ਤਤ੍ਸੁਤਾ ਖਡ੍ਗਮਾਨੀਯ ਬਲਖਾਨਿਭੁਜਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਦੀ ਧੀ, ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਬਲਖਾਨੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਗਈ।
ਤਾਲਨਂ ਦੇਵਸਿਂਹਂ ਚ ਰਾਮਾਂਸ਼ਂ ਚ ਤਥਾਵਿਧਮ੍
ਤਾਲਨਮ, ਦੇਵਸਿੰਘ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ, ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ—
ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਂ ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾਸ਼ੁ ਮਾਯਯਾ ਚ ਸਮਾਹਰਤ੍ ਤਚ੍ਛਿਰਸ਼੍ਚ ਸਮਾਹृਤ੍ਯ ਚਿਤਾਯਾਂ ਚ ਸਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਭਟਕਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਲੈ ਕੇ, ਚਿਤਾ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਾ ਵਾਣੀ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਬਲਖਾਨੇ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਭੋਃ
ਫਿਰ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, 'ਸੁਣੋ, ਹੇ ਬਲਖਾਨੀ!'
ਫਲਮਸ੍ਯ ਵਿਵਾਹੇ ਸ੍ਵੇ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਃ
ਇਸ ਦਾ ਫਲ, ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ, ਪਾਪ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਸੈਨਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਾਹਰ੍षਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਮਹਾਵਤੀਂ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਃ ਕृਤਕृ ਤ੍ਯਤ੍ਵਮਾਗਤਾਃ
ਉਹ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸ੍ਵ ਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਾਯ ਤਦਾ ਕਿਮਭਵਨ੍ਮੁਨੇ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆਏ; ਫਿਰ ਕੀ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ?
ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਮਾਸਿ ਗृਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦਧ੍ਮੁਰ੍ਵਾਦ੍ਯਾਨ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਜੈਠ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਘਰ ਆਏ ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਦਯੰਤਰ ਵਜਾਏ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਰਿਮਲੋ ਰਾਜਾ ਸ੍ਵਸੁਤਾਞ੍ਜਯਿਨੋ ਬਲੀਨ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਿੱਤੂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਸੂਰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹੀਰਾਜੋ ਬਲਖਾਨਿਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬਲਖਾਨੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ।
ਅਰ੍ਦ੍ਧਕੋਟਿਮਿਤਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਮਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੁਖੀ ਭਵ
ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਅੱਧੀ ਕਰੋੜ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਲੋ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹੋ।
ਵਰ੍षੇ ਵਰ੍षੇ ਚ ਤਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਗृਹਾਣ ਬਲਵਨ੍ਪ੍ਰਭੋ
ਹਰ ਸਾਲ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਦੌਲਤ ਲੈ ਲੋ।
ਵਯਸ੍ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਾਬ੍ਦੇ ਚ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ੇ ਬਲਵਤ੍ਤਰੇ
ਤੇਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪੱਖ ਦੇ ਵਧੀਆ ਸਮੇਂ 'ਚ,
ਭਾਦ੍ਰੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲੇ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼੍ਯਾਂ ਚਾਹ੍ਲਾਦਃ ਸਾਨੁਜੋ ਯਯੌ
ਭਾਦੋਂ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਤੇਰਵੀਂ ਨੂੰ, ਅਹਲਾਦਾ ਆਪਣਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਲੈ ਕੇ ਚਲਿਆ।
ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ੋ ਬਿਨ੍ਦੁਲਾਰੂਢੋ ਵਤ੍ਸਜੋ ਹਰਿਣੀਸ੍ਥਿਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਵਤਸਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਿੰਦੂਲਾ ਹਰੀਨੀ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੋ ਕੇ ਚੜ੍ਹਿਆ।
ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਦ੍ਵਿਦਿਨਾਨ੍ਤੇ ਚ ਗਯਾਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸਮਾਯਯੁਃ 3.3.13.
ਚਾਰ ਜਣੇ ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਗਿਆ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ।
ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਂ ਗਜਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਭੂषਿਤਾਂਸ਼੍ਚ ਰਥਾਸ੍ਤਥਾ
ਸੈਂਕੜੇ-ਸੈਂਕੜੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਰਥ ਵੀ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਧੇਨੂਰ੍ਹਿਰਣ੍ਯਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਾਸਾਂਸਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਗਾਂਵਾਂ, ਸੋਨਾ, ਰਤਨ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕਪੜੇ ਵੀ ਸਨ।
ਲਕ੍ਸ਼ਾਵਰ੍ਤਿਸ੍ਤੁ ਯਾ ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਯਯੌ ਬਦਰਿਕਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਲਕਸ਼ਾਵਤੀ, ਜੋ ਵੈਸ਼ਿਆ ਸੀ, ਬਦਰੀਕਾ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਰਾਕਾਂ ਚਂਦ੍ਰੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਰਾਹੁਗ੍ਰਸ੍ਤੇ ਤਮੋਮਯੇ
ਜਦ ਰਾਕ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਆਈ, ਰਾਹੂ ਦੇ ਗ੍ਰਹਣ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ,
ਹਿਮਾਲਯਗਿਰੌ ਰਮ੍ਯੇ ਨਾਨਾਧਾਤੁਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤੇ
ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਵਟ ਸੀ,
ਰਤ੍ਨਭਾਨੋ ਹਤੇ ਸ਼ੂਰੇ ਨੇਤ੍ਰਸਿਂਹੋ ਭਯਾਤੁਰਃ
ਰਤਨਭਾਨੂ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਸ਼ੂਰ ਨੈਤ੍ਰਸਿੰਘ ਡਰ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਾਨ੍ਤਰੇ ਦੇਵੋ ਦਦੌ ਢਕ੍ਕਾਮृਤਂ ਮੁਦਾ
ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਢੱਕਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਿੱਤਾ।
ਦਦੌ ਢਕ੍ਕਾਮृਤਂ ਰਾਜ੍ਞੇ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ੁਭਂ ਵਚਃ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਢੱਕਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਚੰਗੇ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ।
ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਮਿष੍ਯਂਤਿ ਸ਼ਤ੍ਰਵਸ੍ਤੇ ਮਹਾਭਟਾਃ
ਤੇਰੇ ਵੈਰੀ, ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਨਗਰਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਜਨੈਰ੍ਯੁਤਮ੍ 3.3.13.
ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਨਗਰ ਬਣਵਾਇਆ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨੇਤ੍ਰਸਿਂਹਗਢਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਭਾਰਤੇ ਭੁਵਿ
ਨੈਤ੍ਰਸਿੰਘਗੜ੍ਹ ਦੇ ਨਾਂ 'ਤੇ, ਭਾਰਤ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਾਲਿਤਂ ਨੇਤ੍ਰਸਿਂਹੇਨ ਤਤ੍ਪੁਰਃ ਪੁਤ੍ਰਵਨ੍ਮੁਨੇ
ਉਹ ਨਗਰ ਨੈਤ੍ਰਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਸੋऽਪਿ ਰਾਜਾ ਸਮਾਯਾਤੋ ਨੇਤ੍ਰਸਿਂਹੋ ਮਹਾਬਲਃ ਕਾਮਾਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਵਰਦਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵਮਾਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦਾ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਵੀ ਆ ਗਿਆ—ਨੈਤ੍ਰਸਿੰਘ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਤੇ ਕਾਮਾਕਸ਼ੀ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।