ਤਦੋਤ੍ਥਾਯ ਮਹੀਰਾਜੋ ਮਹਾਦੇਵੇਨ ਬੋਧਿਤਃ
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਸੁਖਖਾਨ੍ਯਾਦਿਕਾਞ੍ਛੂਰਾਨ੍ਸਂਬਧ੍ਯ ਨਿਗਡੈਰ੍ਦृਢੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੁਖਖਾਨਿਆ ਤੇ ਹੋਰ ਕਾਂਚੂਰਾ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੱਕਾ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਹਾਹਾਭੂਤਂ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਉਦਯੋ ਹਰਿਃ
ਉਦੇਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਲਚਲ ਅਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ ਚਿੰਤਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਹੀਰਾਜਗਜਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤਂ ਨਿਗਡੈਰ੍ਬਲੋ
ਬਲ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਤਦਾ ਤੁ ਪृਥਿਵੀਰਾਜੋ ਲਜ੍ਜਿਤਸ੍ਤੇਨ ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਤੋਂ ਹਾਰ ਕੇ, ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੇਵਸਿਂਹਾਜ੍ਞਯਾ ਸ਼ੂਰੋ ਬਲਖਾਨਿਰ੍ਹਿ ਵਤ੍ਸਜਃ
ਦੇਵਸਿੰਘ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਵਤਸ ਦਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸ਼ਿਰੀषਾਖ੍ਯਂ ਪੁਰਂ ਨਾਮ ਤੇਨ ਵੀਰੇਣ ਵੈ ਕृਤਮ੍
ਉਸ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਨੇ 'ਸ਼ੀਰੀਸ਼ਾ' ਨਾਂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਸਾਇਆ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਨ੍ਯਵਸਦ੍ਵੀਰੋ ਵਤ੍ਸਜਃ ਸ੍ਵਕੁਲੈਃ ਸਹ
ਉਥੇ ਵਤਸ ਦਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਰਿਮਲੋ ਰਾਜਾ ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ 3.3.11.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਨਂਦੇਨ ਸਹਿਤਃ ਸ੍ਵਗੇਹਂ ਪੁਨਰਾਯਯੌ
ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਇषਸ਼ੁਕ੍ਲਦਸ਼ਮ੍ਯਾਂ ਚ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਜਾਤਃ ਸਮਾਗਮਃ
ਇਸ਼ਾ ਦੇ ਚੰਨਣੇ ਪੱਖ ਦੀ ਦਸਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭ ਹੋਈ।
ਕਾਨ੍ਯਕੁਬ੍ਜੇ ਮਹਾਰਮ੍ਯੇ ਨਾਨਾਭੂਪਾਃ ਸਮਾਯਯੁਃ
ਸੋਹਣੇ ਕਨਯਕੁਭਜ ਵਿੱਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਵਾਂਛਾ ਤਸ੍ਯ ਚਾਸੀਤ੍ਤਦਾ ਮੁਨੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਮুনি, ਉਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਈ।
ਜਿਤੋ ਯੇਨ ਮਹੀਰਾਜਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪ੍ਰਪੂਜਿਤਃ ਭ੍ਰਾਤृਜਂ ਪ੍ਰਣਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ृਣੁ ਸ਼ੁਕ੍ਲਯਸ਼ਸ੍ਕਰ
ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸੀ, ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਮਿਆ ਹੋਏ ਭਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਸੁਣ, ਹੇ ਸ਼ੁਕਲਯਸ਼ਸਕਰ।'
ਰਾਜਰਾਜਪਦਂ ਤੇ ਹਿ ਕਥਂ ਸਂਹਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
'ਤੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸਿਰਲੇਖ ਕਿਵੇਂ ਹਟਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?'
ਰਾਜਾਨਸ੍ਤੇ ਚ ਸਹਿਤਾਃ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਾਃ
ਉਹ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਇਕੱਠੇ ਰਹੇ।
ਸ਼ਿਰੀषਾਖ੍ਯਪੁਰਸ੍ਥਂ ਚ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ 'ਸ਼ੀਰੀਸ਼ਾ' ਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਹੈ,
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪੁਂਡਰੀਕਨਿਭਾਨਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਤਦਾ ਮਹੀਪਤਿਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਾਹ ਭੂਪਤੀਨ੍ ਪਿਤਰੌ ਤਸ੍ਯ ਬਲਿਨੌ ਮਾਹਿष੍ਮਤ੍ਯਾਂ ਮृਤਿਂ ਗਤੌ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹੋ ਕੇ, ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਤਾਕਤਵਰ ਮਾਪੇ ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਵਿਚ ਮੌਤ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ।'
ਜਮ੍ਬੁਕੋ ਨਾਮ ਭੂਪਾਲੋ ਨਾਰ੍ਮਦੀਯੈਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ਸ਼ਿਲਾਪਤ੍ਰੇ ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਤਯੋਰ੍ਗਾਤ੍ਰਮਚੂਰ੍ਣਯਤ੍ 3.3.12.
ਜੰਬੁਕਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ, ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪੱਥਰ ਦੀ ਤਖਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤੇ।
ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਤੌ ਸ੍ਥਿਤੌ ਵੀਰੌ ਹਾ ਪੁਤ੍ਰੇਤਿ ਪ੍ਰਭਾषਿਣੌ ਤਸ੍ਯੋਦਯੋ ਵृਥਾ ਜ੍ਞੇਯੋ ਵृਥਾਕੀਰ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਿਯਂਕਰੀ
ਅੱਜ ਵੀ ਉਹ ਦੋ ਵੀਰ, 'ਹਾਏ ਪੁੱਤ!' ਆਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਹੀ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉਠਾਣ ਵਿਅਰਥ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਵੀ ਫਲ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ੋ ਭੂਪਤੀਨ੍ਪ੍ਰਾਹ ਨਮ੍ਰਧੀਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਅੰਸ਼, ਨਿਮਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮ੍ਲੇਚ੍ਛੈਰ੍ਨਰਾਸ਼ਨੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਤਨ੍ਨृਪੇਣ ਰਣੋऽਭਵਤ੍ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛੈਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਹਤੌ ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੁਤੇਯਂ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ ਕਥਾ
ਉਸ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਲੇਛਾਂ ਤੇ ਨਰਾਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਹੋਈ। ਉਥੇ, ਉਹ ਮਲੇਛ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਇਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਾਤੁਲੇਨਾਦ੍ਯ ਕਥਿਤਂ ਨਵੀਨਂ ਮਰਣਂ ਤਯੋਃ
ਅੱਜ ਮਾਮਾ ਨੇ ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਨਵੀਂ ਮੌਤ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਸ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ੋ ਮਾਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਅੰਸ਼, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਜ੍ਰਸਮਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰੁਰੋਦ ਜਨਨੀ ਤਦਾ
ਉਹ ਗਰਜ ਵਰਗੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਂ ਰੋ ਪਈ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪਿਤृਵਧਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਮ੍ਬੁਕਂ ਸ਼ਿਵਕਿਂਕਰਮ੍
ਪਿਤਾ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੇ ਜੰਬੁਕਾ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਸੇਵਕ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ—
ਜਯ ਜਯ ਜਯ ਜਗਦਮ੍ਬ ਭਵਾਨਿ ਹ੍ਯਖਿਲਲੋਕਸੁਰਪਿਤृਮੁਨਿਖਾਨਿ
ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ ਭਵਾਨੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ! ਜਿੱਤ! ਜਿੱਤ!
ਇਤਿ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਸ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਃ ਸੁष੍ਵਾਪ ਨਿਜਸ ਦ੍ਮਨਿ ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾਸ਼ੁ ਤਤ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਗਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਸੋ ਗਿਆ। ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਚਤੁਰ੍ਲਕ੍ਸ਼ਬਲੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਤਾਲਨਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਗਤਃ 3.3.12.
ਚਾਰ ਲੱਖ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਤਾਲਨਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।