ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਨਾ ਨ ਸ਼ਂਖਂ ਚ ਸ਼ਂਖਹੀਨਂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍
ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਬਿਨਾ ਸ਼ੰਖ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦੇ ਬਿਨਾ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨਹੀਂ।
ਸਂਸ੍ਥਾਪਨਾਦੇਵ ਵਿਨਾ ਨ ਚ ਕਿਮਪਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ
ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਥਾਪਨਾ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਵਲੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨ ਹਰੇਤ੍ਪੁਸ੍ਤਕਂ ਚਾਪਿ ਨ ਹਰੇਦਕ੍ਸ਼ਰਾਣਿ षਟ੍
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪੁਸਤਕ ਚੋਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਛੇ ਅੱਖਰ ਵੀ ਲੈਣੇ ਚਾਹੀਦੇ।
ਆਦ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਰਸ੍ਯ ਹਰਣਾਤ੍ਤਾਮ੍ਰਕੁष੍ਠੀ ਭਵੇਦਿਹ
ਜੇ ਪਹਿਲਾ ਅੱਖਰ ਚੋਰੀ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਥੇ ਹੀ ਤਾਮੇ ਵਾਲਾ ਕੋੜ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਵਲੇ ਅਸਿਪਤ੍ਰੇ ਚ ਪਤਤੀਹ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਇਥੇ ਹੀ ਕੁਵਲ ਅਤੇ ਅਸੀਪਤ੍ਰ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਸ੍ਤਕਮਾਤ੍ਰਂ ਯੋ ਹਰੇਨ੍ਨਰਕਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਕੋਈ ਸਿਰਫ ਪੁਸਤਕ ਵੀ ਚੋਰੀ ਕਰੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਨਿ ਵੇਦਾਗਮਾਦੀਨਿ ਪੁਸ੍ਤਕੇष੍ਵਪਿ ਵਾਚਯੇਤ੍
ਵੇਦ, ਆਗਮ ਆਦਿਕ, ਪੁਸਤਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਤਨ੍ਤ੍ਰੋਦਿਤਾਨ੍ਮਂਤ੍ਰਾਁਲ੍ਲਿਖਿਤ੍ਵਾ ਤਨ੍ਨ ਵਾਚਯੇਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜੋ ਮੰਤਰ ਲਿਖੇ ਹੋਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਚਾਰਣ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸ੍ਫੁਟਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਰਃ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਯਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ 2.1.7.
ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਵਰਤੋਂ ਚ ਰਹੇ।
ਨ ਵਾਚਯੇਚ੍ਚ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤਾ ਵਾਚਕੋऽਪਿ ਪ੍ਰਵਾਚਯੇਤ੍
ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹੇ, ਪਰ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ ਪੜ੍ਹ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦਾਰ੍ਥਂ ਵਾਚਯੇਦ੍ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਪਰੀਤੋऽਪਵਾਚਕਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਵੇਦ ਦਾ ਅਰਥ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਉਲਟ ਕਰੇ, ਉਹ ਝੂਠਾ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਆਦਿਮਧ੍ਯਾਵਸਾਨੇ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇ ਚ ਪ੍ਰਣਵਂ ਦਿਸ਼ੇਤ੍
ਸ਼ੁਰੂ, ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਅਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਓਂਕਾਰ ਜੋੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਦੇਵਂ ਪੁਸ੍ਤਕਂ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਸੂਤ੍ਰਂ ਵਾਸੁਕਿਰੁਚ੍ਯਤੇ
ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਦਿਵਤਾ ਜਾਣੋ; ਸੂਤਰ ਵਾਸੁਕੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ।
ਪਤ੍ਰਾਣਿ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਊਰ੍ਧ੍ਵਦੀਰ੍ਘਾਣਿ ਯਾਨਿ ਚ
ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਹ ਪੱਤੇ ਬਣਾਏ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਤੇ ਲੰਮੇ ਹਨ।
ਲਿਪੀ ਭਂਗੀ ਮਹੇਸ਼ਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਯਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਲਿਪੀ ਦਾ ਰੂਪ ਮਹੇਸ਼ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਪਣ ਵਾਲੀ ਸਰਸਵਤੀ ਹੈ।
ਚਤੁष੍ਪਾਦਾਂਤਰੇ ਯੁਗ੍ਮਂ ਮਧ੍ਯਮੋਂऽਤੇ ਯੁਗਂ ਯੁਗਮ੍
ਚੌਪਦ ਵਿੱਚ ਜੋੜ ਵਿਚਕਾਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹਰ ਯੁੱਗ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਪਿੱਛੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਭਾਰਤੇ ਚੇਤਿਹਾਸੇ ਚ ਪੁਰਾਣੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ, ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ,
ਵਕ੍ਤृਨਾਮਾਕ੍ਸ਼ਰੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਪਂਕ੍ਤਿਭੇਦੇਨ ਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਪੰਕਤੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੀਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਚੰਗਿਆਂ।
ਆਤ੍ਮਸਂਸ਼ੁਦ੍ਧਿਸਂਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਧਾਰਯੇਦ੍ਧਰ੍ਮ ਸਂਹਿਤਾਮ੍ 2.1.7.
ਆਪਣੀ ਅਤਮਾ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਦੀ ਸੰਹਿਤਾ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਰਿਪੁਃ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਤਯਾਰਾਮੋ ਯਕ੍ਸ਼ੋऽਨਂਤਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਦੁਸ਼ਮਣ ਸੂਰਜ ਹੈ; ਉਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਯਕਸ਼ ਅੰਤਹੀਣ ਹੈ; ਸਰਸਵਤੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣ੍ਵਨ੍ਤੇ ਚ ਭਵੇਨ੍ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਸੂਰ੍ਯਾਂऽਤੇ ਪਾਦਵਿਚ੍ਯੁਤਿਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਇੱਕ ਪੈਰ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਂਤੇ ਵਿਪੁਲਾ ਕੀਰ੍ਤਿਃ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਂ ਧਨਾਗਮਃ
ਅੰਤ ਤੇ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਸਰਸਵਤੀ ਵਿੱਚ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਮੁਕ੍ਤਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਇਤਿ ਪਂਕ੍ਤਿਫਲੋਦਯਃ
ਗਾਇਤਰੀ ਰਾਹੀਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇੰਝ ਪੰਕਤੀ ਦਾ ਫਲ ਉਪਜਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਵੈष੍ਣਵਂ ਸ਼ੈਵਂ ਸ਼ਾਕ੍ਤਿਕਂ ਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਵੈਸ਼ਨਵ, ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ਾਕਤ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਦੇ ਰੂਪ,
ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਰਮਂ ਦੈਵਂ ਯਚ੍ਛੈਵਂ ਤਲ੍ਲਲਾਟਕਮ੍
ਉੱਚਾ ਵੈਸ਼ਨਵ ਰੂਪ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਹ ਮੱਥੇ ਦੀ ਲਕੀਰ ਹੈ।
ਅਗ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਗ੍ਰਹਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਸ਼ਾਮੀਸ਼ਾਸ੍ਤਥਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਿ ਅੱਗੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵੀ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ।
ਦ੍ਵਾਵਾਪृਥਿਵ੍ਯੌ ਪਾਤਾਲਂ ਤਸ੍ਯਾਂਤਃ ਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍
ਉਸ ਵਿੱਚ ਦੋ ਧਰਤੀਆਂ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਸ਼ਸ੍ਯਃ ਪੂਜਨੀਯਸ਼੍ਚ ਗृਹੇ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯੇਤ ਮਾਨਵਃ
ਉਹ ਨਾਂ ਤਾਂ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੀ ਪੂਜਣ ਯੋਗ; ਮਨੁੱਖ, ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲੈ।
ਸ ਯਾਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਦਨਂ ਮਣਿਵਰ੍ਤ੍ਮਾਦਿਕੁਟ੍ਟਿਮਮ੍ 2.1.7.
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਤਨ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਰਾਹੀਂ।
ਪਤ੍ਰਾਣਾਮਗ੍ਰਭਾਗੇ ਤੁ ਵੇਧਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸੁਵਰ੍ਤੁਲਮ੍
ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੋਲ ਛੇਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।