ਪਂਡਿਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮਾਹੂਯ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਪृष੍ਟਵਾਨ੍ਮੁਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਸਮੇਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹੀਰਾਜਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਲਕੜੀਆਂ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਬਾਤਾਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸੀਆਂ।
ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯੋਗ੍ਯੋऽਯਂ ਦੇਸ਼ਰਾਜਸੁਤੋऽਵਰਃ
ਇਹ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼ਣੋ ਵੀਰਃ ਪੂਰ੍ਵੇ ਬਰ੍ਹਿष੍ਮਤੀਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਣਾ ਵਿਰਲਾ ਬਹਾਦਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਬਰਹਿਸ਼ਮਤੀ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਉਤ੍ਤਰੇ ਨੈਮਿषਾਰਣ੍ਯਂ ਸ੍ਵਕੀਯਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਮਾਦਧਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਵਾਲੇ ਨੈਮੀਸ਼ ਅਰਣ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਨਾਗੋਤ੍ਸਵੇ ਚ ਭੂਪਾਲ ਪਂਚਮ੍ਯਾਂ ਚ ਨਭਸ੍ਸਿਤੇ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਮੇਲੇ ਤੇ ਪੰਜਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਖੁਲ੍ਹੇ ਆਸਮਾਨ ਹੇਠ—
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ੋ ਵਾਕ੍ਛਰੇਣ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ। ਅਭਯਂ ਭੁਜਯੋਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸੋऽਯੁਧਦ੍ਬਲੀ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੰਸ਼ੀ, ਸਖਤ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਆ ਫੜੀ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰਂ ਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੂਮਿਮਧ੍ਯੇ ਤਮਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ 3.3.10.
ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਲੜਾਈ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਦਾਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਂ ਸ੍ਵਸੁਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਖਡ੍ਗਹਸ੍ਤੋ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ—
ਰੁषਾਵਿष੍ਟਾਂਸ਼੍ਚ ਤਾਞ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ੋ ਬਲਵਤ੍ਤਰਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੰਸ਼ੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਰਾਜਿਤੇ ਮਲ੍ਲਬਲੇ ਖਡ੍ਗਹਸ੍ਤੋ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਮੱਲਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਹਾਰ ਗਈ, ਰਾਜਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ—
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਮੀਦृਸ਼ਂ ਭੂਪਂ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਭੂਪਤਿਃ
ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਨਵਾਬ੍ਦਾਂਗੇ ਚ ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ੇ ਚਾਹ੍ਲਾਦਾਦ੍ਯਾਃ ਕੁਮਾਰਕਾਃ
ਨੌਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਨੌਜਵਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰ—
ਨਮਸ੍ਤੇ ਤਾਤ ਭੂਪਾਗ੍ਰ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨਂਦਪ੍ਰਦਾਯਕ
ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤੇषਾਂ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ।'
ਦਦੌ ਤੇਭ੍ਯੋ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਹਰਿਣੀਗਰ੍ਭਸਂਭਵਾਨ੍ ਤ੍ਵਨ੍ਮੁਖੇਨ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਸੂਤ ਹਰਿਣੀ ਵਡਵਾ ਯਥਾ
ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਰੀਣ ਦੀ ਕੋਖ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਿਆ, ਹੇ ਸੂਤ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜੀ ਹਰੀਣ ਤੋਂ।
ਭੀष੍ਮਸਿਂਹਾਯ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ਦੇਵੇਸ਼ਤੋ ਮੁਨੇ
ਉਹ ਭੀਸ਼ਮਸਿੰਘ ਦੇ ਕੋਲ ਇੰਦਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਆਏ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਦਿਵ੍ਯਾਂਗਾ ਭੂषਣਾਪਨ੍ਨਾ ਨਭਸ੍ਸਲਿਲਗਾਮਿਨਃ ਸੂਤ ਉਵਾਚ 3.3.10.
ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਸਨ। ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਸੇਵਨਂ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯੈਵ ਕृਤਂ ਚ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਿਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸੇਵਾ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਯਦਿ ਦੇਯੋ ਵਰਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ—'
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਵਿਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਪਪਿਹਕਮ੍
ਸੂਰਜ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਪੀਹਾ ਪੰਛੀ ਦਿੱਤਾ।
ਅਤਃ ਪਪੀਹਕੋ ਨਾਮ ਲੋਕਪਾਲਨਕਰ੍ਮਵਾਨ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪਪੀਹਾ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਬੁਭੁਜੇ ਸ੍ਮਰਵੇਗੇਨ ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਾਤਾਸ੍ਤੁਰਂਗਮਾਃ
ਇੱਛਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਘੋੜੇ ਜਨਮ ਲਏ।
ਤਦਾ ਜਾਤੌ ਹਰਿਣ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮੇਘਪੁष੍ਪਬਲਾਹਕੌ
ਫਿਰ, ਹਿਰਣੀ ਤੋਂ ਮੇਘ, ਪੁਸ਼ਪ ਅਤੇ ਬਲਾਖਾ ਜਨਮ ਲਏ।
ਦਿਵ੍ਯਾਂਗਾਸ੍ਤੇ ਹਿ ਚਤ੍ਵਾਰਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਜਾਤਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਉਹ ਚਾਰੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਰੂਪ ਸਨ, ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾਂਬਲੀ ਜਨਮ ਲਏ ਸਨ।
ਇਤਿ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਸ਼ृਣੁ ਤਤ੍ਰ ਕਥਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਹੁਣ ਉਥੇ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣ।
ਦੇਵਸਿਂਹਾਯ ਬਲਿਨੇ ਦਦੌ ਚਾਸ਼੍ਵਂ ਮਨੋਰਥਮ੍ 3.3.10.
ਬਲਵਾਨ ਦੇਵਸਿੰਘ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਘੋੜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਨਂਦਾਯ ਪੁਤ੍ਰਾਯ ਪ੍ਰਦਦੌ ਹਰਿਨਾਗਰਮ੍
ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਹਿਰਣਾਂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਰਿਣੀਂ ਵਡਵਾਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਂ ਬਲਖਾਨਿਃ ਸਮਾਰੁਹਤ੍
ਬਲਾਖਾਨੀ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿੱਟੀ ਵਡਵਾ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰੀ ਕੀਤੀ।
ਆਹ੍ਲਾਦੇਨੈਵ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਹਤਃ ਪ੍ਰਾਣਿਭਯਂਕਰਃ
ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਸ਼ੇਰ ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।