ਵਿष੍ਣ੍ਵਨ੍ਤੇ ਚ ਭਵੇਨ੍ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਸੂਰ੍ਯਾਂऽਤੇ ਪਾਦਵਿਚ੍ਯੁਤਿਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਇੱਕ ਪੈਰ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਂਤੇ ਵਿਪੁਲਾ ਕੀਰ੍ਤਿਃ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਂ ਧਨਾਗਮਃ
ਅੰਤ ਤੇ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਸਰਸਵਤੀ ਵਿੱਚ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਮੁਕ੍ਤਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਇਤਿ ਪਂਕ੍ਤਿਫਲੋਦਯਃ
ਗਾਇਤਰੀ ਰਾਹੀਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇੰਝ ਪੰਕਤੀ ਦਾ ਫਲ ਉਪਜਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਵੈष੍ਣਵਂ ਸ਼ੈਵਂ ਸ਼ਾਕ੍ਤਿਕਂ ਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਵੈਸ਼ਨਵ, ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ਾਕਤ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਦੇ ਰੂਪ,
ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਰਮਂ ਦੈਵਂ ਯਚ੍ਛੈਵਂ ਤਲ੍ਲਲਾਟਕਮ੍
ਉੱਚਾ ਵੈਸ਼ਨਵ ਰੂਪ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਹ ਮੱਥੇ ਦੀ ਲਕੀਰ ਹੈ।
ਅਗ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਗ੍ਰਹਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਸ਼ਾਮੀਸ਼ਾਸ੍ਤਥਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਿ ਅੱਗੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵੀ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ।
ਦ੍ਵਾਵਾਪृਥਿਵ੍ਯੌ ਪਾਤਾਲਂ ਤਸ੍ਯਾਂਤਃ ਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍
ਉਸ ਵਿੱਚ ਦੋ ਧਰਤੀਆਂ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਸ਼ਸ੍ਯਃ ਪੂਜਨੀਯਸ਼੍ਚ ਗृਹੇ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯੇਤ ਮਾਨਵਃ
ਉਹ ਨਾਂ ਤਾਂ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੀ ਪੂਜਣ ਯੋਗ; ਮਨੁੱਖ, ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲੈ।
ਸ ਯਾਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਦਨਂ ਮਣਿਵਰ੍ਤ੍ਮਾਦਿਕੁਟ੍ਟਿਮਮ੍ 2.1.7.
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਤਨ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਰਾਹੀਂ।
ਪਤ੍ਰਾਣਾਮਗ੍ਰਭਾਗੇ ਤੁ ਵੇਧਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸੁਵਰ੍ਤੁਲਮ੍
ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੋਲ ਛੇਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਂਹਿਤਾਗਮਤਨ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਪ੍ਰਤਿਵੇਧੇ ਚ ਸਂਕੁਲਮ੍
ਸੰਹਿਤਾ, ਆਗਮ, ਤੰਤ੍ਰ ਤੇ ਹਰ ਛੇਦ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮਧ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਹਰੇਦਾਯੁਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਵੇਧਃ ਸ਼ਿਵਂ ਹਰੇਤ੍
ਮੱਧਲੇ ਛੇਦ ਨਾਲ ਆਯੁ ਘਟਦੀ ਹੈ; ਪਾਸੇ ਛੇਦ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਰ੍ਗੁਹ੍ਯਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਦੇਵੈਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਤੇ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਅਸ਼ਕ੍ਤੋ ਬਿਲ੍ਵਕਾष੍ਠਸ੍ਯ ਤਥਾ ਸ਼੍ਰੀਪਰ੍ਣਿਕਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਬਿਲਵਾ ਜਾਂ ਸ਼੍ਰੀਪਰਣੀ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਲੱਕੜ ਵਰਤਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਗਾਰਂਭਸ਼੍ਲੋਕਸ਼ਤਂ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵੈ ਲਿਖੇਤ੍
ਉਹ ਧਰਮਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਸੌ ਸ਼ਲੋਕ ਲਿਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਵਿਲਿਖੇਨ੍ਨ ਮੋਹਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਨਾਲ ਲਿਖੇ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਭੁੱਲ ਵਿਚ ਲਿਖਣ ਨਾ ਦੇ।
ਅਨਾਮਾਤ੍ਵੇ ਹੇਮਯੁਤਾਂ ਬਲਾਕਂ ਚਿਤ੍ਤਮੇਵ ਚ
ਮਾਂ ਨਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਬਲਾਕਾ ਦੀ ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ ਲਿਖੋ।
ਗਾਰੁਡਸ੍ਯ ਚ ਸ੍ਕਾਨ੍ਦਸ੍ਯ ਨ ਲਿਖੇਨ੍ਮਧ੍ਯਤਨ੍ਤ੍ਰਕਮ੍
ਉਹ ਗਾਰੁੜ ਜਾਂ ਸਕੰਦ ਤੰਤ੍ਰ ਦੇ ਮੱਧਲੇ ਭਾਗ ਨੂੰ ਲਿਖਣ ਨਾ ਦੇ।
ਗृਹਸ੍ਥੋ ਨ ਲਿਖੇਦ੍ਗ੍ਰਂਥਂ ਲਿਖੇਚ੍ਚ ਮਥੁਰਾਂ ਵਿਨਾ 2.1.7.
ਇੱਕ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨੇ ਕੋਈ ਗ੍ਰੰਥ ਨਾ ਲਿਖੇ, ਮਥੁਰਾ ਵਾਲਾ ਛੱਡ ਕੇ।
ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਸਂਹਿਤਾਯਾਸ਼੍ਚ ਲੇਖਨੇ ਚ ਤਥਾ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਵਾਲਮੀਕੀ ਸੰਹਿਤਾ ਲਿਖਣ ਬਾਰੇ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ, ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨ ਲਿਖਿਤਂ ਨਿष੍ਫਲਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ ਲਿਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਲਿਖਤ ਬੇਅਸਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪਤਿਤੈਰਪਿ ਪਾਖਂਡੈਰ੍ਨ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਵਿਲਿਖਤਿ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਨ ਲਿਖੇਦ੍ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਪੁਰਾਣਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਸਂਹਿਤਮ੍
ਪਤਿਤ, ਪਾਖੰਡੀ ਜਾਂ ਔਰਤ ਕਦੇ ਵੀ ਲਿਖਣ ਨਹੀਂ; ਨਾ ਹੀ ਧਰਮਸ਼ਾਸਤਰ, ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਂ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸੰਹਿਤਾ ਲਿਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਚ੍ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸੁਵਰ੍ਣਰਜਤਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਜੀਵਨ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਰਸੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ਮਣਿਕਰ੍ਦਮਲੋਲੁਪੈਃ
ਜੀਵਤ ਔਰਤ ਲਈ, ਰਸਾਂ ਅਤੇ ਮਣੀ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਲੋਭੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਵਰਤੋ।
ਕृष੍ਣੇ ਵਾਯੁਪ੍ਰਦਂ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਪੀਤੇ ਵਾਯੁਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਕਾਲੀ ਸਿਆਹੀ ਵਿਚ, ਵਾਯੂ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਪੀਲੀ ਵਿਚ, ਵਾਯੂ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿਹਾਸਪੁਰਾਣਾਨਾਂ ਵਿਲਿਖੇਦ੍ਯਨ੍ਮੁਖਾਚ੍ਛृਣੁ
ਇਤਿਹਾਸ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਲਿਖਣ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣ ਕੇ ਹੀ ਲਿਖੋ।
ਪੂਰ੍ਵਾਮੁਖੇ ਚਾਰ੍ਥਹਾਨਿਰੁਤ੍ਤਰੇ ਚ ਮੁਖੇ ਸ਼੍ਰਿਯਃ
ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਲਿਖਣ 'ਤੇ ਅਰਥ ਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਲਿਖਣ 'ਤੇ ਧਨ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤृਮੇਧੇ ਭੁਵਃ ਕਂਪੇ ਨ ਲਿਖੇਜ੍ਜਨ੍ਮਵਾਸਰੇ
ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕਰਮ, ਭੂਚਾਲ ਜਾਂ ਜਨਮ ਦਿਵਸ 'ਤੇ ਲਿਖਣ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਅਤ੍ਰ ਲੇਖਾਦ੍ਦਰਿਦ੍ਰਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਥਾ ਪੁਤ੍ਰਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ 2.1.7.
ਇਹ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ ਲਿਖਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਗਰੀਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤृਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਦਿਨੇ ਲੇਖਃ ਕੁਲਕ੍ਸ਼ਯਕਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਪਿਤਰ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੇ ਦਿਨ ਲਿਖਤ ਕਰਨਾ ਕੁਲ ਦੀ ਨਾਸੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।