ਅਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨ ਲਿਖਿਤਂ ਨਿष੍ਫਲਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ ਲਿਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਲਿਖਤ ਬੇਅਸਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪਤਿਤੈਰਪਿ ਪਾਖਂਡੈਰ੍ਨ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਵਿਲਿਖਤਿ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਨ ਲਿਖੇਦ੍ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਪੁਰਾਣਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਸਂਹਿਤਮ੍
ਪਤਿਤ, ਪਾਖੰਡੀ ਜਾਂ ਔਰਤ ਕਦੇ ਵੀ ਲਿਖਣ ਨਹੀਂ; ਨਾ ਹੀ ਧਰਮਸ਼ਾਸਤਰ, ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਂ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸੰਹਿਤਾ ਲਿਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਚ੍ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸੁਵਰ੍ਣਰਜਤਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਜੀਵਨ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਰਸੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ਮਣਿਕਰ੍ਦਮਲੋਲੁਪੈਃ
ਜੀਵਤ ਔਰਤ ਲਈ, ਰਸਾਂ ਅਤੇ ਮਣੀ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਲੋਭੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਵਰਤੋ।
ਕृष੍ਣੇ ਵਾਯੁਪ੍ਰਦਂ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਪੀਤੇ ਵਾਯੁਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਕਾਲੀ ਸਿਆਹੀ ਵਿਚ, ਵਾਯੂ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਪੀਲੀ ਵਿਚ, ਵਾਯੂ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿਹਾਸਪੁਰਾਣਾਨਾਂ ਵਿਲਿਖੇਦ੍ਯਨ੍ਮੁਖਾਚ੍ਛृਣੁ
ਇਤਿਹਾਸ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਲਿਖਣ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣ ਕੇ ਹੀ ਲਿਖੋ।
ਪੂਰ੍ਵਾਮੁਖੇ ਚਾਰ੍ਥਹਾਨਿਰੁਤ੍ਤਰੇ ਚ ਮੁਖੇ ਸ਼੍ਰਿਯਃ
ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਲਿਖਣ 'ਤੇ ਅਰਥ ਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਲਿਖਣ 'ਤੇ ਧਨ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤृਮੇਧੇ ਭੁਵਃ ਕਂਪੇ ਨ ਲਿਖੇਜ੍ਜਨ੍ਮਵਾਸਰੇ
ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕਰਮ, ਭੂਚਾਲ ਜਾਂ ਜਨਮ ਦਿਵਸ 'ਤੇ ਲਿਖਣ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਅਤ੍ਰ ਲੇਖਾਦ੍ਦਰਿਦ੍ਰਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਥਾ ਪੁਤ੍ਰਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ 2.1.7.
ਇਹ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ ਲਿਖਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਗਰੀਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤृਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਦਿਨੇ ਲੇਖਃ ਕੁਲਕ੍ਸ਼ਯਕਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਪਿਤਰ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੇ ਦਿਨ ਲਿਖਤ ਕਰਨਾ ਕੁਲ ਦੀ ਨਾਸੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਸ਼ੋਚੇऽਪਿ ਦਰਿਦ੍ਰਃ ਸ੍ਯਾਜ੍ਜਨ੍ਮਾਹੇ ਚਾਯੁषਃ ਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਜੇਕਰ ਉਹ ਦੁੱਖੀ ਨਹੀਂ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਗਰੀਬ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਨਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਮਰ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਰੁਤਲੇਖੀ ਚ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਯੋ ਲੇਖਯਤਿ ਲੇਖਕਃ
ਜੋ ਲੇਖਕ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਲਿਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਾਬਲ ਲੇਖਕ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲਿਪਿਯੁਕ੍ਤਃ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਃ ਏਵਾਗਮਲੇਖਕਃ
ਜੋ ਲਿਪੀ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲਿਖਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਲੇਖਕ ਹੈ।
ਕਾਮਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਰੈਰ੍ਵਾਪਿ ਯਾਵਚ੍ਚ ਸਂਹਿਤਾਗਣਃ
ਚਾਹੇ ਅੱਖਰ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣੇ ਹੋਣ, ਜਦ ਤੱਕ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਹੈ,
ਯਾਵਦਕ੍ਸ਼ਰਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਤਾਵਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜਦ ਤੱਕ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਟਿਕੀ ਰਹੇ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਇਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਰਹੇ।
ਲਿਖਿਤ੍ਵਾ ਯਸ੍ਤੁ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਯਾਵਦਕ੍ਸ਼ਰ ਸਂਖ੍ਯਯਾ
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਮਨ ਨਾਲ, ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਲਿਖਦਾ ਹੈ,
ਕੁਟੁਂਬਭਰਣਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਵੇਤਨਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰੋਟੀ ਲਈ ਮਜਦੂਰੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ,
ਪਤਿਤੈਰਂਤ੍ਯਜੈਰ੍ਮ੍ਲੇਚ੍ਛੈ ਰੋਗੀ ਕੁष੍ਠੀ ਕ੍ਸ਼ਯੀ ਤਥਾ
ਜੇ ਇਹ ਗਿਰੇ ਹੋਏ, ਬਾਹਰਲੇ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਜਾਂ ਰੋਗੀ, ਕੋੜੀ ਜਾਂ ਖੁੰਝੇ ਲਿਖਦੇ ਹਨ,
ਏਤੈਰ੍ਵਿਲਿਖਿਤਂ ਯਚ੍ਚ ਧਾਰਯੇਨ੍ਨ ਗृਹਾਸ਼੍ਰਮੀ 2.1.7.
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਕੋਈ ਵੀ ਗ੍ਰੰਥ ਘਰਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਹੀਨਾਂਗਾ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਚੈਵ ਪੁਸ੍ਤਕਂ ਮਾਨਹੀਨਕਮ੍
ਜੋ ਮੂਰਤੀ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਅਧੂਰੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੋ ਪੁਸਤਕ ਠੀਕ ਮਾਪ ਦੀ ਨਾ ਹੋਵੇ,
ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਗੁਲੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪੁਸ੍ਤਕੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪੁਸਤਕ ਬਤੀ-ਦੋ ਜੋੜਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਚਤੁਵਿਸ਼ਾਂਗੁਲਂ ਯਚ੍ਚ ਤਦ੍ਵੈ ਸ੍ਵਧਨਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਪੁਸਤਕ ਚੌਵੀ-ਚੋਂਗਲ ਮਾਪ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਧਨ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅष੍ਟਾਂਗੁਲਂ ਭਵੇਦ੍ਯਚ੍ਚ ਤਤ੍ਕਨਿष੍ਠਮਿਹੋਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਪੁਸਤਕ ਅੱਠ-ਚੋਂਗਲ ਮਾਪ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਘੱਟ ਦਰਜੇ ਦੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਾਡਿਤਾ ਜਲਪਤ੍ਰੇ ਚ ਅਥ ਵਾ ਚਾਗੁਰੁਤ੍ਵਚਿ
ਜੋ ਪਾਣੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਜਾਂ ਅਗਰੂ ਦੀ ਛਾਲ 'ਤੇ ਪੀਟੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਂਗੁਲਕਂ ਯਚ੍ਚ ਭੂਰ੍ਜਤੈਡਾਦਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਜੋ ਪੁਸਤਕ ਬਾਰਾਂ-ਚੋਂਗਲ ਮਾਪ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਭੂਰਜ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੋਈ,
ਹਸ੍ਤਸਂਸ੍ਥਾਪਿਤੇ ਤਸ੍ਯ ਤੇਨਾਯੁष੍ਯਕਰਂ ਭਵੇਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਹੱਥ ਵਿਚ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਮਰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਰ੍ਗਸ੍ਯ ਗਮਨੇ ਭਾਰਤੇ ਚ ਤਦਰ੍ਧਕਮ੍
ਸਵਰਗ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲਣ ਲਈ, ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮਾਪ ਅੱਧਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯੁਗੇਯੁਗੇ ਪਾਦਹੀਨਂ ਧਰ੍ਮਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾਰੁਚਿ
ਹਰ ਯੁਗ ਵਿਚ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪੂਰਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਜੈਮਿਨਿਂ ਚ ਤਤੋ ਵ੍ਯਾਸਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਚ ਤਥਾ ਹਰਿਮ੍ । 2.1.7.
ਫਿਰ ਜੈਮਿਨੀ, ਵਿਆਸ, ਸ਼ੰਕਰ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦਾ ਵੀ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਾਚਯੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਕੋਵਿਦਃ
ਫਿਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਾਠ ਕਰੇ।