ਯਯੌ ਮਹਾਵਤੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਸ਼ਿਵਦਤ੍ਤਵਰੋ ਬਲੀ
ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸ਼ਿਵਦੱਤ ਸੁੰਦਰ ਮਹਾਵਤੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਰੁਦ੍ਰਂ ਕਪਰ੍ਦਿਨਂ ਸ਼ਂਭੁਂ ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੌ
ਉਸ ਨੇ ਜਟਾਧਾਰੀ ਸ਼ੰਭੂ ਰੁਦ੍ਰਾ, ਜੋ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ।
ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਪੁਰਾਦ੍ਬਹਿਰ੍ਯਾਤਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸ਼ੂਰੈਃ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਬਹਾਦਰ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਿਹਾ।
ਹਯਾਃ षੋਡਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰਾ ਵਤ੍ਸਰਾਜਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਪਤਿਃ
ਉਥੇ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਤਸਰਾਜ ਕੋਲ ਸੋਲ੍ਹ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਨष੍ਟੋ ਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੇषਾਂ ਵੀਰਵਰਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ।।੭ ਅਹੋਰਾਤ੍ਰਪ੍ਰਮਾਣੇਨ ਮਹਦ੍ਘੋਰਮਵਰ੍ਤਤ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦਾ ਮੂਲ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਬਹਾਦਰਾਂ ਦੀ ਨਾਸ਼ ਹੋਈ; ਇੱਕ ਦਿਨ ਤੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਵੱਡੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਜੰਗ ਚੱਲੀ।
ਤੇ ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਤ੍ਰਵੀਂ ਸੇਨਾਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਜਯਰਵਾਨ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਮਾਰ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਜਿੱਤ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਕਾਲਿਯੋ ਨृਪਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਕਾਲੀਆ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਹृਦਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਂ ਮੋਹਨਂ ਬਾਣਮਾਦਧਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੋਹ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸ਼ੇषਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਿਪੁਘਾਤਾਯ ਸਂਯਯੁਃ 3.3.8.
ਬਾਕੀ ਬਚੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਆਏ।
ਭੀष੍ਮਸਿਂਹਸ੍ਤਥਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਸੈਨਿਕਾਨ੍
ਭੀਸ਼ਮਸਿੰਘ ਨੇ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ।
ਭੈਰਵਾਖ੍ਯੇਨ ਭਲ੍ਲੇਨ ਸ਼ਤ੍ਰੁਦੇਹਮਤਾਡਯਤ੍
ਭੈਰਵ ਨਾਮ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਤਦਾ ਮਾਹਿष੍ਮਤੀ ਸੇਨਾ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਸਾ ਦਿਸ਼ੌ ਦਸ਼
ਫਿਰ ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਦੀ ਫੌਜ ਦੱਸ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਨਿਕਲ ਪਈ।
ਭਲ੍ਲੇਨ ਤਚ੍ਛਿਰਃ ਕਾਯਾਦਪਾਹਰਤ ਭੂਮਿਪਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਲਿਯਂ ਤੇ ਪਰਾਜਿਤ੍ਯ ਤਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯषੇਧਯਨ੍
ਕਾਲੀਆ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਰਿਪੂਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਯਯੌ ਸ੍ਵਂ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਡੇਰੇ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਪਰਿਮਲੋ ਰਾਜਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਪਰਾਜਯਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ ਨੇ, ਵੈਰੀ ਦੀ ਹਾਰ ਦੇਖੀ।
ਜਯਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛੁਤ੍ਵਾ ਪਰਂ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਗਤਃ
ਜੈਚੰਦ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ।
ਭੀष੍ਮਸਿਂਹੇ ਗਤੇ ਲੋਕੇ ਪਂਚਮਾਸਾਨ੍ਤਰੇ ਨृਪੇ
ਜਦ ਭੀਸ਼ਮਸਿੰਘ ਪੰਜਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ,
ਸਾ ਤੁ ਗੁਰ੍ਜਰਭੂਪਸ੍ਯ ਤਨਯਾਖ੍ਯਾ ਮਦਾਲਸਾ 3.3.8.
ਉਹ ਗੁਰਜਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮਦਾਲਸਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਜ੍ਜਨ੍ਮ ਨृਪਤਿਰ੍ਵਿਤਤਾਰ ਧਨਂ ਬਹੁ
ਉਸ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਬਹੁਤ ਧਨ ਵੰਡਿਆ।
ਸਹਦੇਵਾਂਸ਼ ਏਵਾਸੌ ਭੁਵਿ ਜਾਤਃ ਸ਼ਿਵਾਜ੍ਞਯਾ
ਉਹ ਸਾਹਦੇਵ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਨਮਿਆ ਸੀ।
ਗਤੌ ਗੋਪਾਲਕੇ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਭੂਪਤਿਰ੍ਦਲਵਾਹਨਃ
ਰਾਜਾ ਦਲਵਾਹਨ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਸਹਸ੍ਰਚਂਡਿਕਾਹੋਮੇ ਨਾਨਾਭੂਪਸਮਾਗਮੇ
ਹਜ਼ਾਰ ਚੰਡੀ ਹਵਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਹਿ ਨृਪਕਨ੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਬਂਧਨਂ ਗਤੌ
ਪਹਿਲਾਂ, ਦੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਕ ਨਵਾਂ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਣਿਆ ਸੀ।
ਦੇਵਕੀਂ ਦੇਸ਼ਰਾਜਾਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੀਂ ਤਸ੍ਯਾਨੁਜਾਯ ਵੈ
ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਉਸ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ।
ਲਕ੍ਸ਼ਾਵृਤ੍ਤਿਂ ਤਥਾ ਵੇਸ਼੍ਯਾਂ ਗੀਤਨृਤ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਾਮ੍
ਇਕ ਵੈਸ਼ਿਆ, ਜੋ ਗੀਤ ਤੇ ਨੱਚਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਮਦਨ ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਸ਼ਤਂ ਗਜਾਨ੍ਰਥਾਨ੍ਪਂਚ ਹਯਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸਹਸ੍ਰਕਾਨ੍
ਸੌ ਹਾਥੀ, ਪੰਜ ਰਥ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਬਹੁਦ੍ਰਵ੍ਯਯੁਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਦਾਸਦਾਸੀਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਇਕ ਕੁੜੀ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਧਨ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਨੌਕਰ ਤੇ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਵੀ ਸਨ।
ਮਲਨਾ ਤਾਂ ਵਧੂਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯੈ ਗ੍ਰੈਵੇਯਕਂ ਦਦੌ
ਮਲਨਾ ਨੇ, ਉਹ ਵਧੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲ ਦਾ ਹਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਜਾ ਚ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦੀ ਦੇਸ਼ਰਾਜਾਯ ਸ਼ੂਰਿਣੇ
ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਹ ਹਾਰ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਸ਼ੂਰੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।