ਮਂਤ੍ਰਦਾਤਾ ਗੁਰੁਃ ਖ੍ਯਾਤਸ੍ਸਪ੍ਤਮਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਜੋ ਮੰਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤਵਾਂ ਗੁਰੂ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦृष੍ਟਦੇਵਂ ਚ ਯੋ ਹਿਤ੍ਵਾ ਅਦृष੍ਟਂ ਚ ਨਿषੇਵਤੇ
ਜੋ ਦਿਖਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਦਿੱਖ ਨੂੰ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਯਥਾ ਪਿਤਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠਪਿਤਾ ਕਨੀਯਾਂਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ 2.1.6.
ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ, ਵੱਡਾ ਪਿਤਾ ਤੇ ਛੋਟੇ, ਓਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਵੀ ਹਨ।
ਆਚਾਰ੍ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਮੂਰ੍ਤਿਃ ਪਿਤਾ ਮੂਰ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ
ਗੁਰੂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਮੂਰਤ ਹੈ; ਪਿਤਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਮੂਰਤ ਹੈ।
ਪਿਤਾ ਮੇਰੁਰ੍ਵ ਸ਼ਿष੍ਠਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਧਰ੍ਮਮੂਰ੍ਤਿਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਪਿਤਾ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਦਾ ਧਰਮ ਦੀ ਮੂਰਤ ਹੈ।
ਪਿਤਾਮਹਂ ਚ ਪਿਤ੍ਰਗ੍ਰੇ ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍
ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਾਦਾ ਨੂੰ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹਵਨ ਕਰਕੇ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਦੋਦਕਸ੍ਨਾਨਾਦ੍ਗਂਗਾ ਨਾਰ੍ਹਤਿ ਕੇਵਲਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂ ਸ਼ਤ੍ਕੁਂਡਕਸ਼ਿਲਾਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨੇ ਯਾਦृਸ਼ਂ ਫਲਮ੍
ਬੱਤੀ-ਦੋ ਪਵਿੱਤਰ ਪਥਰਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ,
ਸ਼ਤਮਾਤृਵਰਿष੍ਠਾਸ਼੍ਚ ਪਿਤਾਮਹ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪੋषਣੇ
ਸੌ ਵਧੀਆ ਮਾਵਾਂ ਤੇ ਦਾਦੀਆਂ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਵਿੱਚ,
ਗੁਰੁਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸ਼੍ਰਵਣੇਪਿ ਚ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਞ੍ਛ੍ਰੂਯਤਾਂ ਯਨ੍ਮਯਾ ਪੁਰਾ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ: ਸੁਣੋ, ਜੋ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ ਸੀ।
ਪृष੍ਟੋਵੋਚਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਿਰਿਂਚੋ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਇਤਿਹਾਸਪੁਰਾਣਾਨਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਹੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਇਤਿਹਾਸ ਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ,
ਸਾਯਂ ਪ੍ਰਾਤਸ੍ਤਥਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਯਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਸਵੇਰੇ, ਸ਼ਾਮ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਸਰੀਰਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਸੁਣਦਾ ਹੈ,
ਪ੍ਰਤ੍ਯੂषੇ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦਿਨਾਂਤੇ ਤੁष੍ਯਤੇ ਹਰਿਃ
ਸਵੇਰ ਹੋਣ 'ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਹਰੀ ਜੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਸ੍ਤ੍ਰਧਰਸ਼੍ਚੈਵ ਚੈਲਾਜਿਨਕੁਸ਼ੋਤ੍ਤਰਃ
ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਕਪੜਾ, ਹਿਰਨ ਦੀ ਖਾਲ ਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਉਪਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ,
ਦਿਕ੍ਪਤਿਭ੍ਯੋ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਊਁਕਾਰਾਧਿष੍ਠਿਤਾਨਪਿ
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ 'ਊ' ਅੱਖਰ ਦੇ ਅਧੀਨ ਜੋ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਪੁਸ੍ਤਕਂ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਧਿष੍ਠਾਨਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਪੋਥੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਜਾਮਲਾਨਾਂ ਗਣਪਤਿਰ੍ਡਾਮਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਜਾਮਲਾ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਗਣਪਤੀ, ਤੇ ਡਾਮਰਾ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਹੈ।
ਆਦਿਤ੍ਯੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚ ਮਾਧਵੋ ਰਾਮਕੇਸ਼ਵੌ ।। 2.1.7.
ਆਦਿਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਮਾਧਵ ਅਤੇ ਰਾਮਕੇਸ਼ਵ ਵੀ ਹਨ।
ਵਨਮਾਲੀ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸਪ੍ਤਾਨਾਂ ਸਪ੍ਤਪਰ੍ਵਸੁ ਅਥ ਚਾਦਿਪੁਰਾਣਸ੍ਯ ਵਿਰਿਂਚਿਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਵਨਮਾਲੀ ਮਹਾਂਦੇਵ ਸੱਤ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਤੇ ਆਦਿ ਪੁਰਾਣਾ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਵਿਰਿੰਚੀ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧੌਦਨਂ ਯਵਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਪਾਯਸਂ ਕृਸ਼ਰਂ ਤਥਾ
ਸ਼ੁੱਧ ਚੌਲ, ਜੌ-ਦੂਧ, ਮਿੱਠਾ ਚੌਲ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਰਾ ਵੀ,
ਸ਼ਾਲਿਭਕ੍ਤਂ ਸਗੋਧੂਮਂ ਤਿਲਾਕ੍ਸ਼ਤਵਿਮਿਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਚੌਲ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਗੋਧੂਮ (ਗੰੂ) ਨਾਲ, ਤਿਲ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਦਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ,
ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ਚੈਵ ਕਾਂਸ੍ਯੇ ਵਿਨ੍ਯਸੇਦ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਮਧ੍ਯਤਃ
ਉਹ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਾਂਸ ਦੇ ਬਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖੇ।
ਸ਼ੀਤੋਦਕਂ ਮਧੁ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਸਿਤੇਕ੍ਸ਼੍ਵੋਸ਼੍ਚ ਰਸੋ ਗੁਡਃ
ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ, ਸ਼ਹਦ, ਦੂਧ, ਚਿੱਟੀ ਕਾਂਦ ਦੀ ਰਸ ਤੇ ਗੁੜ,
ਸ਼ਾਲਿਤਂਡੁਲਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਤੁ ਤਦਰ੍ਧਂ ਵਾ ਤਦਰ੍ਧਕਮ੍
ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਥਾ ਚੌਲ, ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ, ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਭਾਗ,
ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਭਾਗਾष੍ਟਕਂ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਸਪ੍ਤਭਾਗੇਨ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਦੂਧ ਨੂੰ ਅੱਠ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈਣਾ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼ੀਤਿਪਲਮਾਨੇਨ ਸਿਦ੍ਧਮਾਸਾਦਯੇਤ੍ਤਤਃ
ਅਸੀ ਪਲ ਦੀ ਮਾਪ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਾ ਕੇ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗੁਡਮਿਸ਼੍ਰੇਣ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸਂਪਰ੍ਕੋ ਜਾਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਯਾਚਕਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ृਣੁਤ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਗੁੜ ਮਿਲਾ ਕੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਸੰਬੰਧ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ, ਲੈ ਕੇ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਸ਼ृਣੁਤੇ ਵਾਧੀਯਾਨੋ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਧਸ੍ਤੇ ਚ ਪੁਸ੍ਤਕਮ੍ 2.1.7.
ਜੋ ਭਾਵ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪੁਸਤਕ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੇਕੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਥਃ ਸ਼੍ਰਾਵਕੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵਿਖ੍ਯਾਤਸ੍ਤਸ੍ਯਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ
ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਠ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।