ਅਥ ਵਾ ਦਿਨਸਂਖ੍ਯਾਨਂ ਪਣੈਕਂ ਚ ਸਕਾਕਿਣਿ
ਜਾਂ ਦਿਨ ਗਿਣਣ ਲਈ, ਇੱਕ ਪਣਾ ਤੇ ਇੱਕ ਕਾਕਣੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਰਜਤੇ ਤੁ ਤਦਰ੍ਧਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਫਟਿਕਸ੍ਯ ਚ ਦਾਰਣੇ
ਚਾਂਦੀ ਲਈ ਉਸਦਾ ਅੱਧਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਫਟਿਕ ਕੱਟਣ ਲਈ ਵੀ ਇੰਨਾ ਹੀ।
ਮਣਿਵੇਧੇ ਮਣੌ ਜ੍ਞੇਯਂ ਕਾਕਿਣੀ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
ਮੋਤੀ ਵਿਚ ਛੇਦ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੋਤੀ ਦਾ ਮੂਲ ਕਾਕਣੀ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਾਂਸ੍ਯਤਾਲਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਮਾਣੇ ਧਮਨੇ ਤੁ ਪਣਤ੍ਰਯਮ੍ 2.2.4.
ਕਾਂਸੇ ਦੇ ਝਾਂਝ ਬਣਾਉਣ ਤੇ ਵਜਾਉਣ ਲਈ ਤਿੰਨ ਪਣੇ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਗਵਾਂ ਚ ਦੋਹਨੇ ਚੈਵ ਵਰਾਟੇ ਤੁਰ੍ਯਵੇਤਨਮ੍
ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧਣ ਦਾ ਮਜਦੂਰੀ ਚੌਥਾ ਵਰਾਟਾ ਹੈ।
ਅਵਿਵਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਮਾਣੇ ਸ੍ਯਂਦਨਂ ਦਸ਼ਕਾਕਿਣੀ
ਬਿਨਾਂ ਕਪੜੇ ਵਾਲਾ ਰਥ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਦਸ ਕਾਕਣੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦਸ਼ ਕਾਕਿਣੀ ਊਰ੍ਧ੍ਵਾਧਸ੍ਤਦ੍ਵ੍ਯਯੇ ਪਣ੍ਯਵੇਤਨਮ੍
ਉਸ ਖਰਚ ਤੋਂ ਦਸ ਕਾਕਣੀਆਂ ਵੱਧ-ਘੱਟ, ਇਹ ਵਪਾਰ ਦੀ ਮਜਦੂਰੀ ਹੈ।
ਲੋਹਕਾਰਸ੍ਯ ਚ ਤਥਾ ਨਾਪਿਤਸ੍ਯ ਚ ਵੇਤਨਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੋਹਾਰ ਤੇ ਨਾਈ ਦੀ ਮਜਦੂਰੀ ਵੀ।
ਸਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਨਖਮਾਨੇ ਤੁ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਤ੍ਕਾਕਿਣੀਦ੍ਵਯਮ੍
ਵੱਡ, ਬਾਲ ਤੇ ਨਖ ਵੱਟਣ ਲਈ ਦੋ ਕਾਕਣੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਕਾਕਿਣਿ ਪਣਂ ਤਚ੍ਚ ਸਵਿਤ੍ਰੇ ਚ ਪਯੋਧਰੇ
ਇੱਕ ਪਣਾ ਤੇ ਇੱਕ ਕਾਕਣੀ, ਤੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਔਰਤ ਦੁਆਰਾ ਦੁੱਧਣ ਲਈ।
ਪਦਚਿਤ੍ਰੇ ਤੁ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਗ੍ਰੀਵਾਣਾਂ ਗੁਹ੍ਯਧਾਰਣੇ
ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚਿੱਤਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਅੱਧਾ, ਗਲ ਜਾਂ ਕੁੱਝ ਲੁਕਵੇਂ ਪਾਉਣ ਲਈ ਵੀ।
ਲਵਣੇ ਤੁ ਤਥਾ ਦੇਯਾ ਗੁਵਾਕਾਨਾਂ ਚ ਰੋਪਣੇ
ਨਮਕ ਲਈ ਵੀ ਇੰਨਾ ਹੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਗੁਆਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਲਗਾਉਣ ਲਈ।
ਪਣਦ੍ਵਯਂ ਵਰਾਟਾਨਾਮਧਿਕਂ ਦਸ਼ਮੇਵ ਤੁ
ਦੋ ਪਣੇ, ਵਰਾਟਿਆਂ ਲਈ, ਤੇ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਲਈ ਦਸ।
ਪਣਤ੍ਰਯਂ ਚਕ੍ਰਪਣੇ ਮਹਿषਾਣਾਂ ਪਣਾਧਿਕਮ੍ 2.2.4.
ਪਹੀਏ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਤਿੰਨ ਪਣੇ, ਤੇ ਮਹਿਸਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਪਣੇ।
ਦਾਸੀਨਾਂ ਗਰ੍ਦਭਾਨਾਂ ਚ ਅਧਿਕਂ ਕਾਕਿਣੀਦ੍ਵਯਾਤ੍
ਦਾਸੀਆਂ ਤੇ ਗਧਿਆਂ ਲਈ ਦੋ ਕਾਕਣੀਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਤਿਪਣਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦੀਰ੍ਘੇ ਪ੍ਰਸ੍ਥੇऽਪਿ ਵਰ੍ਧਯੇਤ੍
ਕਪੜੇ ਲਈ ਹਰ ਇੱਕ ਵਾਸਤੇ ਇੱਕ ਪਣਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਲੰਮੇ ਕਪੜੇ ਲਈ ਪ੍ਰਸਥ ਵਧਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਵੇਤਵਸ੍ਤ੍ਰੇ ਭਵੇਨ੍ਨ੍ਯੂਨਂ ਪਦੇ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੇ ਚ ਵਰ੍ਦ੍ਧਯੇਤ੍
ਸਫੈਦ ਕੱਪੜਾ ਪਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਛੋਟਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਬਹੁਤ ਪਤਲਾ। ਜੇ ਕੱਪੜਾ ਬਹੁਤ ਪਤਲਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਲੰਬਾਈ ਵਧਾ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵੇਤਨਂ ਪੁष੍ਪਸਂਸ੍ਕਾਰੇ ਸਹਸ੍ਰਂ ਦਸ਼ਕਾਕਿਣੀ
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰ ਜਾਂ ਦੱਸ ਕਾਕਣੀਆਂ ਮਜਦੂਰੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਬਦ੍ਧੇ ਦ੍ਵ੍ਯਂਗੁਲਂ ਯਾਵਨ੍ਮੁਣ੍ਡਮਾਲਾ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
ਜੇ ਮਾਲਾ ਬੰਨੀ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮੂੰਡੇ ਸਿਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਜਿੰਨੀ ਲੰਬੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਾਕਿਣੀਕਤ੍ਰਯਂ ਚੈਵ ਨਿਰ੍ਮਾਣੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਸਦੀ ਬਣਾਵਟ ਲਈ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤਿੰਨ ਕਾਕਣੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਦਰ੍ਧਾਰ੍ਧਂ ਮਾਰੁਤੇਨ ਦਮਨੇ ਬਕੁਲਸ੍ਯ ਚ
ਮਾਰੂਤ ਜਾਂ ਬਕੁਲ ਫੁੱਲ ਲਈ ਉਸ ਰਕਮ ਦਾ ਅੱਧਾ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਾਮੇਯਾਮੇ ਰੌਪ੍ਯਮਾषਂ ਸ੍ਨੇਹੇ ਚੈਵ ਤੁ ਕਾਕਿਣੀ
ਹਰ ਇਕ ਯਾਮ (ਤਿੰਨ ਘੰਟਿਆਂ) ਲਈ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਇਕ ਮਾਸ਼ਾ ਤੇ ਤੇਲ ਲਈ ਇਕ ਕਾਕਣੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
षਡਂਗੁਲੇਨ ਦੈਰ੍ਘ੍ਯਂ ਚ ਨ ਨ੍ਯੂਨਂ ਨਾਧਿਕਂ ਭਵੇਤ੍
ਉਸਦੀ ਲੰਬਾਈ ਛੇ ਉਂਗਲਾਂ ਜਿੰਨੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਨਾ ਘੱਟ ਤੇ ਨਾ ਵੱਧ।
ਪਞ੍ਚਾਙ੍ਗੁਲੇਨ ਮਾਨੇਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ 2.2.4.
ਪੰਜ ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਮਾਪ ਨਾਲ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਹਸ੍ਤੇ ਚਤੁਰ੍ਹਸ੍ਤੇ ਵਾ ਉਤ੍ਤਮਂ ਮਾਨਮੀਰਿਤਮ੍
ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਚਾਰ ਹੱਥ ਲੰਬਾਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਾਪ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਾਮ੍ਰੇ ਚਾਯੁਃਕ੍ਸ਼ਯਕਰਮਾਯਸੇ ਦੁਰ੍ਗਤਿਪ੍ਰਦਃ
ਤਾਮੇ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਉਮਰ ਘਟਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਲੋਹੇ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਦੀਪਾਧਾਰਂ ਕਾਂਸ੍ਯਮਯਂ ਤਥਾਰੀਤਿਮਯਸ੍ਯ ਚ
ਦੀਵੇ ਦਾ ਸਟੈਂਡ ਕਾਂਸੇ ਦਾ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਰੰਗੇ ਦਾ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਦਸ਼ਾਙ੍ਗਧੂਪਕੇ ਮੂਲ੍ਯਂ ਵਿਂਸ਼ਕੇ ਤੁ ਪਣਤ੍ਰਯਮ੍
ਦਸ ਵੱਟਾਂ ਵਾਲੇ ਧੂਪਦਾਨ ਦੀ ਕੀਮਤ ਤਿੰਨ ਪਣ ਹੈ, ਤੇ ਵੀਹ ਵੱਟਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਵੀ ਇੰਨੀ ਹੀ ਹੈ।
ਹਸ੍ਤੇ ਪਂਚਪ੍ਰਮਾਣਂ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਚ ਵਰ੍ਤਿਕਾਮ੍
ਪੰਜ ਹੱਥ ਦੇ ਮਾਪ ਨਾਲ, ਕੱਪੜੇ ਨਾਲ ਵੱਟੀ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕਲਸ਼ਨਿਰ੍ਣਯਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਯਸ੍ਯਾਰ੍ਪਿਤੇ ਚ ਮਾਂਗਲ੍ਯੇ ਯਾਤ੍ਰਾਸਿਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਜਾਯਤੇ
ਜਿਸ 'ਤੇ ਮੰਗਲਕਾਮਨਾ ਲਈ ਕਲਸ਼ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।