ਬਲਖਾਨਿਸ੍ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ਚੈਕਲਕ੍ਸ਼ਬਲਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਬਲਖਾਨੀ ਵੀ ਇੱਕ ਲੱਖ ਫੌਜ ਨਾਲ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਸਜ੍ਜੀਭੂਤਾਨ੍ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਤਾਨੁਦ੍ਯਾਨੇ ਸਸੈਨ੍ਯਕਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਬਾਗ ਵਿਚ ਤਿਆਰ ਵੇਖ ਕੇ—
ਵਿਹ੍ਵਲਂ ਨृਪਮਾਲੋਕ੍ਯ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ੋऽऽਸ਼੍ਵਾਸਯਨ੍ਮੁਦਾ
ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬੇਚੈਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਲਕ੍ਸ਼ਸੈਨ੍ਯਂ ਤਦੀਯਂ ਚ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚਾਧਿਪੋऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਇੱਕ ਲੱਖ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਕੇ, ਅਧੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਤਾਕਾਃ ਪਞ੍ਚਸਾਹਸ੍ਰਾਃ ਸਾਹਸ੍ਰਂ ਕਾष੍ਠਕਾਰਿਣਃ
ਉਥੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਝੰਡੇ ਤੇ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਲੱਕੜੀ ਦੇ ਕੰਮ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਤ੍ਰਿਲਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਹਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਉष੍ਟ੍ਰਾ ਦਸ਼ਸਹਸ੍ਰਕਾਃ
ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਘੋੜੇ ਸਨ, ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਉਠ।
ਤਾਲਨਸ਼੍ਚ ਸਮਾਯਾਤਃ ਸਰ੍ਵਸੇਨਾਧਿਪੋऽਭਵਤ੍
ਤਾਲਨਾ ਆਇਆ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਬਣ ਗਿਆ।
ਬਲਖਾਨਿਰ੍ਹਯਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਧਿਪੋऽਭਵਤ੍ ਪਤ੍ਤੀਨਾਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਸ਼੍ਚਾਧਿਪੋऽਭਵਤ੍
ਬਲਖਾਨੀ ਸਾਰੇ ਘੋੜਸਵਾਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਬਣਿਆ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਂਸ਼ ਸਾਰੀ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਬਣਿਆ।
ਨਤ੍ਵਾ ਤੇ ਮਲਨਾਂ ਭੂਪੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਨਾਨ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਮਲਨਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ।
ਪਕ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰਗਤਃ ਕਾਲੋ ਮਾਰ੍ਗੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਣੈषਿਣਾਮ੍ ਸੇਨਾਂ ਨਿਵਾਸਯਾਮਾਸੁਰ੍ਨਿਰ੍ਭਯਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਬਲਾਃ ।। 3.3.12.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਯੁੱਧ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਅੱਧਾ ਦਿਨ ਹੀ ਲੰਘਿਆ ਸੀ; ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਯੋਧੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਉਥੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵਸਿਂਹਮਤੇਨੈਵ ਯੋਗਿਨਸ੍ਤੇ ਤਦਾਭਵਨ੍
ਦੇਵਸਿੰਘ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ, ਉਹ ਯੋਗੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਯੋਗੀ ਬਣ ਗਏ।
ਮਡ੍ਡੁਧਾਰੀ ਤਦਾ ਦੇਵੋ ਵੀਣਾਧਾਰੀ ਚ ਤਾਲਨਃ
ਮੱਡੁਧਾਰੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਅਤੇ ਤਾਲਨਾ ਨੇ ਵੀਣਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮਾਤੁਰਗ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤੇ ਵੈ ਨਨृਤੁਃ ਪ੍ਰੇਮਵਿਹ੍ਵਲਾਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਨੱਚੇ।
ਮੋਹਿਤਾਂ ਮਾਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਂ ਹਰ੍षਮੁਪਾਯਯੁਃ
ਮਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।
ਨਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਰੀਂ ਮਾਹਿष੍ਮਤੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਉਹ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਦੂਤ੍ਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਰਿਪੋਰ੍ਗੇਹਂ ਯਯੁਸ੍ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਦੂਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਲਈ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਘਰ ਗਏ।
ਵਿਸਂਜ੍ਞਾਂ ਮਹਿषੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਮੋਹਨਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਂਸ਼, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾ ਸੁਂਦਰਂ ਰੂਪਂ ਸ਼੍ਯਾਮਾਂਗਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ, ਸ਼ਿਆਮ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁਰਖਾ ਦੇਖਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਥਾ ਗਤਾਂ ਨਾਰੀਂ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਃ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਗਿਰਾ
ਉਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਆਈ ਹੋਈ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਂਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਨਰਮ ਬੋਲ ਬੋਲੇ।
ਸਾਹ ਭੋ ਦੇਵਕੀਪੁਤ੍ਰ ਯਦਿ ਪਾਣਿਂ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਸਿ 3.3.12.
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜੇਗਾ..."
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਬਲਵਾਁਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਾਣਿਂ ਗृਹੀਤਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ "ਠੀਕ ਹੈ" ਕਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰਾਜ੍ਞੀ ਬਾਧਿਤਾ ਪ੍ਰਾਹ ਯੋਗਿਨਮ੍ ਤੁਭ੍ਯਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਂਤੁष੍ਟਾ ਨृਤ੍ਯਗਾਨਵਿਮੋਹਿਤਾ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਯੋਗੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਨੱਚ-ਗਾਣੇ ਵਿਚ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।"
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਤ੍ਸਸੁਤਸ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯ ਗृਹੀਤਵਾਨ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਤਸਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਨਨਰ੍ਤ ਤਤ੍ਰ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ੋ ਬਲਖਾਨਿਰਗਾਯਤ
ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਂਸ਼ ਨੇ ਨੱਚਿਆ ਅਤੇ ਬਲਖਾਨੀ ਨੇ ਗਾਇਆ।
ਮੋਹਿਤੋऽਭੂਨ੍ਨृਪਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਾਲਿਯਃ ਸ੍ਵਜਨੈਃ ਸਹ
ਉਥੇ ਕਾਲਿਯ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ ਭਟਕ ਗਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਃ ਸ਼ਤ੍ਰੋਰ੍ਬਲਖਾਨਿਰ੍ਮਹਾਬਲਃ ਸ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯੇਨ੍ਮਹ੍ਯਂ ਤਦਾ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਲਖਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਦਿਖਾ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ।"
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਮਤ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼ਾਵਰ੍ਤਿਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ ਨੇ ਲੱਖ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰ ਲੀਆਂ।
ਸਾ ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਸੁਤਮਾਹ੍ਲਾਦਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਯੋਗਿਤ੍ਵਮਾਗਤਮ੍
ਉਹ ਵੈਸ਼ਿਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਜੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਪਾ ਲੈਣ ਜਾਣ ਕੇ,
ਰੁਦਿਤਾਂ ਤਾਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਰੁਦਨ੍ਨਾਹ੍ਲਾਦ ਏਵ ਸਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰੋ ਪਿਆ।
ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਂ ਹਾਰਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਂਠੇ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ 3.3.12.
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵੰਸ਼ਜ ਨੇ ਉਥੇ ਉਹ ਹਾਰ ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।