ਵੇਦਾਰ੍ਥਂ ਵਾਚਯੇਦ੍ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਪਰੀਤੋऽਪਵਾਚਕਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਵੇਦ ਦਾ ਅਰਥ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਉਲਟ ਕਰੇ, ਉਹ ਝੂਠਾ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਆਦਿਮਧ੍ਯਾਵਸਾਨੇ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇ ਚ ਪ੍ਰਣਵਂ ਦਿਸ਼ੇਤ੍
ਸ਼ੁਰੂ, ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਅਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਓਂਕਾਰ ਜੋੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਦੇਵਂ ਪੁਸ੍ਤਕਂ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਸੂਤ੍ਰਂ ਵਾਸੁਕਿਰੁਚ੍ਯਤੇ
ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਦਿਵਤਾ ਜਾਣੋ; ਸੂਤਰ ਵਾਸੁਕੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ।
ਪਤ੍ਰਾਣਿ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਊਰ੍ਧ੍ਵਦੀਰ੍ਘਾਣਿ ਯਾਨਿ ਚ
ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਹ ਪੱਤੇ ਬਣਾਏ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਤੇ ਲੰਮੇ ਹਨ।
ਲਿਪੀ ਭਂਗੀ ਮਹੇਸ਼ਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਯਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਲਿਪੀ ਦਾ ਰੂਪ ਮਹੇਸ਼ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਪਣ ਵਾਲੀ ਸਰਸਵਤੀ ਹੈ।
ਚਤੁष੍ਪਾਦਾਂਤਰੇ ਯੁਗ੍ਮਂ ਮਧ੍ਯਮੋਂऽਤੇ ਯੁਗਂ ਯੁਗਮ੍
ਚੌਪਦ ਵਿੱਚ ਜੋੜ ਵਿਚਕਾਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹਰ ਯੁੱਗ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਪਿੱਛੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਭਾਰਤੇ ਚੇਤਿਹਾਸੇ ਚ ਪੁਰਾਣੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ, ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ,
ਵਕ੍ਤृਨਾਮਾਕ੍ਸ਼ਰੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਪਂਕ੍ਤਿਭੇਦੇਨ ਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਪੰਕਤੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੀਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਚੰਗਿਆਂ।
ਆਤ੍ਮਸਂਸ਼ੁਦ੍ਧਿਸਂਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਧਾਰਯੇਦ੍ਧਰ੍ਮ ਸਂਹਿਤਾਮ੍ 2.1.7.
ਆਪਣੀ ਅਤਮਾ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਦੀ ਸੰਹਿਤਾ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਰਿਪੁਃ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਤਯਾਰਾਮੋ ਯਕ੍ਸ਼ੋऽਨਂਤਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਦੁਸ਼ਮਣ ਸੂਰਜ ਹੈ; ਉਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਯਕਸ਼ ਅੰਤਹੀਣ ਹੈ; ਸਰਸਵਤੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣ੍ਵਨ੍ਤੇ ਚ ਭਵੇਨ੍ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਸੂਰ੍ਯਾਂऽਤੇ ਪਾਦਵਿਚ੍ਯੁਤਿਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਇੱਕ ਪੈਰ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਂਤੇ ਵਿਪੁਲਾ ਕੀਰ੍ਤਿਃ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਂ ਧਨਾਗਮਃ
ਅੰਤ ਤੇ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਸਰਸਵਤੀ ਵਿੱਚ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਮੁਕ੍ਤਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਇਤਿ ਪਂਕ੍ਤਿਫਲੋਦਯਃ
ਗਾਇਤਰੀ ਰਾਹੀਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇੰਝ ਪੰਕਤੀ ਦਾ ਫਲ ਉਪਜਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਵੈष੍ਣਵਂ ਸ਼ੈਵਂ ਸ਼ਾਕ੍ਤਿਕਂ ਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਵੈਸ਼ਨਵ, ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ਾਕਤ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਦੇ ਰੂਪ,
ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਰਮਂ ਦੈਵਂ ਯਚ੍ਛੈਵਂ ਤਲ੍ਲਲਾਟਕਮ੍
ਉੱਚਾ ਵੈਸ਼ਨਵ ਰੂਪ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਹ ਮੱਥੇ ਦੀ ਲਕੀਰ ਹੈ।
ਅਗ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਗ੍ਰਹਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਸ਼ਾਮੀਸ਼ਾਸ੍ਤਥਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਿ ਅੱਗੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵੀ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ।
ਦ੍ਵਾਵਾਪृਥਿਵ੍ਯੌ ਪਾਤਾਲਂ ਤਸ੍ਯਾਂਤਃ ਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍
ਉਸ ਵਿੱਚ ਦੋ ਧਰਤੀਆਂ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਸ਼ਸ੍ਯਃ ਪੂਜਨੀਯਸ਼੍ਚ ਗृਹੇ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯੇਤ ਮਾਨਵਃ
ਉਹ ਨਾਂ ਤਾਂ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੀ ਪੂਜਣ ਯੋਗ; ਮਨੁੱਖ, ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲੈ।
ਸ ਯਾਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਦਨਂ ਮਣਿਵਰ੍ਤ੍ਮਾਦਿਕੁਟ੍ਟਿਮਮ੍ 2.1.7.
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਤਨ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਰਾਹੀਂ।
ਪਤ੍ਰਾਣਾਮਗ੍ਰਭਾਗੇ ਤੁ ਵੇਧਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸੁਵਰ੍ਤੁਲਮ੍
ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੋਲ ਛੇਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਂਹਿਤਾਗਮਤਨ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਪ੍ਰਤਿਵੇਧੇ ਚ ਸਂਕੁਲਮ੍
ਸੰਹਿਤਾ, ਆਗਮ, ਤੰਤ੍ਰ ਤੇ ਹਰ ਛੇਦ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮਧ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਹਰੇਦਾਯੁਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਵੇਧਃ ਸ਼ਿਵਂ ਹਰੇਤ੍
ਮੱਧਲੇ ਛੇਦ ਨਾਲ ਆਯੁ ਘਟਦੀ ਹੈ; ਪਾਸੇ ਛੇਦ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਰ੍ਗੁਹ੍ਯਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਦੇਵੈਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਤੇ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਅਸ਼ਕ੍ਤੋ ਬਿਲ੍ਵਕਾष੍ਠਸ੍ਯ ਤਥਾ ਸ਼੍ਰੀਪਰ੍ਣਿਕਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਬਿਲਵਾ ਜਾਂ ਸ਼੍ਰੀਪਰਣੀ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਲੱਕੜ ਵਰਤਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਗਾਰਂਭਸ਼੍ਲੋਕਸ਼ਤਂ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵੈ ਲਿਖੇਤ੍
ਉਹ ਧਰਮਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਸੌ ਸ਼ਲੋਕ ਲਿਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਵਿਲਿਖੇਨ੍ਨ ਮੋਹਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਨਾਲ ਲਿਖੇ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਭੁੱਲ ਵਿਚ ਲਿਖਣ ਨਾ ਦੇ।
ਅਨਾਮਾਤ੍ਵੇ ਹੇਮਯੁਤਾਂ ਬਲਾਕਂ ਚਿਤ੍ਤਮੇਵ ਚ
ਮਾਂ ਨਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਬਲਾਕਾ ਦੀ ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ ਲਿਖੋ।
ਗਾਰੁਡਸ੍ਯ ਚ ਸ੍ਕਾਨ੍ਦਸ੍ਯ ਨ ਲਿਖੇਨ੍ਮਧ੍ਯਤਨ੍ਤ੍ਰਕਮ੍
ਉਹ ਗਾਰੁੜ ਜਾਂ ਸਕੰਦ ਤੰਤ੍ਰ ਦੇ ਮੱਧਲੇ ਭਾਗ ਨੂੰ ਲਿਖਣ ਨਾ ਦੇ।
ਗृਹਸ੍ਥੋ ਨ ਲਿਖੇਦ੍ਗ੍ਰਂਥਂ ਲਿਖੇਚ੍ਚ ਮਥੁਰਾਂ ਵਿਨਾ 2.1.7.
ਇੱਕ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨੇ ਕੋਈ ਗ੍ਰੰਥ ਨਾ ਲਿਖੇ, ਮਥੁਰਾ ਵਾਲਾ ਛੱਡ ਕੇ।
ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਸਂਹਿਤਾਯਾਸ਼੍ਚ ਲੇਖਨੇ ਚ ਤਥਾ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਵਾਲਮੀਕੀ ਸੰਹਿਤਾ ਲਿਖਣ ਬਾਰੇ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ, ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।