ਪ੍ਰਸਾਦੇ ਮृਨ੍ਮਯਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਮਯੈਤਤ੍ਕਥਿਤਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦਾ ਪੁੰਨ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਜਜਨੋ।
ਤृਣਮਯੇ ਸ਼ਤਮਯਂ ਤਦਰ੍ਧਂ ਨਵਵਲ੍ਕਲੇ
ਘਾਹ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਮੂਰਤੀ ਦਾ ਪੁੰਨ ਸੌ ਗੁਣਾ ਹੈ, ਛਾਲ ਦੀ ਬਣੀ ਦਾ ਅੱਧਾ।
ਤਤੋ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮਿष੍ਟਿਕਾਰਚਿਤੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਟਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਬਣੀ ਮੂਰਤੀ ਦਾ ਪੁੰਨ ਦੱਸ ਗੁਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਰਂ ਸੌਵਰ੍ਣੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਫਿਰ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਣੀ ਮੂਰਤੀ ਦਾ ਪੁੰਨ ਲੱਖ ਗੁਣਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੁਜਜਨੋ।
ਯਦਤੀਤਂ ਭਵਿष੍ਯਚ੍ਚ ਕੁਲਾਨਾਮਯੁਤਂ ਨਰਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਜੋ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦਾ ਭਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਨਿष੍ਠਂ ਮਧ੍ਯਮਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਹਰੇਰ੍ਗृਹਮ੍
ਹਰੀ ਲਈ ਘੱਟ, ਮੱਧਮ ਜਾਂ ਵਧੀਆ ਘਰ ਬਣਵਾ ਕੇ—
ਹਸ੍ਤਾਨਾਂ ਪੋਡਸ਼ੈਰ੍ਯਾਵਤ੍ਪ੍ਰਸ੍ਥੇ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕਰਹੀਨਕਮ੍
ਜਦੋਂ ਹੱਥ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਉਂਗਲ ਘੱਟ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੱਥ ਪੋੜਾ ਦੀ ਮਾਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਥ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕਨਿष੍ਠਂ ਤਾਰਹਸ੍ਤਂ ਸ੍ਯਾਦੁਤ੍ਤਮਂ ਪਂਚਵਿਂਸ਼ਤਿਃ
ਛੋਟੀ ਉਂਗਲ ਵਾਲਾ ਹੱਥ ਤਾਰਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੰਜੀ ਵੀਹ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਦ੍ਵਾਰਂ ਚ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਚਤੁਰਸ੍ਰਂ ਸਮਂ ਭਵੇਤ੍
ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਚੌਕੋਣ ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸੁਰਵੇਸ਼੍ਮਨਿ ਯਾਵਂਤੋ ਦ੍ਵਿਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਪਰਮਾਣਵਃ 2.1.9.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੰਨੇ ਪਰਮਾਣੂ ਹਨ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਜਨਮਾਂ,
ਕਰ੍ਤੁਰ੍ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮਾਪਾਨਪਰਿਪਾਲਕਃ
ਉਸ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੱਸ ਗੁਣਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪਤਿਤਂ ਪਤਮਾਨਂ ਚ ਤਥਾਰ੍ਦ੍ਧਸ੍ਫੁਟਿਤਂ ਤਥਾ
ਜੋ ਚੀਜ਼ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕੀ, ਡਿੱਗ ਰਹੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅੱਧੀ ਟੁੱਟੀ ਹੋਵੇ,
ਪਤਿਤਸ੍ਯ ਤੁ ਯਃ ਕਰ੍ਤਾ ਪਤਮਾਨਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਜੋ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਡਿੱਗ ਰਹੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਲਿਂਗਸ੍ਯ ਵਾ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਜੋ ਵੀ ਕਿਤੇ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਮੰਦਰ ਜਾਂ ਜੋਤਿ-ਲਿੰਗ ਦਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਸ੍ਵਯਂ ਸ੍ਵਕੁਲਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਂ ਵਸੇਦ੍ਦਿਵਿ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਕਲਪਾਂ ਦੀ ਕਰੋੜ ਗਿਣਤੀ ਲਈ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵੀਲਿਂਗੇषੁ ਯੋਨੌ ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਕੁਲਂ ਨਰਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵੀ ਲਿੰਗ ਜਾਂ ਯੋਨੀ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਕਾਲੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਤੋਯਮਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਵਰਖਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜੋ ਪਾਣੀ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨਾ ਦੇ ਫਲ ਵਰਗਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਦਾਘਕਾਲੇ ਪਾਨੀਯਂ ਯਸ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਿ ਵਾਪਿਨਃ
ਜਿਸਦੇ ਕੂਏ ਜਾਂ ਜਲਾਸ਼ਯ ਵਿੱਚ ਗਰਮੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ ਪਾਣੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਏਕਾਹਂ ਤੁ ਸ੍ਥਿਤਂ ਤੋਯਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਜਨਮਾਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਕ ਦਿਨ ਲਈ ਵੀ ਪਾਣੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ,
ਪੂਰ੍ਵਂ ਪਿਤृਕੁਲੇ ਸਪ੍ਤ ਤਦ੍ਵਨ੍ਮਾਤृਕੁਲੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ 2.1.9.
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਅਤੇ ਮਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇੰਨੇ ਹੀ, ਹੇ ਦੁਜਨਮਾਂ।
ਪਿਤੁਰੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਕੁਲਂ ਵਿਂਸ਼ਂ ਮਾਤੁਰੂਰ੍ਧ੍ਵ ਕੁਲਂ ਤਥਾ
ਪਿਤਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੀਹ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਮਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇੰਨੀ ਹੀ ਗਿਣਤੀ ਉੱਤੇ।
ਪਂਚ ਵੈ ਮਾਤृਤਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਪਿਤੁਰ੍ਮਾਤਾਮਹੇ ਕੁਲੇ
ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਪੰਜ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ।
ਗੁਰੋਃ ਪਿਤृਕੁਲੇ ਪਂਚ ਤਸ੍ਯ ਮਾਤृਕੁਲੇ ਤਥਾ
ਗੁਰੂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪੰਜ।
ਰਾਜ੍ਞੋ ਮਾਤਾਮਹਕੁਲੇ ਪਂਚ ਚੈਵ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪੰਜ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦੱਸੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਆਤ੍ਮਨਾ ਸਹ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰਾ ਉਦ੍ਧਾਰਃ ਸਂਮਤਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੁਕਤੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਅਤੇ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍ਕੁਲਸ਼ਤਂ ਸ਼ृਣੁ ਵਿਂਸ਼ਕੁਲਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਸੌ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਉੱਥਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਸੁਣੋ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਵੀਹ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ।
ਮਾਤੁਰ੍ਮਾਤਾਮਹਸ੍ਯੈਵ ਜਾਤਿਂ ਦ੍ਵਂਦ੍ਵਮੁਦਾਹृਤਮ੍
ਮਾਂ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਜੋੜਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪਰਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚੈਕਂ ਸ੍ਯਾਦੇਕਵਿਂਸ਼ਂ ਕੁਲਂ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਪਰਿਵਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਇਕੀ ਪਰਿਵਾਰ।
ਪਾਨੀਯੇਨ ਵਿਨਾ ਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਲੋਕੇ ਨਾਸ੍ਤੀਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਵਸੇਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਚਾਨ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ 2.1.9.
ਉਹ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।