ਵਿਮਲਾਸਨਾਯ ਚ ਨਮੋ ਨਮਃ ਸਾਰਾਸਨਾਯ ਚ
ਪਵਿੱਤਰ ਆਸਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਰਵੋਤਮ ਆਸਨ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤਤੋ ਭੂਮਿਤਲੇ ਵਾਮਹਸ੍ਤਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਠੇਨ੍ਨਰਃ
ਫਿਰ, ਆਪਣਾ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪਾਠ ਕਰੇ।
ਤ੍ਵਂ ਚ ਧਾਰਯ ਮਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਵਿਤ੍ਰਮਾਸਨਂ ਕੁਰੁ
ਤੂੰ ਸਦਾ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਕੇ ਰੱਖ, ਬੈਠਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ।
ਦੇਵਂ ਹृਤ੍ਪਦ੍ਮਕੇ ਨੀਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਤ੍ਰਯਂ ਚਰੇਤ੍
ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਦਿਲ ਦੇ ਕੌਲ ਵਿਚ ਵਸਾ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਹ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪੈਸ੍ਤਥਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਨੈਵੇਦ੍ਯੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰਪਿ
ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ, ਕੱਪੜਿਆਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ,
ਆਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਿਤਿ ऋਚਾ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੋਰਿਤਿ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍
‘ਆਬ੍ਰਹਮਣ’ ਵਾਲੀ ਰਿਕਤਾ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਅਤੇ ‘ਤਦ ਵਿਸ਼ਣੋ’ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ,
ਤਤੋ ਦੇਵਸ਼ਰੀਰਂ ਤੁ ਨਵਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤਮ੍
ਫਿਰ, ਤੀਹ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਨਵੀਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਬੀ ਸਰੂਪ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਰਾਜਾਧਿਰਾਜੇਨ ਭੂਤਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰੇ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਸਂਕਾਸ਼ਂ ਸ਼ਂਖਕੁਨ੍ਦੇਨ੍ਦੁਸਪ੍ਰਭਮ੍ 2.2.19.
ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਫੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗ, ਸ਼ੰਖ, ਚੰਬੇਲੀ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਮਾਲ੍ਯਾਂਬਰਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਗਂਧਾਨੁਲੇਪਨਮ੍
ਸਫੈਦ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਸਫੈਦ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਸਫੈਦ ਸੁਗੰਧੀ ਲਾਈ ਹੋਈ।
ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਂ ਸੁਰਗਣੈਃ ਸਿਦ੍ਧਗਂਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਲੋਂ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਾਗਲੋਕੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਕੰਵਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਗ ਲੋਕ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਜਲਾਸ਼ਯਗਤਂ ਦੇਵਂ ਚਿਂਤਯੇਜ੍ਜਲਸ਼ਾਯਿਨਮ੍
ਜੋ ਰੱਬ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਸੌਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਰ੍ਘ੍ਯਪਾਤ੍ਰਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਭਾਗਜਲਪੂਰਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅਰਘਾ ਦਾ ਪਾਤਰ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਸਨਂ ਯਾਗਵਸ੍ਤੂਨਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ਤੇਨ ਵਾਰਿਣਾ
ਉਸ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਸਨ ਤੇ ਯਜਨਾ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਛਿੜਕਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਨ੍ਨੋ ਅਰੁਣਃ ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਦਿਤਿ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
‘ਤੱਨੋ ਅਰੁਣਹ ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਤ’ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਾਦਿਕਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਤ੍ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਦੀਨਥ ਚਾਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਧਰਮ, ਅਧਰਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮਧ੍ਯੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਮਨਂਤਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਤਥਾ
ਵਿਚਕਾਰ ਸ਼ਕਤੀ, ਖੀਰ ਸਾਗਰ, ਅਨੰਤ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਸਾਂਗੋਪਾਗਮਨਂਤਰਮ੍ 2.2.19.
ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਦੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਅਤੇ ਉਪ-ਭਾਗਾਂ ਸਮੇਤ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਵਵਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਸ੍ਥਾਪਯੇਤ੍ਕਲਸ਼ੋਪਰਿ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਨਿਯਤ ਥਾਂ ਤੇ ਕਲਸ਼ ਦੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ।
ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਭਗਵਨ੍ਵਰੁਣ ਏष ਯਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਆਓ, ਆਓ, ਹੇ ਵਡੇ ਵਰਨਾ, ਇਹ ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਏਵਮਾਵਾਹ੍ਯ ਲੋਕੇਸ਼ਮष੍ਟੌ ਮੁਦ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, ਅੱਠ ਮੂਦਰਾਵਾਂ ਵਿਖਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪੁष੍ਪਾਞ੍ਜਲਿਂ ਤਤੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮੂਲਮਂਤ੍ਰੇਣ ਦੇਸ਼ਿਕਃ
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਅੰਜਲੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸਤਾਦ ਮੁਲ਼ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹੇ।
ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਦ੍ਯਾਃ ਪੂਜਯੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਤੇषਾਮੇਵ ਵਰਾਂਗਨਾਃ
ਉਥੇ, ਸਤ੍ਵ ਆਦਿਕ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਚੁਣੀਆਂ ਸੰਗਣੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਾਦਿਪਤ੍ਰਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਗ੍ਰਹਾਨष੍ਟੌ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍
ਪੂਰਬ ਵੱਲੀ ਪੰਖੜੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਅੱਠ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਦੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਕਰ੍ਣਿਕਾਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਾਮੇ ਚਾਪਿ ਸ਼ਚੀਪਤਿਮ੍
ਕਰਨਿਕਾ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਪਹਿਲਾਂ, ਤੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਨੈਰ੍ऋਤ੍ਯੇ ਵਰੁਣ ਸ੍ਯਾਥ ਮਧ੍ਯੇऽਨਂਤਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍
ਨੈਰ੍ਰਤਿ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਵਰਨਾ ਨੂੰ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਅਨੰਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਵਿष੍ਣੁਂ ਚਾਪਿ ਗਣੇਸ਼ਂ ਚ ਪृਥਿਵੀਂ ਗਂਧਚਨ੍ਦਨੈਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ, ਗਣੇਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸੁਗੰਧਤ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਮਵਨੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਜਯਾਖ੍ਯਸ੍ਤਵਂ ਪਠੇਤ੍ 2.2.19.
ਘੁੱਟਣਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, 'ਵਿਜਯਾ' ਨਾਮ ਦਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹੇ।
ਨੈਰ੍ऋਤ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਂ ਵਾਯਵ੍ਯੇ ਤੁ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍
ਨੈਰ੍ਰਤਿ ਵੱਲ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਤੇ ਵਾਯੂ ਵੱਲ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।