸੱਤ ਲੱਖ ਸੂਰਮਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਸੁਤਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਹ੍ਲਾਦਾਯ ਸਮਰ੍ਪਯ 3.3.13.
ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਹਲਾਦ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੇ ਦੇ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ ਰਾਜਾ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਛਿਤਃ ਅਰੁਧਤ੍ਸ ਕਪਾਟਂ ਚ ਤਸ੍ਯ ਬਂਧਨਹੇਤਵੇ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰਨ ਲਈ ਦਰਵਾਜਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤਾਞ੍ਛੂਰਸ਼ਤਂ ਪਟ੍ਟਨਾਧਿਪਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍
ਫਾਂਸੀ ਦੇ ਰੱਸੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਇੱਕ ਸੌ ਬਹਾਦਰ ਜਵਾਨ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਹਿਫਾਜ਼ਤ ਹੇਠ, ਤਿਆਰ ਹੋਏ।
ਹਤ੍ਵਾ ਤਨ੍ਮੁਕੁਟਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਕਾਸ਼ਗੋ ਬਲੀ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਤਾਜ ਲਿਆ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਸਪ੍ਤ ਲਕ੍ਸ਼ਦਲੈਰ੍ਯੁਤਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ ਤੇ ਸੱਤ ਲੱਖ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ।
ਨੇਤ੍ਰਸਿਂਹਸ੍ਤੁ ਬਲਵਾਨ੍ਪਾਰ੍ਵਤੀਯੈਰ੍ਨृਪੈਃ ਸਹ
ਨੇਤਰ ਸਿੰਘ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਪਹਾੜੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਇਆ।
ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਗਜਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਹਯਾ ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਉਸ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ ਤੇ ਲੱਖ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਘੋੜੇ ਸਨ।
ਯੋਗਸਿਂਹੋ ਗਜੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਬਲਖਾਨਿਂ ਸਮਾਹ੍ਵਯਤ੍
ਯੋਗ ਸਿੰਘ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਵਿਜਯੋ ਨृਪਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਭੂਪਤਿਭਿਃ ਸਹ
ਵਿਜਯ ਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ।
ਤਯੋਸ਼੍ਚਾਸੀਨ੍ਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਸੇਨਯੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਾਰੁਣਮ੍ ਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤੇ ਸ਼ਾਤ੍ਰਵੀਂ ਸੇਨਾਂ ਦ੍ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਾਂ ਵੀਰਪਾਲਿਤਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੋ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਵੱਡੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੋ ਲੱਖ ਬਹਾਦਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਦੁਸ਼ਮਣ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਂ ਸ੍ਵਬਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਮਦਮਤ੍ਤਕਾਃ ਪੁਨਰੁਜੀਵਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਢਕ੍ਕਾਮृਤਰਵਾਦ੍ਬਲਮ੍ ।। 3.3.13.
ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋਈ ਦੇਖ ਕੇ, ਚਾਰ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਮਸਤ ਜਵਾਨਾਂ ਨੇ ਧੱਕਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇਣ, ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਂਮੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ ਭृਗੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਭਰਿਗੂਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਜੰਗ ਲਈ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ।
ਏਵਂ ਸਪ੍ਤਾਹ੍ਨਿ ਸਂਜਾਤੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਭੀਰੁਭਯਂਕਰੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਤ ਦਿਨ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਜੰਗ ਡਰਪੋਕਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ।
ਪੁਨਸ੍ਤੇ ਜੀਵਮਾਪਨ੍ਨਾ ਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤਾਨ੍ਰਿਪੁਸੈਨ੍ਯਪਾਨ੍ ਨਿਰਾਸ਼ਾਂ ਵਿਜਯੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੁਃ
ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਫੌਜੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਆਏ।