ਏਵਂ ਕਤਿ ਦਿਨਾਨ੍ਯੇਵ ਬਭੂਵ ਰਣ ਉਤ੍ਤਮਃ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਂ ਸ਼ਰਣਂ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇਨ ਵੀਰੇਣ ਮੋਹਿਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਚੱਲਦੀ ਰਹੀ; ਉਸ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧੇ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਲਿਆ।
ਕृष੍ਣਸ੍ਤੁ ਤਂ ਤਥਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵੀਂ ਵਿਸ਼੍ਵਵਿਮੋਹਿਨੀਮ੍
ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ, ਉਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ — ਉਹ ਦੇਵੀ ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ —
ਤਦਾ ਤੁष੍ਟਾ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀ ਦੁਰ੍ਗਾ ਦੁਰ੍ਗਾਰ੍ਤਿਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਫਿਰ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ, ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਦੁਰਗਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਨਿਦ੍ਰਯਾ ਮੋਹਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਸ੍ਤੁ ਮਹਾਬਲਃ
ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ—
ਤੁਂਦਿਲਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਭਾਤृਸ਼ੋਕਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ ਰਿਪੁਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਬਹੁਸ਼ੂਰਾਨਤਾਡਯਤ੍
ਤੁੰਦਿਲਾ ਨੇ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਭਰਾ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਕਈ ਬਹਾਦਰ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾਹਿष੍ਮਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਸ਼ੂਰਾ ਰਂਕਣੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਮਹਿਸ਼ਮਤੀ ਦੇ ਉਹ ਬਹਾਦਰ, ਰੰਕਣ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ—
ਪ੍ਰਦ੍ਰੁਤਂ ਸ੍ਵਂ ਬਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਲਨਃ ਪਰਿਘਾਯੁਧਃ
ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭੱਜਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਤਾਲਨਾ, ਜੋ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗੱਡ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ—
ਵਂਕਣਂ ਚ ਤਥਾ ਹਤ੍ਵਾ ਖਡ੍ਗੇਨੈਵ ਚ ਰਂਕਣਮ੍
ਫਿਰ, ਵੰਕਣ ਨੂੰ ਤੇ ਰੰਕਣ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ—
ਕਾਲਿਯੇ ਚ ਰਿਪੌ ਬਦ੍ਧੇ ਸੁਬਦ੍ਧੇ ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਮਣਿ
ਦੁਸ਼ਮਣ ਕਾਲੀਆ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਸੂਰ੍ਯਵਰਮਣ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਬੂ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ—
ਸਹਸ੍ਰਂ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਰਾਜਾਨੋ ਹਤਸ਼ੇषਾ ਬਲਾਨ੍ਵਿਤਾਃ 3.3.12.
ਹਜ਼ਾਰ ਮਲੇਛ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਬਚੇ ਸੀ, ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਤਾਲਨੋ ਵੀਰਃ ਸੇਨਾਪਤਿਰਮਰ੍षਣਃ
ਹਰ ਰੋਜ਼, ਤਾਲਨਾ ਜੋ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਅਡੋਲ ਸੈਨਾਪਤੀ ਸੀ, ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ।
ਭਯਭੀਤਾ ਰਿਪੋਃ ਸ਼ੂਰਾ ਹਤਾ ਭੂਪਾ ਹਤੌਜਸਃ
ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਯੋਧੇ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਰਾਜੇ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਜਮ੍ਬੁਕਸ੍ਤੁ ਤਥਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੁਃਖਿਤੋ ਗੇਹਮਾਯਯੌ
ਜੰਬੂਕਾ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਨਿਸ਼ੀਥੇ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤਤ੍ਸੁਤਾ ਵਿਜਯੈषਿਣੀ
ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੀ ਧੀ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ—
ਆਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਪਿਤਰਂ ਤਂ ਚ ਯਯੌ ਮਾਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮਾਇਆ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਈ।
ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾਸੌ ਯਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਾਨਬੋਧਯਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਉਥੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਰਸ੍ਤ੍ਰਕਵਚਾਨ੍ਬਂਧੂਨ੍ਪ੍ਰਤਿਦੋਲਾਂ ਸਮਾਰੁਹਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਲਕੀਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਕਵਚ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸਨ।
ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਬੋਧਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਨਾਨਧ੍ਯਾਨਾਦਿਕਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਸਵੇਰੇ, ਜਦ ਸਭ ਜਾਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨ੍ਹਾਉਣ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਕੀਤੇ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਸਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਂ ਮਾਯਾਂ ਹृਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਗੇਹਮਾਯਯੌ ।। 3.3.12.
ਉਹ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਬਣਾਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਵਿਂਧ੍ਯੋਪਰਿ ਮਹਾਰਣ੍ਯੇ ਨਾਨਾਸਤ੍ਤ੍ਵਨਿषੇਵਿਤੇ ਇਲਵਿਲਾ ਯੋਗਸਿਦ੍ਧਿਯੁਤਃ ਕਾਮੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਭ੍ਯੋ ਹਿ ਨਿਰ੍ਭਯਃ
ਵਿੰਧਿਆ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਇਲਾਵਿਲਾ ਜੋ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਡਰ ਸੀ।
ਜਮ੍ਬੁਕਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਸ੍ਵਜਨੈਰ੍ਯੁਤਾ
ਉਥੇ, ਜੰਬੂਕਾ ਦੀ ਧੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਕृਤੇਯਂ ਚੈਲਵਿਲਿਨਾ ਮਾਯਾ ਮਨੁਜਮੋਹਿਨੀ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਵਿਨਾਹ੍ਰਾਦਂ ਯਯੁਰ੍ਵਨਮ੍
ਇਹ ਮਾਇਆ, ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਣ ਲਈ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਾਰ ਜਣੇ ਆਹਰਾਦਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਗੀਤਨृਤ੍ਯਪ੍ਰਵਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਤ ਦਿਨੇ
ਉਸ ਦਿਨ ਗੀਤ, ਨਾਚ ਅਤੇ ਨਾਟਕਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ।
ਤਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਪ੍ਰਮਾਣੋऽਯਂ ਵਿਵਾਹੋ ਮੇ ਯਦਾ ਭਵੇਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਨਿਯਮ ਹੈ ਕਿ ਜਦ ਮੇਰਾ ਵਿਆਹ ਹੋਵੇ—
ਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਧੂਰ੍ਤੇ ਗਤ੍ਵਾ ਸਂਗ੍ਰਾਮਮੂਰ੍ਦ੍ਧਨਿ ਹਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਵੀਰਾਞ੍ਛਤਘ੍ਨ੍ਯਃ ਪਰਿਖਾਕृਤਾਃ
ਜਦ ਉਹ ਵੱਡਾ ਧੂਰਤ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੁੱਖ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਖੜੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਖਾਈ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਾ ਤੁ ਜਮ੍ਬੁਕੋ ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਵਦਤ੍ਤਵਰੋ ਬਲੀ ਸ਼ੈਵਂ ਯਜ੍ਞਂ ਚ ਕृਤਵਾਂਸ੍ਤੇषਾਂ ਨਾਮ੍ਨੋਪਬृਂਹਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਜੰਬੂਕਾ, ਜੋ ਸ਼ਿਵਦੱਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੈਵ ਯਜਨ ਕੀਤਾ।
ਰੂਪਣਸ੍ਤੁ ਤਥਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੇਵਕੀਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਰ੍ਣਯਤ੍ ਮਨਸਾ ਚ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਸ਼ਰਣ੍ਯਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਸਤੀ
ਰੂਪਣਾ ਨੇ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਹੀ ਦਇਆਲੂ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ।
ਤਦਾ ਤੁष੍ਟਾ ਜਗਾਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀ ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਂਤੇ ਤਾਮਵਰ੍ਣਯਤ੍ 3.3.12.
ਫਿਰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ।
ਯਦਾ ਤੁ ਜਮ੍ਬੁਕੋ ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਵਦਤ੍ਤਵਰੋ ਬਲੀ
ਜਦ ਰਾਜਾ ਜੰਬੂਕਾ, ਜੋ ਸ਼ਿਵਦੱਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ—
ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਤਦਾਹਂ ਤਂ ਮੋਚਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਤੇ ਸੁਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੱਤਾ।