ਦੇਹਿ ਮੇ ਵਡਵਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੋ ਭਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
“ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਰਾਜੀ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਘੋੜੀ ਦੇਵੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।”
ਦਦੌ ਸ ਭਗਵਾਨਿਂਦ੍ਰਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤੋਭਵਤ੍
ਉਥੇ ਹੀ ਭਗਵਾਨ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਘੋੜੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਪਰਿਮਲਃ ਪਿਤृਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣਃ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ਿਵਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਰ੍ਪਰੋਗੇਣ ਤਂ ਗ੍ਰਸਤ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਰਿਮਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਰਖਣ ਲਈ ਸੱਪ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਵ੍ਯਤੀਤੇ ਪਂਚਮੇ ਮਾਸੇ ਨृਪਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਪੰਜ ਮਹੀਨੇ ਲੰਘ ਜਾਣ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ।
ਮਰਣਾਯ ਯਯੌ ਕਾਸ਼ੀਂ ਸ੍ਵਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਸਹਿਤੋ ਨृਪਃ
ਮੌਤ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਕਾਸੀ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪਨ੍ਨਗੋ ਮੂਲਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਇੱਕ ਸੱਪ ਜੜ੍ਹੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਰੁਦ੍ਰਾਹਿਂ ਪਨ੍ਨਗਃ ਪ੍ਰਾਹ ਭਵਾਨ੍ਨਿਰ੍ਦਯ ਮਨ੍ਦਧੀਃ
ਰੁਦ੍ਰਾਹੀ ਸੱਪ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਮੰਦੇ ਅਕਲ ਵਾਲਾ ਹੈ।”
ਮੂਰ੍ਖੋऽਯਂ ਭੂਪਤਿਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਾਰਨਾਲਂ ਪਿਬੇਨ੍ਨਹਿ 3.3.7.
“ਇਹ ਰਾਜਾ ਮੂਰਖ ਹੈ; ਇਹ ਤਾਂ ਸਿੱਧਾ ਪਿਘਲਿਆ ਤਾਮਾ ਵੀ ਪੀ ਲਵੇ।”
ਰਾਜ੍ਞੋ ਦੇਹੇ ਪਰਂ ਹਰ੍षਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨਹਮ੍
ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।
ਮੂਰ੍ਖੋਤ੍ਰ ਭੂਪਤਿਰ੍ਯੋ ਵੈ ਤੈਲੋष੍ਣਂ ਯਨ੍ਨ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍
ਇੱਥੇ ਰਾਜਾ ਮੂਰਖ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਗਰਮ ਤੇਲ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਚਕਾਰ ਪਨ੍ਨਗੋਕ੍ਤਂ ਤਦ੍ਗਤਰੋਗੋ ਨृਪੋऽਭਵਤ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੱਪ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤੋ ਜਾਤਂ ਸ੍ਵਯਂ ਲਿਂਗਮਂਗੁष੍ਠਾਭਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਲਿੰਗ, ਅੰਗੂਠੇ ਵਰਗਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਜਨਮਿਆ।
ਨਿਸ਼ੀਥੇ ਤਮ ਉਦ੍ਭੂਤੇ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸੂਰ੍ਯਤ੍ਵਮਾਗਤਮ੍
ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਹਨੇਰਾ ਪੈ ਗਿਆ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ।
ਮਹਿਮ੍ਨਸ੍ਤਵਪਾਠੈਸ਼੍ਚ ਤੁष੍ਟਾਵ ਗਿਰਿਜਾਪਤਿਮ੍
ਮਹਿਮਨ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦੀ ਪਾਠ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਗਿਰਿਜਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਹ ਨृਪਤਿਰ੍ਦੇਵਂ ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਹੇ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ,'
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵੋ ਲਿਂਗਰੂਪਤ੍ਵਮਾਗਤਃ
ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ' ਆਖ ਕੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਤਦਾ ਮਲਸ੍ਤੁ ਸਂਤੁष੍ਟਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਗੇਹਂ ਮਹਾਵਤੀਮ੍
ਫਿਰ ਮਲਾਸ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤਃਪ੍ਰਭृਤਿ ਵਰ੍षਾਂਤੇ ਜਯਚਂਦ੍ਰਪੁਰੀਂ ਯਯੌ 3.3.7.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਜਯਚੰਦਰਪੁਰੀ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਤੇ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਰੋਗੋ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਤੇ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਂ ਮੁਖਮ੍
ਤੇਰੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ; ਤੇਰੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦਾ ਮੇ ਵਿਘ੍ਨ ਆਭੂਯਾਤ੍ਤਦਾ ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਸਮਾਚਰ
ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਆਵੇ, ਤਦ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰੀਂ।
ਤਦਾ ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼ਣੋ ਵੀਰੋ ਭਗਵਨ੍ਤਮੁषਾਪਤਿਮ੍
ਫਿਰ ਵਿਰੋਧੀ ਲਕਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ਼ਾ ਦੇ ਪਤੀ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ।
ਪਕ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਉषਾਪਤਿਃ
ਅੱਧੇ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੋ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਤੇ ਉਸ਼ਾ ਦੇ ਪਤੀ ਹਨ,
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਤੁ ਤਂ ਦੇਵਂ ਨਤ੍ਵੋਵਾਚ ਵਿਨਮ੍ਰਧੀਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਗਨ੍ਨਾਥਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮੈਰਾਵਤਾਦ੍ਗਜਾਤ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਗਨਾਥ ਨੇ ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀ ਲੈ ਲਈ।
ਆਰੁਹ੍ਯੈਰਾਵਤੀਂ ਰਾਜਾ ਲਕ੍ਸ਼ਣੋ ਗੇਹਮਾਯਯੌ
ਐਰਾਵਤੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਲਕਸ਼ਣ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਵੀਰਾਸ੍ਤਾਲਨਾਦ੍ਯਾ ਮਦੋਤ੍ਕਟਾਃ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਤਾਲਨਾਦਾ ਆਦਿ ਵਿਰੋਧੀ ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਮਸਤ ਸਨ,
ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਚ ਮਹਤੀਂ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨ੍ਯਵਾਸਯਨ੍
ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰੀਤ ਬਣਾਕੇ ਇਕੱਠੇ ਰਹੇ।
ਊਚੁਸ੍ਤਂ ਸ਼ृਣੁ ਭੂਪਾਲ ਵਯਂ ਗਚ੍ਛਾਮਹੇ ਪੁਰੀਃ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਧਿਕਾਰਂ ਪੁਤ੍ਰੇਭ੍ਯਸ੍ਤਦਾऽऽਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵੋऽਨ੍ਤਿਕਮ੍ ।। 3.3.7.
ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, 'ਸੁਣੋ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ; ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਕ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਫਿਰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵਾਂਗੇ।'
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸ੍ਵਗੇਹਂ ਪੁਨਰਾਯਯੁਃ
ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਪੁਤ੍ਰੇਭ੍ਯਸ੍ਤਾਲਨੋ ਵੀਰੋ ਦਦੌ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਵਿਰੋਧੀ ਤਾਲਨਾਦਾ ਨੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।