ਃ ਆਚਾਰ੍ਯਾਦ੍ਯਂਸ਼ਤਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕ੍ਸ਼ੀਣਵਿਤ੍ਤਂ ਸਮਾਹਰੇਤ੍
ਜੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਧਨ ਘੱਟ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਚਾਰਯ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਮਾਨਾਸ਼ਕ੍ਤੌ ਤੁ ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਯਦ੍ਦੇਯਂ ਯਜ੍ਞਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਯਜਨ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਵਾਸਤੇ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਮੇਰੁਫਲਪੁष੍ਪਾਣਿ ਦੇਯਾਨ੍ਯੇਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਨਾਮ, ਰੂਪ ਤੇ ਫੁੱਲ—ਇਹ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵਤਾਪ੍ਰਤਿਮਾਦ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ਿਰੋਨਾਭਿਸ੍ਤਥੈਵ ਚ 2.2.3.
ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਸਿਰ ਤੇ ਨਾਭੀ ਵੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਚਿਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਰ੍ਤਸ਼ਂਖਂ ਚ ਹਰਿਵਂਸ਼ਸ੍ਤਥਾ ਖਿਲਃ
ਸੱਜੇ ਵੱਲ ਮੁੜਦਾ ਸ਼ੰਖ, ਹਰਿਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਖਿਲਾ ਗ੍ਰੰਥ ਵੀ,
ਅਮੂਲ੍ਯਾਨ੍ਯਾਹੁਰੇਤਾਨਿ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਨਨ੍ਤਫਲਾਨਿ ਚ
ਇਹ ਸਭ ਅਮੁੱਲ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਅੰਤਹੀਣ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਲਿਂਗੇ ਸ੍ਵਰ੍ਣਮੂਲ੍ਯਂ ਪਾਦਾਰ੍ਧਂ ਸ਼੍ਰੀਧਰੇਪਿ ਚ
ਛੋਟੇ ਲਿੰਗ ਵਾਸਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਅੱਧਾ ਮੁੱਲ, ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀਧਰ ਲਿੰਗ ਵਾਸਤੇ ਵੀ ਇੰਨਾ ਹੀ ਮੁੱਲ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯਥਾ ਪੁਸ੍ਤਕਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸ੍ਵਰ੍ਣ ਪਾਦਾਰ੍ਧਮਿष੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਪੁਸਤਕ ਵਾਸਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਅੱਧਾ ਮੁੱਲ ਯੋਗ ਹੈ,
ਹਰਿਵਂਸ਼ੇ ਸ਼੍ਲੋਕਸ਼ਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਣਮੇਕਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਹਰਿਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੌ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਸਤੇ ਇਕ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੁਦਰਾ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ।
ਕਪਿਲਾਯਾਂ ਸੁਵਰ੍ਣਾਰ੍ਧਂ ਧੇਨੁਮਾਤ੍ਰੇ ਪੁਰਾਣਕਮ੍
ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਵਾਸਤੇ ਅੱਧੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੁਦਰਾ, ਤੇ ਇਕ ਗਾਂ ਵਾਸਤੇ ਪੁਰਾਣ ਗ੍ਰੰਥ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣਤ੍ਰਿਤਯਂ ਚਾਨ੍ਯੇ ਵੀਰ੍ਯਹੀਨੇ ਦ੍ਵਯਂ ਭਵੇਤ੍
ਤਿੰਨ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਦੋ ਪੁਰਾਣੇ ਬਿਨਾ ਤਾਕਤ ਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਚ੍ਚ ਪੁਰਾਣਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵृषੇ ਨੀਲੇ ਤਥੈਵ ਚ
ਬੱਤੀ ਪੁਰਾਣੇ ਹਨ, ਨਾਲ ਹੀ ਵਛ ਅਤੇ ਨੀਲਾ ਪੁਰਾਣਾ ਵੀ ਹਨ।
ਮੂਲ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੀਫਲਮਾਤ੍ਰੇऽਪਿ ਪੁਰਾਣਤ੍ਰਿਤਯਂ ਭਵੇਤ੍
ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਮੁੱਲ ਉੱਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਪੁਰਾਣੇ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਭਵੇਦ੍ਰਜਤਮਾ षਕਮ੍ 2.2.3.
ਹਰ ਆਂਵਲੇ ਦੇ ਮੁੱਲ ਵਜੋਂ ਅੱਧਾ ਤੋਲ ਚਾਂਦੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮੂਲ੍ਯਦਾਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਕਾਮਹੋਮੇ ਭਵੇਨ੍ਮੁष੍ਟਿਰ੍ਮੁष੍ਟਯੋष੍ਟੌ ਤੁ ਕੁਞ੍ਚਿਕਾ
ਕਾਮ ਹੋਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੋਠੀ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਅੱਠ ਮੋਠੀਆਂ ਮਿਲ ਕੇ ਇੱਕ ਕੁੰਜਿਕਾ ਬਣਦੀ ਹੈ।
ਏਕੈਕ ਕੁਞ੍ਚਿਮਾਨੇਨ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਵੈ ਸਦਾ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰ ਕੁੰਜਿਕਾ ਦੇ ਮਾਪ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਪਾਤਰ ਤਿਆਰ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਖਡ੍ਗਧਾਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਸ੍ਯ ਦਿਨਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਸਿਧ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਹਰ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਧਾਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਿਨ-ਪਰ-ਦਿਨ ਜਿਵੇਂ ਕਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕੁਣ੍ਡਾਨਾਂ ਕੁਡ੍ਮਲਾਨਾਂ ਚ ਵੇਦਨਂ ਯਾਦृਸ਼ਂ ਸ਼ृਣੁ
ਹੁਣ ਸੁਣ, ਕੁੰਡ ਅਤੇ ਕੁਡਮਲਾਂ ਦਾ ਮਾਪ ਕਿਵੇਂ ਹੈ।
ਦ੍ਵੇ ਰੌਪ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਤੋਭਦ੍ਰੇ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਘ੍ਰਾਣੇ ਚਤੁਰ੍ਥਕਮ੍
ਸਰਵਤੋਭਦ੍ਰ ਅਤੇ ਕ੍ਰੌਂਚਘ੍ਰਾਣ ਲਈ, ਦੋ ਅਤੇ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਚਾਂਦੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਸਹਸ੍ਰਾਰੇ ਮੇਰੁਪृष੍ਠੇ ਤੁਰ੍ਯਰੌਪ੍ਯਵृषਾਧਿਕਮ੍
ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ (ਕਮਲ) ਲਈ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਵਛ ਤੋਂ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਵੱਧ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਚਤੁਰਸ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਮਾਣੇ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪਾਦਃ ਕਲੌ ਯੁਗੇ
ਚੌਰਸ ਬਣਾਉਣ ਲਈ, ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦਾ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਦ੍ਮਕੁਣ੍ਡੇ ਤੁ ਵृषਭਮਰ੍ਧ ਚਨ੍ਦ੍ਰੇ ਤੁ ਰੌਪ੍ਯਕਮ੍
ਕਮਲ ਆਕਾਰ ਦੇ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਵਛ, ਤੇ ਅਰਧ ਚੰਦ ਵਿੱਚ ਚਾਂਦੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
षਡਸ੍ਰੇ ਤੁ ਤਦਰ੍ਧਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਾਗੇ ਮਾषਦ੍ਵਯਂ ਭਵੇਤ੍
ਛੇ ਕੋਣ ਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਅੱਧਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਯੱਗ ਲਈ ਦੋ ਮਾਸੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।
ਦਾਰਣੇ ਹਸ੍ਤਮਾਤ੍ਰਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਣਕृष੍ਣਕਲਂ ਭਵੇਤ੍ 2.2.4.
ਚੀਰਨ ਲਈ ਹੱਥ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮਾਪ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਕਾਲਾ ਸੋਨਾ ਵੀ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੈ।
ਖਣ੍ਡੇ ਦਸ਼ਵਰਾਟਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਬृ ਹਨ੍ਮਾਨੇ ਤੁ ਕਾਕਿਣੀ
ਇੱਕ ਟੁਕੜੇ ਲਈ ਦਸ ਵਰਾਟੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ; ਵੱਡੇ ਮਾਪ ਲਈ ਇੱਕ ਕਾਕਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਹਸ੍ਤਮਿਤੇ ਕੁਣ੍ਡੇ ਨਿष੍ਠੇ ਆਬਦ੍ਧਮਾਤ੍ਰਕਮ੍
ਸੱਤ ਹੱਥ ਮਾਪ ਵਾਲੇ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਮਾਪ ਬੰਨ੍ਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍ਧਯੇਤ੍ਪਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਨਿਮ੍ਨੇ ਪਤ੍ਰੇ ਚ ਪ੍ਰਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਹਰ ਵਾਰੀ ਹੇਠਲੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਪਣ ਦੇ ਮਾਪ ਨਾਲ ਵਧਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੈਲੇ ਜ੍ਞੇਯਂ ਕਾਞ੍ਚਨਸ੍ਯ ਰਤ੍ਤਿਕਾ ਗृਹਕਰ੍ਮਣਿ
ਪਥਰ ਉੱਤੇ, ਘਰ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਸੋਨੇ ਦੀ ਰੱਤਿਕਾ ਮਾਪ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਰੋਪਣੇ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਹ੍ਨਾ ਸਾਰ੍ਧਮਾषਕਮ੍
ਰੁੱਖ ਲਗਾਉਣ ਵਾਸਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਅੱਧਾ ਮਾਸ਼ਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਣੇਪਣੇ ਤੁ ਤਾਮ੍ਰਸ੍ਯ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪਣਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਤਾਂਬੇ ਨਾਲ ਤੋਲਣ ਲਈ ਚਾਰ ਪਣੇ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।