ਸਹੈਵ ਯਾਨਮਾਤਿष੍ਠੇਤ੍ਸ ਤੁ ਵਿष੍ਣੁਪਦੇ ਦਿਵਿ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਸਮੇਤ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਅਕਾਸ਼ੀ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਯੁਰਾਰੋਗ੍ਯਸਂਪਨ੍ਨੋ ਯਾਵਜ੍ਜਨ੍ਮਾਯੁਤਤ੍ਰਯਮ੍ ਸ੍ਵਯਂ ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਾਰ ਲਵਣਮਸ਼੍ਨੀਯਾਤ੍ਤਦਨੁਜ੍ਞਯਾ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ, ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਖਾਰਾ ਲੂਣ ਵੀ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਪਰ੍ਵਤੋਪਸ੍ਕਰਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪਯੇਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਲਯਮ੍
ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਵੋ।
ਸੁਹृਚ੍ਛਕ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿਹਤਾ ਯੇਨ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਭਵਂਤਿ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਯੇਨ ਰਾਜਾਨੋऽਪਿ ਪਰਾਜਿਤਾਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਭਾਨੁਮਤੀਨਾਮ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸੁਂਦਰੀ 4.204.
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਭਾਨੁਮਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਹੈ।
ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰਮਹਿषੀ ਪ੍ਰਾਣੇਭ੍ਯੋऽਪਿ ਗਰੀਯਸੀ
ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੁੱਖ ਰਾਣੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਨृਪਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰੇਣ ਨ ਕਦਾਚਿਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ, ਲੱਖਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ, ਨਹੀਂ ਛੱਡੀ ਜਾਂਦੀ।
ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟਹृਦਯੋ ਵਸਿष੍ਠਮृषਿਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਦਿਲ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਵਿਪੁਲਂ ਤੇਜੋ ਮਚ੍ਛਰੀਰੇ ਸਦੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਐਨੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਉੱਤਮ ਜੋਤ ਕਿਉਂ ਹੈ?
ਪੁਰਾ ਲੀਲਾਵਤੀ ਨਾਮ ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਸ਼ਿਵਪਰਾਯਣਾ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਲੀਲਾਵਤੀ ਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਵੈਸ਼ਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤ ਸੀ।
ਹੇਮਵृਕ੍ਸ਼ਾਮਰੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਯਥਾਵਦ੍ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਃ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਸੀ, ਤਰਤੀਬ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ।
ਭृਤ੍ਯੋ ਲੀਲਾਵਤੀਗੇਹੇ ਤੇਨ ਹੈਮਾ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾਃ
ਲੀਲਾਵਤੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਨੌਕਰ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਣਾਈਆਂ।
ਅਤਿਰੂਪੇਣ ਸਂਪਨ੍ਨਾਨ੍ਘਟਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਹृਦਿ
ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਫਿਰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਉਜ੍ਜ੍ਵਾਲਿਤਾਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਸੌਵਰ੍ਣਾਮਰਪਾਦਪਾਃ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤੇ।
ਕृਤਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਹਰ੍षੇਣ ਦ੍ਵਿਜਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਾਦਿਕਮ੍ 4.204.
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਚਾਉ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਹੋਰ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਜਗਾਮ ਸ਼ਿਵਮਂਦਿਰਮ੍
ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਨ ਮੂਲ੍ਯਮਾਦਾਦ੍ਵੇਸ਼੍ਯਾਤਃ ਸ ਭਵਾਨਿਹ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਉਸ ਵੈਸ਼ਿਆ ਤੋਂ ਕੋਈ ਮੁਲ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਉਹ ਇੱਥੇ ਹੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਉਜ੍ਜ੍ਵਾਲਨਾਦੁਜ੍ਜ੍ਵਲਰੂਪਮਸ੍ਯਾਃ ਸੁਜਾਤਮਸ੍ਮਿਨ੍ਭੁਵਨਾਧਿਪਤ੍ਯਮ੍
ਉਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਹੋਰ ਚਮਕਦਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਉੱਤੇ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਲੋਕੇष੍ਵਪਰਾਜਿਤਸ੍ਤ੍ਵਮਾਰੋਗ੍ਯਸੌਭਾਗ੍ਯਯੁਤਾ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਅਜੇਤ ਰਹੀ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ, ਸੁੱਖ-ਸਮਪੱਤੀ ਤੇ ਲੱਖਮੀ ਹੈ।
ਤਥੇਤਿ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਚ ਧਰ੍ਮਮੂਰ੍ਤਿ ਵਚੋ ਵਸ਼ਿष੍ਠਸ੍ਯ ਦਦੌ ਸ ਸਰ੍ਵਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ।
ਯਸ਼੍ਚਾਧਨਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਦੀਯਮਾਨਂ ਮੇਰੋਃ ਪ੍ਰਦਾਨਮਿਹ ਧਰ੍ਮਪਰੋ ਮਨੁष੍ਯਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਇਥੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਦਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖ,
ਦੁਃਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਪ੍ਰਸ਼ਭਮੁਪੈਤਿ ਪਠ੍ਯਮਾਨੇ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਭਵਭਯਭੇਦਨੇ ਨਰਾਣਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੰਸਾਰਿਕ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਭਵਿष੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਉਤ੍ਤਰਪਰ੍ਵਣਿ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸਂਵਾਦੇ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਚਲਦਾਨਵਿਧਿ ਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮ ਚਤੁਰਧਿਕਦ੍ਵਿਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਭਵਿੱਖ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ, 'ਸ਼ੱਕਰ ਦੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਵਿਧੀ' ਵਾਲਾ ਦੋ ਸੌ ਚੌਥਾ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਸਦਾਚਾਰਧਰ੍ਮਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸਰਹਸ੍ਯਃ ਸਮਂਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਰਂਭੋਦ੍ਯਾਪਨੈਃ ਸਹ
ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਧਰਮ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ, ਉਸਦੇ ਗੁਪਤ ਭੇਦ ਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਨਵਗ੍ਰਹਮਖਾਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਹੋਮਕਰ੍ਮਾਵਧਾਰਿਤਮ੍
ਸਾਰੇ ਹੋਮ ਦੇ ਕਰਮ ਨਵਗ੍ਰਹ ਦੀ ਰੀਤ ਤੋਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਦਾਨਧਰ੍ਮਸ੍ਤ੍ਵਸ਼ੇषੇਣ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਦਰ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਦਾਨ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਅਰਥ ਦੱਸਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਗਤਂ ਮਮ ਮਨੋ ਮੁਹ੍ਯਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਦੇਵਕੀਪੁਤ੍ਰ ਨਾਨਾਤ੍ਵਂ ਸਂਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸਾਦ੍ਯੈਰ੍ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਧ੍ਯਾਨਯੋਗਪਰਾਯਣੈਃ
ਵਿਆਸ ਆਦਿਕ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਤੇ ਜੋਗ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।