ਪ੍ਰਸ੍ਤਰੇਣਾਪਿ ਹਸ੍ਤੇਨ ਵਿਨ੍ਯਾਸਃ ਪਂਡਿਤੈਃ ਸਦਾ
ਚਾਹੇ ਆਸਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਵਿਦਵਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਸਕृਦ੍ਵਿਨ੍ਯਸੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪਾਵਮਾਨੀਂ ਜਲੇ ਜਪੇਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪਾਵਮਾਨੀ ਮੰਤ੍ਰ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਜਪਦੇ ਹਨ।
ਯਮਦਿਕ੍ਸਂਮੁਖੇ ਸ਼੍ਰੋਤਾ ਵਾਚਕਸ਼੍ਚੋਤ੍ਤਰਾਮੁਖਃ
ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਬੈਠੇ, ਪਾਠ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ।
ਵੈਪਰੀਤ੍ਯੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਵਿਜ੍ਞੇਯੋ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਜੇ ਇਹ ਵਿਧੀ ਉਲਟ ਕਰੀ ਜਾਵੇ, ਦੋਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਗਲਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਤੋऽਨ੍ਯਥਾ ਯਾਤੁਧਾਨਾਃ ਪ੍ਰਲੁਂਪਂਤਿ ਫਲਂ ਯਤਃ
ਜੇ ਹੋਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਇਸ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿ ਪੁਣ੍ਯਵਿਦ੍ਯਾਂ ਯੋऽਸ਼੍ਨੀਯਾਨ੍ਮਾਂਸਮੇਵ ਤੁ
ਜੇ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਸੁਣ ਕੇ ਮਾਸ ਖਾਏ—
ਯਦਿ ਦੇਵਾਲਯੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਵਾਚਯੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦਥ
ਜੇ ਕੋਈ ਮੰਦਰ ਜਾਂ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਾਠ ਕਰੇ ਜਾਂ ਸੁਣੇ—
ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਸ਼੍ਰਵਣਾਦੇਵ ਗੋਦਾਨਸ੍ਯ ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ ਪਿਤੁਰ੍ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਯਤ੍ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਵਾਚ੍ਯਂ ਸਂਸਦਿ ਪਰ੍ਵਣਿ
ਮਹਾਤਮ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਗਉ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਾ ਦੀ ਮਹਾਤਮਤਾ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ 'ਤੇ ਪਾਠ ਕੀਤੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵਾਸੁਦੇਵਾਮਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਰੁਦ੍ਰਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਵਰ੍ਣਨਮ੍ 2.1.7.
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਮਤ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਮਹਾਤਮਤਾ ਵੀ ਬਿਆਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਗਾਗ੍ਰੇ ਸ਼ਿਵਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵੈष੍ਣਵਾਖ੍ਯਾਨਮੇਵ ਚ
ਦੁਰਗਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸ਼ਿਵ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵੀ ਉਚਾਰਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਗੁਰੋਰਨੁਜ੍ਞਯਾ ਪਿਤ੍ਰੋਃ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਯਾਦਭਿਵਾਦਨਮ੍
ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਸਲਾਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਨ ਚ ਰੁਦ੍ਰਃ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ
ਨ ਵਿਸ਼ਣੁ, ਨ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਨ ਰੁਦ੍ਰ, ਨ ਇੰਦਰ—
ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਨਮਯਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੇਨ ਚ ਤਤ੍ਸਮਮ੍
ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਇਸ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
ਗੁਰੁਭ੍ਯੋ ਵਂਦਨਂ ਵ੍ਯਰ੍ਥ ਪਿਤਰਂ ਯੋ ਨ ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ ਉਭਯੋਸ੍ਤਰ੍ਪਣਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਜੀਵਨ੍ਨਪਿ ਨ ਜੀਵਤਿ
ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਵਿਅਰਥ ਹੈ ਜੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਨਾ ਕਰੇ; ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਰਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ—ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਉਹ ਜੀਵਦਾ ਨਹੀਂ।
ਪੁਰਾਣਸ਼੍ਰਵਣਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਭਾਗਵਤਂ ਯਦਿ
ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਨਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਭਾਗਵਤ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਇਹ ਖਾਲੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਆਦਿਪਰ੍ਵਣਿ ਹੀਨੇ ਤੁ ਭਾਰਤਾਖ੍ਯਂ ਨ ਧਾਰਯੇਤ੍
ਜੇ ਆਦਿ ਪਰਵਨ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਭਾਰਤ ਨਾਮਕ ਗ੍ਰੰਥ ਰੱਖਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਦਾਨਕਰ੍ਮਵਿਹੀਨਂ ਚ ਮੋਕ੍ਸ਼ਧਰ੍ਮਂ ਨ ਧਾਰਯੇਤ
ਜੋ ਮੋਖ ਦਾ ਰਾਹ ਦਾਨ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਹਨੂੰ ਨਹੀਂ ਅਪਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਯੌਗਿਕਂ ਵਿਨਾ
ਜੇਕਰ ਵਾਯੁ ਪੁਰਾਣਾ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂ ਯੋਗ ਵਾਲਾ ਸ਼ਾਸਤਰ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਤਾਂ
ਤਥਾ ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਂ ਯਦ੍ਵਿਹੀਨਂ ਸ਼੍ਰਵ੍ਯਮਨ੍ਯਕਮ੍ 2.1.7.
ਜੇ ਵਾਯੁ ਪੁਰਾਣਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸ਼ਾਸਤਰ ਸੁਣ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਲਂਕਾਂ ਵਿਨਾ ਚਾਦਿਕਾਂਡਂ ਤਲ੍ਲਿਖਿਤ੍ਵਾ ਨ ਧਾਰਯੇਤ੍
ਲੰਕਾ ਦੇ ਬਿਨਾ ਆਦਿਕਾਂਡ ਨੂੰ ਲਿਖ ਕੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਨਾ ਨ ਸ਼ਂਖਂ ਚ ਸ਼ਂਖਹੀਨਂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍
ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਬਿਨਾ ਸ਼ੰਖ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦੇ ਬਿਨਾ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨਹੀਂ।
ਸਂਸ੍ਥਾਪਨਾਦੇਵ ਵਿਨਾ ਨ ਚ ਕਿਮਪਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ
ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਥਾਪਨਾ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਵਲੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨ ਹਰੇਤ੍ਪੁਸ੍ਤਕਂ ਚਾਪਿ ਨ ਹਰੇਦਕ੍ਸ਼ਰਾਣਿ षਟ੍
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪੁਸਤਕ ਚੋਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਛੇ ਅੱਖਰ ਵੀ ਲੈਣੇ ਚਾਹੀਦੇ।
ਆਦ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਰਸ੍ਯ ਹਰਣਾਤ੍ਤਾਮ੍ਰਕੁष੍ਠੀ ਭਵੇਦਿਹ
ਜੇ ਪਹਿਲਾ ਅੱਖਰ ਚੋਰੀ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਥੇ ਹੀ ਤਾਮੇ ਵਾਲਾ ਕੋੜ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਵਲੇ ਅਸਿਪਤ੍ਰੇ ਚ ਪਤਤੀਹ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਇਥੇ ਹੀ ਕੁਵਲ ਅਤੇ ਅਸੀਪਤ੍ਰ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਸ੍ਤਕਮਾਤ੍ਰਂ ਯੋ ਹਰੇਨ੍ਨਰਕਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਕੋਈ ਸਿਰਫ ਪੁਸਤਕ ਵੀ ਚੋਰੀ ਕਰੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਨਿ ਵੇਦਾਗਮਾਦੀਨਿ ਪੁਸ੍ਤਕੇष੍ਵਪਿ ਵਾਚਯੇਤ੍
ਵੇਦ, ਆਗਮ ਆਦਿਕ, ਪੁਸਤਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਤਨ੍ਤ੍ਰੋਦਿਤਾਨ੍ਮਂਤ੍ਰਾਁਲ੍ਲਿਖਿਤ੍ਵਾ ਤਨ੍ਨ ਵਾਚਯੇਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜੋ ਮੰਤਰ ਲਿਖੇ ਹੋਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਚਾਰਣ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸ੍ਫੁਟਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਰਃ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਯਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ 2.1.7.
ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਵਰਤੋਂ ਚ ਰਹੇ।
ਨ ਵਾਚਯੇਚ੍ਚ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤਾ ਵਾਚਕੋऽਪਿ ਪ੍ਰਵਾਚਯੇਤ੍
ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹੇ, ਪਰ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ ਪੜ੍ਹ ਸਕਦਾ ਹੈ।