ਮਾਸਾਂਤਰੇ ਤੁ ਪਤਿਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਮਲਿਮ੍ਲੁਚੇ
ਜੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਮਲਿਨ ਮਹੀਨਾ ਆ ਜਾਵੇ,
ਵਰ੍ਜ੍ਯਂ ਮਾਸਿਕਯਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮੇਕਂ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੇ
ਤਾਂ ਤੀਰਵੇਂ (ਮਲਿਨ) ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਇਕ ਵਾਰੀ ਮਹੀਨਾਵਾਰ ਸ਼ਰਾਧ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਤ੍ਯਾਬ੍ਦਿਕਂ ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਮਲਿਮ੍ਲੁਚੇ
ਮਲਿਨ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਪਤੀ ਦੀ ਸਾਲਾਨਾ ਰਸਮ ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਨਮਲਭ੍ਯਂ ਤਤ੍ਤਦਾਦ੍ਯਂ ਦੇਵਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਹੋਰ ਐਸੀਆਂ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਰ੍ਤਵਰ੍ਜਂ ਪੁਂਸਵਨਂ ਪੁਤ੍ਰਾਦਿਮੁਖਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ 2.2.6.
ਸਿਵਾਏ ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ, ਪੁੰਸਵਨ ਸੰਸਕਾਰ, ਪੁੱਤਰ ਆਦਿਕਾ ਪਹਿਲਾ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਹੋਰ ਐਸੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ।
ਮਲਮਾਸੇਪਿ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਨृਪਾਣਾਮਭਿषੇਚਨਮ੍
ਮਲਿਨ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਰਾਜਤਿਲਕ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮਂਤ੍ਰੋਪਾਸਾਂ ਰਹਸ੍ਯਂ ਚ ਮਹਾਦਾਨਂ ਸੁਮਙ੍ਗਲਮ੍
ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ, ਗੁਪਤ ਰਸਮਾਂ, ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸਮਾਗਮ ਵੀ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਉਪਗ੍ਰਹਂ ਗਵਾਦੀਨਾਮਾਸ਼੍ਰਮਾਂਤਰਸਂਕ੍ਰਮਮ੍
ਪਸ਼ੂਆਂ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾਉਣ, ਆਸ਼ਰਮ ਬਦਲਣ ਤੇ ਹੋਰ ਐਸੇ ਕੰਮ ਵੀ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਵਰ੍षਵृਦ੍ਧਿਵृषੋਤ੍ਸਰ੍ਗਕਨ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਰ੍ਨਯਨਾਦਿ ਚ
ਸਾਲਾਨਾ ਵਾਧਾ, ਬਲਦਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ, ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਦੋ ਵਾਰੀ ਵਿਅਾਹਣਾ ਤੇ ਹੋਰ ਐਸੇ ਕੰਮ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਏਵਮਸ੍ਤਂ ਗਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇ ਵृਦ੍ਧਬਾਲ੍ਯੇ ਚ ਸਂਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਸ਼ੁਕਰ ਤਾਰੇ ਦਾ ਅਸਤ ਹੋਣਾ, ਬੁਢਾਪਾ ਜਾਂ ਬਚਪਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਰਸਮਾਂ ਛੱਡ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦ੍ਵਿਸਪ੍ਤਤਿਰ੍ਦਿਨਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮਹਾਸ੍ਤਂ ਪੂਰ੍ਵਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਲਈ ਵੱਡੇ ਅਸਤ ਤੋਂ ਬਹੱਤਰ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਤੱਕ ਇਹ ਰਸਮਾਂ ਮਨਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਊਨਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦਧਿਕਂ ਦਿਵਸਾਨਾਂ ਸ਼ਤਦ੍ਵਯਮ੍
ਪੰਜਾਹ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਘੱਟ ਜਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੱਧ ਜਾਂ ਦੋ ਸੌ ਦਿਨ ਵੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਏਕਰ੍ਕ੍ਸ਼ੇ ਗੁਰੁਣਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਯਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਭਾਰ੍ਗਵਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਸ਼ੁਕਰ ਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਇਕੋ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਤੱਕ ਇਹ ਗਣਨਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ऋਕ੍ਸ਼ਭੇਦੇ ਤ੍ਵੇਕਰਾਸ਼ੌ ਸਂਪਰ੍ਕੇ ਯਦਿ ਵਾਨਯੋਃ
ਪਰ ਜੇ ਰਾਸ਼ੀ ਬਦਲ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਇਕੋ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹ ਗਣਨਾ ਲਾਗੂ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸਿਂਹੇ ਰਾਸ਼ੌ ਸ੍ਥਿਤੇ ਸੂਰ੍ਯੇ ਜੀਵੇ ਚਾਸ੍ਤਮੁਪਾਗਤੇ 2.2.6.
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਸਿੰਘ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਅਸਤ ਹੋ ਜਾਵੇ,
ਮਿਥੁਨਸ੍ਥੇ ਯਦਾ ਭਾਨੌ ਮਲਮਾਸਃ ਪਤਤ੍ਯਸੌ
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਮਿਥੁਨ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਲਿਨ ਮਹੀਨਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਫਲਂ ਚਾਤ੍ਰ ਮृਤਸ੍ਯੌਰ੍ਧ੍ਵਦੇਹਿਕਂ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰ੍ਵਤਾ
ਇੱਥੇ ਮ੍ਰਿਤਕ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਉਪਰੰਤ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਆषਾਢਦ੍ਵਯਸਂਯੁਕ੍ਤਪੂਰ੍ਣਮਾਸੀਦ੍ਵਯਂ ਤਥਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੋ ਆਢ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਦੋ ਪੂਰਨਮਾਸੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ—
ਭਵੇਦ੍ਗੌਣੋ ਦ੍ਵਿਰਾषਾਢੋ ਰਾਸ਼ਿਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਂਯੁਤੇ
ਜਦੋਂ ਰਾਸ਼ੀ ਉਥੇ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੂਜਾ ਆਢ ਦਾ ਮਹੀਨਾ ਗੌਣ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਕਟੇ ਸ਼ਯਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦਾਗਮਿष੍ਯਂ ਪਰਤ੍ਰਕੇ
ਕਰਕ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਪਰਲੋਕ ਵੱਲ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਵਿਛੋਣਾ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਗੋਤ੍ਥਾਨਂ ਤੁਲਾਯਾਂ ਤੁ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਜਹਾਤ੍ਯਸੌ
ਜਦੋਂ ਤੁਲਾ ਰਾਸ਼ੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਉਸ ਵੇਲੇ ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਿਥਿਵਿਧਾਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਕਾਲੇ ਤਾਨ੍ਯੇਵ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਫਲਂ ਯਚ੍ਛਂਤਿ ਕੁਰ੍ਵਤਾਮ੍
ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਉਹੀ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮੁਹੁਰ੍ਬਾਲ੍ਯੇ ਕਰ੍ਮਫਲਂ ਤ੍ਰਿਕਾਲੇऽਪਿ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ, ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਤਿੰਨਵੇਂ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਕਾਲਸ੍ਤੁ ਗੁਣਭਾਵੇਨ ਸਰ੍ਵਕਾਲਾਸ਼੍ਰਿਤਾ ਕ੍ਰਿਯਾ
ਸਮਾਂ, ਆਪਣੀ ਖਾਸੀਅਤ ਨਾਲ, ਹਰ ਕਰਮ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਅਤਃ ਕਾਲਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਕਰ੍ਮਣਾਮਿਹ । ਕਾਲੇ ਹ੍ਯਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਭਗਵਾਨੇਕ ਏਵ ਤੁ ਯਦ੍ਯਪਿ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਕਰਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਭਾਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨਿਰਾਕਾਰ ਤੇ ਇਕ ਹੈ, ਪਰ ਸਮਾਂ ਹੀ ਉਹ ਹੈ।
ਤਿਥਿਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਾਰਾਦੌ ਰਾਤ੍ਰਿਯੋਗਾਦਯੋਪਿ ਯੇ ਸਾਧਨਾਨਿ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੇਤੇ ਸ੍ਵਾਤਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯੇਣ ਨ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਤਿਥੀਆਂ, ਨਕਸ਼ਤਰ, ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਦਿਨ, ਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਜੋਗ ਆਦਿ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਾਧਨ ਹਨ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਹੀਂ।
ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਵਾਪ੍ਯਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਮੁਖ੍ਯੋ ਵ੍ਯਾਪਾਰ ਏਵ ਸਃ
ਧਰਮ ਜਾਂ ਅਧਰਮ ਲਈ, ਮੁੱਖ ਕਾਰਜ ਕਰਮ ਹੀ ਹੈ।
ਪਾਲਯਨ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਹਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਧੋਗਤਿਮ੍
ਜੋ ਕਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲਭਾਗੋ ਨਿਃਸਹਾਯੋ ਯੇऽਪਿ ਸ੍ਯੁਃ ਕਰ੍ਮਸਾਧਨਾਃ
ਜੋ ਕਰਮ ਦੇ ਸਾਧਨ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਕੋਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਤੁ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਵ੍ਯਾਪਿਨ੍ਯਾਂ ਹਿ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਇਕੋ ਦਾਨ ਦੀ ਰੀਤ ਮੱਧ-ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।