ਪਂਚ ਦੇਵਾਨ੍ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਤਥਾ ਯਜ੍ਞੇਸ਼੍ਵਰਂ ਹਰਿਮ੍
ਪੰਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਯੱਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁਣ੍ਯਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਫਲਂ ਗੋਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵੈ ਯਮਃ
ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਫਲ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਯਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾਯਥਾ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਪੁਣ੍ਯਾ ਰਣ੍ਯਾਭਿਧਾਯਕਮ੍
ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ 'ਚ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾਯਥਾ ਚ ਕਲ੍ਪੋਕ੍ਤਂ ਯਥਾਕੁਣ੍ਡਂ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਕਲਪ ਗ੍ਰੰਥਾਂ 'ਚ ਜਿਵੇਂ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਕੁੰਡ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜਲਾਸ਼ਯਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਚ ਕਰਿष੍ਯੇ ਵਿਧਿਵਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਦੋਵਾਂ ਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਜਨੋ, ਮੈਂ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਕ ਪਾਣੀ ਦਾ ਸਰੋਵਰ ਬਣਾਵਾਂਗਾ।
ਮਾਤृਯਾਗਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵृਦ੍ਧਿਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸਮਾਪਯੇਤ੍
ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਧਾਈ ਲਈ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਭੇਰ੍ਯਾਦਿਘੋषੇਣ ਸੁਮਂਗਲੇਨ ਪਦ੍ਯਂ ਲਿਖੇਦਤ੍ਰ ਸषੋਡਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਭੇਰੀ ਆਦਿ ਵਾਧਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਸੋਲਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਪਦ ਲਿਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਾਨ੍ਵਰਯੇਤ੍ਸਰ੍ਵਾਨਾਚਾਰ੍ਯਂ ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਅਚਾਰਯ ਨੂੰ, ਸੱਦਾ ਦੇਵੇ।
ਨਾਨਾਰਤ੍ਨੈਸ਼੍ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਆਚਾਰ੍ਯਂ ਵਰਯੇਦ੍ਬੁਧਃ 2.2.19.
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਅਚਾਰਯ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਕਰੇ।
ਯਥਾਮਾਨਂ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਯਥਾਭਿਵृਣੁਯਾਦ੍ਬੁਧਃ
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਹਾਲਤ, ਸਮਰਥਾ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚੋਣ ਕਰੇ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੌषਧੀਭਿਸ਼੍ਚ ਯਜਮਾਨਃ ਸਪਤ੍ਨਿਕਃ
ਫਿਰ, ਯਜਮਾਨ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਵਰਤੇ।
ਯਵਗੋਧੂਮਨੀਵਾਰਤਿਲਸ਼੍ਯਾਮਾਕਸ਼ਾਲਯਃ
ਜੌ, ਗੰਦਮ, ਦਾਲਾਂ, ਤਿਲ, ਕਾਲਾ ਬਾਜਰਾ ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਵਰਤੇ ਜਾਣ।
ਤਤਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਮ੍ਬਰਧਰਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਮਾਲ੍ਯਾਨੁਲੇਪਨਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਚਿੱਟਾ ਲੇਪ ਲਾ ਕੇ ਸਜਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਪੁਰੋਹਿਤਪੁਰਃਸਰਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਯਜਮਾਨਃ ਸਪਤ੍ਨੀਕਃ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਯਜਮਾਨ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਰਸਮ ਕਰੇ।
ਚਰਕੇ ਪੂਜਯੇਦ੍ਵਿਘ੍ਨਂ ਗਂਗਾਂ ਚ ਯਮੁਨਾਂ ਤਥਾ
ਚਰਕ ਤੇ, ਉਹ ਵਿਘਨ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਵੇਦਿਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਨਮਸ੍ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾਵਿਧਿ
ਵੇਦੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਵਾਚ੍ਯਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਂਚ ਦੇਵਾਨ੍ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ੁਭ ਵਚਨ ਕਹਿ ਕੇ, ਪੰਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਅਪਕ੍ਰਾਮਂਤੁ ਯੇ ਭੂਤਾ ਯੇ ਚਾਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਪ੍ਰਕਾਰਕਾਃ 2.2.19.
ਜੋ ਭੂਤ ਜਾਂ ਵਿਘਨ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ।
ਪੂਜਯੇਦਾਸਨਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸ੍ਵਕੀਯਂ ਪੁष੍ਪਚਂਦਨੈਃ
ਫਿਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਆਸਨ ਪੂਜੇ।
ਵਿਮਲਾਸਨਾਯ ਚ ਨਮੋ ਨਮਃ ਸਾਰਾਸਨਾਯ ਚ
ਪਵਿੱਤਰ ਆਸਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਰਵੋਤਮ ਆਸਨ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤਤੋ ਭੂਮਿਤਲੇ ਵਾਮਹਸ੍ਤਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਠੇਨ੍ਨਰਃ
ਫਿਰ, ਆਪਣਾ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪਾਠ ਕਰੇ।
ਤ੍ਵਂ ਚ ਧਾਰਯ ਮਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਵਿਤ੍ਰਮਾਸਨਂ ਕੁਰੁ
ਤੂੰ ਸਦਾ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਕੇ ਰੱਖ, ਬੈਠਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ।
ਦੇਵਂ ਹृਤ੍ਪਦ੍ਮਕੇ ਨੀਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਤ੍ਰਯਂ ਚਰੇਤ੍
ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਦਿਲ ਦੇ ਕੌਲ ਵਿਚ ਵਸਾ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਹ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪੈਸ੍ਤਥਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਨੈਵੇਦ੍ਯੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰਪਿ
ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ, ਕੱਪੜਿਆਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ,
ਆਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਿਤਿ ऋਚਾ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੋਰਿਤਿ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍
‘ਆਬ੍ਰਹਮਣ’ ਵਾਲੀ ਰਿਕਤਾ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਅਤੇ ‘ਤਦ ਵਿਸ਼ਣੋ’ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ,
ਤਤੋ ਦੇਵਸ਼ਰੀਰਂ ਤੁ ਨਵਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤਮ੍
ਫਿਰ, ਤੀਹ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਨਵੀਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਬੀ ਸਰੂਪ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਰਾਜਾਧਿਰਾਜੇਨ ਭੂਤਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰੇ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਸਂਕਾਸ਼ਂ ਸ਼ਂਖਕੁਨ੍ਦੇਨ੍ਦੁਸਪ੍ਰਭਮ੍ 2.2.19.
ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਫੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗ, ਸ਼ੰਖ, ਚੰਬੇਲੀ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਮਾਲ੍ਯਾਂਬਰਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਗਂਧਾਨੁਲੇਪਨਮ੍
ਸਫੈਦ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਸਫੈਦ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਸਫੈਦ ਸੁਗੰਧੀ ਲਾਈ ਹੋਈ।