ਪਕ੍ਵਾਮ੍ਰਂ ਰੁਧਿਰਂ ਚੈਵ ਦਾਡਿਮਾਨਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਆਮ ਲਈ ਪੱਕਾ ਫਲ ਤੇ ਲਹੂ, ਤੇ ਦਾਡੀਮ ਲਈ ਵੀ, ਵਧੀਆ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰਕੇ ਬਲਵृਦ੍ਧਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਿਂਦੁਕਃ ਕਰਮਰ੍ਦਕਃ
ਖੀਰਕਾ ਰੁੱਖ ਲਈ ਤਾਕਤ ਵਧਦੀ ਹੈ; ਤਿੰਦੂਕਾ ਲਈ ਕਰਮਰਦਕਾ ਫਲ ਚੰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਪੂਤਿਮਾਂਸਂ ਸਘृਤਂ ਨਾਲਿਕੇਰਸ੍ਯ ਰੋਹਿਤਮ੍
ਨਾਰੀਅਲ ਲਈ, ਪੂਤਿਆ ਮਾਸ, ਘੀ ਤੇ ਲਾਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਰਤਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਪਿਤ੍ਥਬਿਲ੍ਵਯੋਃ ਸੇਕਂ ਗੁਡਤੋਯੇਨ ਸੇਚਯੇਤ੍
ਕਪਿੱਠ ਤੇ ਬਿਲਵਾ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਗੁੜ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸੀਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗਂਧਤੋਯਸਿਤਕਰਂ ਸਰ੍ਪਨਿਰ੍ਮੋਕਧੂਪਕਮ੍
ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ, ਚਿੱਟੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੇ ਸੱਪ ਦੀ ਖਾਲ ਨਾਲ ਧੂਆਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰਥ੍ਯਾਵृਕ੍ਸ਼ੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਫਲਵਾਞ੍ਜਾਯਤੇ ਤਤਃ
ਰਸਤੇ ਦੇ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਲਗਾ ਕੇ, ਫਲ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਧੂਪਂ ਧਾਨ੍ਯਮਧ੍ਯੇ ਧਾਨ੍ਯਵृਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਜਾਯਤੇ
ਅਨਾਜ ਵਿਚ ਧੂਆਂ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਅਨਾਜ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਰਂਡਤੈਲਯੋਗੇਨ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਧੂਪਂ ਨਿਸ਼ਾਗਮੇ 2.1.10.
ਐਰੰਡ ਦੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਧੂਆਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਰਿਵਿष੍ਠਾਮृਚ੍ਛਵਿष੍ਠਾਂ ਕृਤ੍ਤਿਕਾਯਾਂ ਸਮਾਹਰੇਤ੍
ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਸੂਅਰ ਦੀ ਲੈ collected ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਮੂਲੇ ਦਸ਼ਹਸ੍ਤਮਾਤ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸ੍ਯ
ਅਸ਼ਵੱਥ ਰੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਦਸ ਹੱਥਾਂ ਦਾ ਖੇਤਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਲਈ ਹੈ।
ਬਾਹੁਵਿਂਸ਼ਾਂਤਰੇ ਰੋਪੇਤ੍ਸਹਕਾਰਂ ਸ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍
ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਬੀਸ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਸਹਕਾਰ ਰੁੱਖ ਲਗਾਏ।
ਸ਼੍ਰੈਪਰ੍ਣਿਕਂ ਚ ਪੁਨ੍ਨਾਗਂ ਸ਼੍ਰੀਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਤਰੌ
ਸ਼੍ਰੈਪਰਨਿਕਾ, ਪੁੰਨਾਗ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਦੂਗੁਣੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੈਲੇष੍ਟਕਾਦਿਰਚਿਤੇ ਚਤੁਰ੍ਹਸ੍ਤੇ ਤੁ ਸਂਮਿਤੇ
ਪਥਰ, ਇੱਟ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਹੋਈ, ਚਾਰ ਹੱਥ ਲੰਬਾਈ ਵਿੱਚ ਨਾਪੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਵਰੁਣੇष੍ਟਂ ਚ ਕੂਪਕੇ
ਸ਼੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਵ੍ਰੱਖ ਦੇ ਪਾਸੇ, ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਲਈ ਛੋਟੇ ਕੂਏ ਵਿੱਚ।
ਅਗ੍ਨਿਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਨਾ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਚ ਸਤਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਅੱਗ ਦੀ ਰਸਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਰਾਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਚੈਵ ਵृਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਤਥਾ ਚ ਤੁਲਸੀਵਨੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਵ੍ਰੱਖਾਂ ਲਈ ਅਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਵਾਨੇਨ ਸਂਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵਾਸੋਭਿਰਭਿਵੇष੍ਟਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵ੍ਰੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸ੍ਯਾਃ ਸਹਕਾਰਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚੈਵ ਹਿ 2.1.10.
ਤੁਲਸੀ, ਸਹਕਾਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਵ੍ਰੱਖ ਲਈ।
ਤਨ੍ਤ੍ਰਾਤ੍ਮਕਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਅਥ ਤਂਤ੍ਰਵਿਧਿਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਪੁਰਾਣੇष੍ਵਪਿ ਗੀਯਤੇ
ਤੰਤ੍ਰਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਥਾਪਨਾ ਦਾ ਵਰਣਨ।
ਸ਼ਤਵृਕ੍ਸ਼ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਵृਕ੍ਸ਼ੇ ਦਸ਼ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਵृਕ੍ਸ਼ਕੇ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੰਤ੍ਰ ਦੀ ਰੀਤ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨ ਕੂਪਮੁਤ੍ਸृਜੇਜ੍ਜਾਤੁ ਵृਕ੍ਸ਼ਯਾਗੇ ਕਥਂਚਨ
ਸੌ ਵ੍ਰੱਖਾਂ, ਛੋਟੇ ਵ੍ਰੱਖਾਂ ਜਾਂ ਦਸ-ਬਾਰਾਂ ਵ੍ਰੱਖਾਂ ਲਈ।
ਨ ਸੇਤੁਂ ਦੇਵਯਾਗੇ ਤੁ ਤਡਾਗਂ ਨ ਸਮੁਤ੍ਸृਜੇਤ੍
ਵ੍ਰੱਖ ਯਾਗ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਕੂਆ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਤਂਤ੍ਰੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਪृਥਙ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਰ੍ਤੁਰ੍ਭੇਦੇ ਪृਥਗ੍ਭਵੇਤ੍
ਦੇਵੀ ਯਾਗ ਵਿਚ ਪੁਲ ਜਾਂ ਤਲਾਬ ਵੀ ਛੱਡਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ।
ਸ੍ਵਦੇਸ਼ੇ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ਤਂ ਤਂ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਤੰਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰਾ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਜੇ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਵੱਖਰਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵੱਖਰੇ ਤੌਰ ਤੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਡਾਗੇ ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਾ ਵਾ ਆਰਾਮੇऽਪਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਅਲੱਗ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਸਹਸ੍ਰਾਧਿਕਂ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਣ, ਉਥੇ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਬਿਲ੍ਵਵृਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਅਨ੍ਯਥਾ ਕਰ੍ਣਵੇਧਨਮ੍
ਬਿਲਵ ਵ੍ਰੱਖ ਤੇ ਸਥਾਪਨਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਹ ਕੰਨ ਛੇਦਣ ਵਰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨਂਤਰਂ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਾ ਲਾਜਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤਾਦਿਕਮ੍ ।। 2.1.11.
ਤੁਰੰਤ ਲਾਜਾ, ਮੱਥੇ ਤੇ ਅੱਖਤ ਆਦਿ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤਿਮਾਲਕ੍ਸ਼ਣਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਣੈਰ੍ਹੀਨਾਂ ਗृਹੀਤਾਂ ਨੈਵ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਲਕੜਣਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ।
ਸ਼ੈਲਜਾ ਦਾਰੁਜਾ ਤਾਮ੍ਰੀ ਮृਦ੍ਭਵਾ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਾ
ਜੋ ਮੂਰਤੀ ਲਕੜਣਾਂ ਤੋਂ ਵੰਝੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।