ਪਦਚਿਤ੍ਰੇ ਤੁ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਗ੍ਰੀਵਾਣਾਂ ਗੁਹ੍ਯਧਾਰਣੇ
ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚਿੱਤਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਅੱਧਾ, ਗਲ ਜਾਂ ਕੁੱਝ ਲੁਕਵੇਂ ਪਾਉਣ ਲਈ ਵੀ।
ਲਵਣੇ ਤੁ ਤਥਾ ਦੇਯਾ ਗੁਵਾਕਾਨਾਂ ਚ ਰੋਪਣੇ
ਨਮਕ ਲਈ ਵੀ ਇੰਨਾ ਹੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਗੁਆਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਲਗਾਉਣ ਲਈ।
ਪਣਦ੍ਵਯਂ ਵਰਾਟਾਨਾਮਧਿਕਂ ਦਸ਼ਮੇਵ ਤੁ
ਦੋ ਪਣੇ, ਵਰਾਟਿਆਂ ਲਈ, ਤੇ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਲਈ ਦਸ।
ਪਣਤ੍ਰਯਂ ਚਕ੍ਰਪਣੇ ਮਹਿषਾਣਾਂ ਪਣਾਧਿਕਮ੍ 2.2.4.
ਪਹੀਏ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਤਿੰਨ ਪਣੇ, ਤੇ ਮਹਿਸਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਪਣੇ।
ਦਾਸੀਨਾਂ ਗਰ੍ਦਭਾਨਾਂ ਚ ਅਧਿਕਂ ਕਾਕਿਣੀਦ੍ਵਯਾਤ੍
ਦਾਸੀਆਂ ਤੇ ਗਧਿਆਂ ਲਈ ਦੋ ਕਾਕਣੀਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਤਿਪਣਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦੀਰ੍ਘੇ ਪ੍ਰਸ੍ਥੇऽਪਿ ਵਰ੍ਧਯੇਤ੍
ਕਪੜੇ ਲਈ ਹਰ ਇੱਕ ਵਾਸਤੇ ਇੱਕ ਪਣਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਲੰਮੇ ਕਪੜੇ ਲਈ ਪ੍ਰਸਥ ਵਧਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਵੇਤਵਸ੍ਤ੍ਰੇ ਭਵੇਨ੍ਨ੍ਯੂਨਂ ਪਦੇ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੇ ਚ ਵਰ੍ਦ੍ਧਯੇਤ੍
ਸਫੈਦ ਕੱਪੜਾ ਪਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਛੋਟਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਬਹੁਤ ਪਤਲਾ। ਜੇ ਕੱਪੜਾ ਬਹੁਤ ਪਤਲਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਲੰਬਾਈ ਵਧਾ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵੇਤਨਂ ਪੁष੍ਪਸਂਸ੍ਕਾਰੇ ਸਹਸ੍ਰਂ ਦਸ਼ਕਾਕਿਣੀ
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰ ਜਾਂ ਦੱਸ ਕਾਕਣੀਆਂ ਮਜਦੂਰੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਬਦ੍ਧੇ ਦ੍ਵ੍ਯਂਗੁਲਂ ਯਾਵਨ੍ਮੁਣ੍ਡਮਾਲਾ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
ਜੇ ਮਾਲਾ ਬੰਨੀ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮੂੰਡੇ ਸਿਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਜਿੰਨੀ ਲੰਬੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਾਕਿਣੀਕਤ੍ਰਯਂ ਚੈਵ ਨਿਰ੍ਮਾਣੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਸਦੀ ਬਣਾਵਟ ਲਈ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤਿੰਨ ਕਾਕਣੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਦਰ੍ਧਾਰ੍ਧਂ ਮਾਰੁਤੇਨ ਦਮਨੇ ਬਕੁਲਸ੍ਯ ਚ
ਮਾਰੂਤ ਜਾਂ ਬਕੁਲ ਫੁੱਲ ਲਈ ਉਸ ਰਕਮ ਦਾ ਅੱਧਾ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਾਮੇਯਾਮੇ ਰੌਪ੍ਯਮਾषਂ ਸ੍ਨੇਹੇ ਚੈਵ ਤੁ ਕਾਕਿਣੀ
ਹਰ ਇਕ ਯਾਮ (ਤਿੰਨ ਘੰਟਿਆਂ) ਲਈ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਇਕ ਮਾਸ਼ਾ ਤੇ ਤੇਲ ਲਈ ਇਕ ਕਾਕਣੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
षਡਂਗੁਲੇਨ ਦੈਰ੍ਘ੍ਯਂ ਚ ਨ ਨ੍ਯੂਨਂ ਨਾਧਿਕਂ ਭਵੇਤ੍
ਉਸਦੀ ਲੰਬਾਈ ਛੇ ਉਂਗਲਾਂ ਜਿੰਨੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਨਾ ਘੱਟ ਤੇ ਨਾ ਵੱਧ।
ਪਞ੍ਚਾਙ੍ਗੁਲੇਨ ਮਾਨੇਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ 2.2.4.
ਪੰਜ ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਮਾਪ ਨਾਲ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਹਸ੍ਤੇ ਚਤੁਰ੍ਹਸ੍ਤੇ ਵਾ ਉਤ੍ਤਮਂ ਮਾਨਮੀਰਿਤਮ੍
ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਚਾਰ ਹੱਥ ਲੰਬਾਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਾਪ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਾਮ੍ਰੇ ਚਾਯੁਃਕ੍ਸ਼ਯਕਰਮਾਯਸੇ ਦੁਰ੍ਗਤਿਪ੍ਰਦਃ
ਤਾਮੇ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਉਮਰ ਘਟਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਲੋਹੇ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਦੀਪਾਧਾਰਂ ਕਾਂਸ੍ਯਮਯਂ ਤਥਾਰੀਤਿਮਯਸ੍ਯ ਚ
ਦੀਵੇ ਦਾ ਸਟੈਂਡ ਕਾਂਸੇ ਦਾ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਰੰਗੇ ਦਾ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਦਸ਼ਾਙ੍ਗਧੂਪਕੇ ਮੂਲ੍ਯਂ ਵਿਂਸ਼ਕੇ ਤੁ ਪਣਤ੍ਰਯਮ੍
ਦਸ ਵੱਟਾਂ ਵਾਲੇ ਧੂਪਦਾਨ ਦੀ ਕੀਮਤ ਤਿੰਨ ਪਣ ਹੈ, ਤੇ ਵੀਹ ਵੱਟਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਵੀ ਇੰਨੀ ਹੀ ਹੈ।
ਹਸ੍ਤੇ ਪਂਚਪ੍ਰਮਾਣਂ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਚ ਵਰ੍ਤਿਕਾਮ੍
ਪੰਜ ਹੱਥ ਦੇ ਮਾਪ ਨਾਲ, ਕੱਪੜੇ ਨਾਲ ਵੱਟੀ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕਲਸ਼ਨਿਰ੍ਣਯਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਯਸ੍ਯਾਰ੍ਪਿਤੇ ਚ ਮਾਂਗਲ੍ਯੇ ਯਾਤ੍ਰਾਸਿਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਜਾਯਤੇ
ਜਿਸ 'ਤੇ ਮੰਗਲਕਾਮਨਾ ਲਈ ਕਲਸ਼ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਾਙ੍ਗਂ ਕਲਸ਼ੇ ਜ੍ਞੇਯਂ ਪਞ੍ਚਾਙ੍ਗਮਥ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਕਲਸ਼ ਨੂੰ ਸੱਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਕਦੇ ਕਦੇ ਪੰਜ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਵਾਕ੍ਸ਼ਤਪੁष੍ਪੇषੁ ਦੇਵਮਾਵਾਹ੍ਯ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਫਿਰ, ਅਖੰਡ ਚੌਲ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵਟਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਧਾਤਕੀਬਿਲ੍ਵਕਸ੍ਯ ਚ
ਵਟ, ਪੀਪਲ, ਧਾਤਕੀ ਤੇ ਬਿਲਵ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ—
ਸੌਵਰ੍ਣਾ ਰਾਜਤਾ ਵਾਪਿ ਤਾਮ੍ਰਾਦ੍ਯਾ ਮृਨ੍ਮਯਾਸ੍ਤਥਾ
ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ, ਤਾਮੇ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ—
ਅਭੇਦ੍ਯਾਃ ਸੁषਮਾਃ ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਆਦ੍ਯਾਃ ਸੁਪੂਰਿਤਾਃ
ਸਾਰੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਅੰਜੀਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਟੁੱਟਣ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਧੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਏਕ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਾਙ੍ਗੁਲਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕਾਲਾਹੇ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਸ਼ਤਮ੍
ਇੱਕ ਮਾਪ ਇਕੱਤੀ ਅੰਗੁਲ ਦਾ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਮੇਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਲਈ ਇਹ ਦੋ ਸੌ ਅੰਗੁਲ ਹੋਵੇ।
ਤੈਜਸੈਃ ਕਾਰਯੇਨ੍ਮਾਨਂ ਮृਨ੍ਮਯੇ ਮਾਨਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਮਾਪ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਮਾਪ ਵੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ।
ਕਲਸ਼ਸ੍ਥਾਪਨਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਯਤ੍ਰ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤਾਃ ਸੁਰਾਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਘੜਾ ਕਿੱਥੇ ਰੱਖਣਾ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਦੇਵਤੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਯਜ੍ਞੇ ਸਾਧਾਰਣਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਯਦ੍ਵਿਧਾਨਂ ਯਥਾਮਤਮ੍ 2.2.5.
ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਜੋ ਆਮ ਤਰੀਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਰਿਵਾਇਤੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਚਤੁਰਸ੍ਰੋਤ੍ਤਰਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਾਧੋਮਾਨਤਃ ਸਮਮ੍
ਚੌਣੀਆਂ ਨੂੰ ਛੇਦ ਕੇ, ਉੱਪਰਲੇ ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਕਰ ਦਿਓ।