ਗੌਡਭੂਪਸ੍ਯ ਦੁਹਿਤਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਦਿਵ੍ਯਵਿਭਾਵਰੀ
ਗੌੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਨਾਮ ਦਿਵ੍ਯਵਿਭਾਵਰੀ ਸੀ।
ਰੂਪਯੌਵਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਰਤਿਕੇਲਿਵਿਸ਼ਾਰਦਾ
ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਾਤਾ ਸੁਤਾ ਦੇਵੀ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸਂਯੋਗਿਨੀ ਸ਼ੁਭਾ
ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਇੱਕ ਧੀ ਜਨਮੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੰਯੋਗਿਨੀ ਸੀ। ਉਹ ਬੜੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸੁਭਾਗਾ ਦੇਵੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ ਰਾਜਾਹ੍ਵਯਦ੍ਭੂਪਾਨ੍ਮਹਾਸ਼ੁਭਾਨ੍ ਮਂਤ੍ਰਿਪ੍ਰਵਰ ਭੋ ਮਿਤ੍ਰ ਚਂਦ੍ਰਭਟ੍ਟ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯ
ਉਸ ਦੇ ਸੁਯੰਵਰ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ, ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਚੰਦ੍ਰਭੱਟ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਨ੍ਯਕੁਬ੍ਜਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਨ੍ਮੂਰ੍ਤਿਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਨਿਰ੍ਮਿਤਾਮ੍ ਸ੍ਥਾਪਯ ਤ੍ਵਂ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਤੁ ਮੇ ਵਦ ।। 3.3.6.
ਕਨਯਕੁਭਜ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਂਦ੍ਰਭਟ੍ਟੋ ਭਵਾਨੀਭਕ੍ਤਿਤਤ੍ਪਰਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਭੱਟ ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਭਗਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਕੰਮ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ ਚ ਭੂਪਾਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾਦੇਸ਼੍ਯਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਸੁਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕਾਮਾਕ੍ਸ਼ੀ ਯਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਤਿਰਿਯਂ ਨृਪ
ਕਾਮਾਕਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕਿਸ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ?'
ਜਯਚਂਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਂਦ੍ਰਭਦ੍ਰਮੁਵਾਚ ਤਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਯਚੰਦ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਭਦਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਸਞ੍ਜਯੇਦ੍ਯੋਗਿਨੀਮੇਤਾਂ ਤਰ੍ਹਿ ਮੇऽਤਿਪ੍ਰਿਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਇਹ ਯੋਗਿਨੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਪृਥਿਵੀਰਾਜ ਏਵਾਸੌ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੈਨ੍ਯਮਚੋਦਯਤ੍
ਪृथਵੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਰਥਾਃ ਪਂਚਸਹਸ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਧਨੁਰ੍ਬਾਣਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਉਥੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥ ਸੀ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਬਾਣ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ।
ਰਾਜਾਨਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਤਾਨ੍ਯੇਵ ਮਹੀਰਾਜਪਦਾਨੁਗਾਃ
ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਰਾਜੇ ਸੀ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪਦ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈ ਸਨ।
ਧੁਨ੍ਧੁਕਾਰਸ਼੍ਚ ਤਦ੍ਬਨ੍ਧੁਰ੍ਗਜਾਨੀਕਪਤਿਸ੍ਸਦਾ
ਧੁੰਦੁਕਾਰਾ, ਉਸ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਾਥੀ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸਪਾਹੀ ਸਿਰਦਾਰ ਸੀ।
ਪਦਾਤੀਨਾਂ ਨृਪਤਯਃ ਪਤਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚਾਭਵਨ੍ 3.3.6.
ਉਥੇ ਰਾਜੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਦੇ ਵੀ ਮੁਖੀ ਸਨ।
ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਕੋਸ਼ਪ੍ਰਮਾਣੇਨ ਸ੍ਥਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵੀਹ ਕੋਸ ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਂ ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਲਕ੍ਸ਼षੋਡਸ਼ਸਂਮਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਲੱਖ ਸੀ।
ਵਾਜਿਨਸ਼੍ਚਾष੍ਟਲਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਉਥੇ ਅੱਠ ਲੱਖ ਘੋੜੇ ਸਨ, ਜੋ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ।
ਆਗਸ੍ਕृਤਂ ਮਹੀਰਾਜਂ ਮਤ੍ਵਾ ਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਂਸ਼ਿਨਃ
ਸ਼ੁਕਲ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰੁਕਾਵਟ ਸਮਝ ਕੇ ਕਾਰਵਾਈ ਕੀਤੀ।
ਈਸ਼ਨਦ੍ਯਾਃ ਪਰੇ ਕੂਲੇ ਤਦ੍ਦੋਲਾ ਸ੍ਥਪਿਤਾ ਤਦਾ
ਇਸ਼ਨਾ ਨਦੀ ਦੇ ਦੂਜੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਡੋਲ੍ਹਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਰਤ੍ਨਭਾਨੁਰ੍ਗਜਾਨੀਕੇ ਰੂਪਾਨੀਕੇ ਹਿ ਲਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਰਤਨਭਾਨੂ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀ ਸਲਾਰ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਦ੍ਯੋਤਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਦ੍ਯੋਤੋ ਰਤ੍ਨਭਾਨੁਂ ਰਰਕ੍ਸ਼ਤੁਃ
ਪ੍ਰਦਯੋਤ ਅਤੇ ਵਿਦਯੋਤ ਦੋਵੇਂ ਰਤਨਭਾਨੂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਭੂਪਾਃ ਪਦਾਤਿਸੈਨ੍ਯੇ ਚ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਮਦਵਿਹ੍ਵਲਾਃ
ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਪਦਾਤੀ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਖੜੇ ਸਨ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ।
ਹਯਾ ਹਯੈਰ੍ਮृਤਾ ਜਾਤਾ ਗਜਾਸ਼੍ਚੈਵ ਗਜੈਸ੍ਤਥਾ
ਘੋੜੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਹਾਥੀ ਹਾਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹੀ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਭੂਪੈਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਰ੍ਭਯਾ ਰਣਮਾਯਯੁਃ 3.3.6.
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਏਵਂ ਪਂਚਦਿਨਂ ਜਾਤਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵੀਰਜਨਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਜ ਦਿਨ ਤੱਕ ਜੰਗ ਚੱਲੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਸੂਰਵੇ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਪਂਚਲਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹੀਭਰ੍ਤੁਰ੍ਹਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਦਾਤਯਃ
ਉਥੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੰਜ ਲੱਖ ਪਦਾਤੀ ਸਿਪਾਹੀ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਕਾਨ੍ਯਕੁਬ੍ਜਾਧਿਪਸ੍ਯੈਵ ਗਜਾ ਨਵਸਹਸ੍ਰਕਾਃ
ਕਾਞਯਕੁਭਜ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨੌ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਏਕਲਕ੍ਸ਼ਂ ਹਯਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮृਤਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਪੁਰਂ ਯਯੁਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਘੋੜੇ ਮਰੇ ਤੇ ਉਹ ਸੁਰਗ ਨਗਰ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਦੁਃਖਿਤੋ ਮਨਸਾ ਦੇਵਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਤੁष੍ਟਾਵ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਦਿਲੋਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਭਗਤ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਰੁਦਰ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ।