ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਿਲਾਚਲਮਨੇਕਸੁਗਨ੍ਧ ਪੁष੍ਪਸੌਵਰ੍ਣਪਿਪ੍ਪਲਹਿਰਣ੍ਯਯਹਂਸਯੁਕ੍ਤਮ੍
ਪਿੱਛੇ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ ਰੱਖੋ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕਈ ਸੁਗੰਧੀਦਾਰ ਫੁੱਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੀਪਲ ਰੁੱਖ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹੰਸ ਹੋਣ।
ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਤਂ ਵਿਪੁਲਸ਼ੈਲਮਥੋਤ੍ਤਰੇਣ ਸ਼ੈਲਂ ਸੁਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮਪਿ ਮਾषਮਯਂ ਸੁਵਪ੍ਰਮ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਰੱਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚੰਗੀ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ, ਮਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਪਹਾੜ ਰੱਖੋ।
ਮਾਕ੍ਸ਼ੀਕਭਦ੍ਰਕਰਸਾਵਚਯੇਨ ਤਦ੍ਵਦ੍ਰੌ ਪ੍ਯੇਣ ਭਾਸ੍ਵਰਰਸੈਸ਼੍ਚ ਯੁਤਂ ਵਿਧਾਯ
ਸ਼ਹਦ ਤੇ ਗੰਨੇ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਰਸਾਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਸਜਾਓ।
ਪੂਰ੍ਵੇਣ ਹਸ੍ਤਮੁਖਮਤ੍ਰ ਵਿਧਾਯ ਕੁਂਡਂ ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਤਿਲੈਰਥ ਘृਤੇਨ ਸਮਿਤ੍ਕੁਸ਼ੈਸ਼੍ਚ
ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਹਾਥੀ ਦਾ ਮੂੰਹ ਬਣਾਕੇ, ਤਿਲਾਂ, ਘਿਉ, ਸਮਿੱਧ ਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਨਾਲ ਇੱਕ ਖੱਡ ਬਣਾਉ।
ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਗਣਧਾਮਨਿਧੇ ਚ ਵਿਘ੍ਨਮਸ੍ਮਦ੍ਗृਹੇष੍ਵਮਰਪਰ੍ਵਤ ਨਾਸ਼ਯਾਸ਼ੁ
ਹੇ ਅਮਰਪਹਾੜ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ, ਸਾਡੇ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਜਲਦੀ ਦੂਰ ਕਰ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਭਗਵਾਨੀਸ਼ੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦਿਵਾਕਰਃ
ਤੂੰ ਹੀ ਭਗਵਾਨ, ਤੂੰ ਹੀ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਸੂਰਜ ਹੈਂ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਲੋਕਪਾਲਾਨਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮੂਰ੍ਤੇਸ਼੍ਚ ਮਂਦਿਰਮ੍ 4.195.
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਹੀ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਰੂਪ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ।
ਯਸ੍ਮਾਦਸ਼ੂਨ੍ਯਮਮਰੈਰ੍ਗਂਧਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਵ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਕਦੇ ਵੀ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਏਵਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਤਂ ਮੇਰੁਂ ਮਨ੍ਦਰਂ ਚਾਪਿ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੂ ਪਰਬਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮੰਦਰ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੋਭਸੇ ਮਨ੍ਦਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਤਸ੍ਤੁष੍ਟਿਕਰੋ ਭਵ
ਮੰਦਰ, ਤੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਗੀਯਮਾਨਂ ਯਸ਼ੋऽਸ੍ਤੁ ਮੇ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਵੇ।
ਹਿਰਣ੍ਯਮਯਪਾषਾਣਸ੍ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਾਂਤਿਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ
ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪਰਬਤ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਬਖ਼ਸ਼।
ਸੁਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵ ਰਾਜਸੇ ਨਿਤ੍ਯਮਤਃ ਸ਼੍ਰੀਰਕ੍ਸ਼ਯਾਸ੍ਤੁ ਮੇ
ਸੁਪਾਰਸ਼ਵ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੌਸ਼ਨ ਹੈਂ; ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਰਹੇ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗੁਰਵੇ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮਧ੍ਯਮਂ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੱਧ ਪਰਬਤ ਦਿੰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗਾਵੋ ਦੇਯਾਸ਼੍ਚਤੁਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਥਵਾ ਦਸ਼ ਭਾਰਤ
ਬਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਬਤੀ ਗਾਂਵਾਂ ਜਾਂ ਦਸ ਗਾਂਵਾਂ ਦਿੰਨੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਏਕਾਪਿ ਗੁਰਵੇ ਦੇਯਾ ਕਪਿਲਾ ਸੁਪਯਸ੍ਵਿਨੀ
ਇੱਕ ਵੀ ਚਿੱਟੀ, ਵਧੀਆ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦਿੰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯ ਏਵ ਪੂਜਨੇ ਮਂਤ੍ਰਾਸ੍ਤ ਏਵੋਪਸ੍ਕਰੇ ਤਥਾ 4.195.
ਜੋ ਮੰਤ੍ਰ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਮੰਤ੍ਰ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਮਂਤ੍ਰੇਣੈਵ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਹੋਮਃ ਸ਼ੈਲੇषੁ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਸਭ ਪਰਬਤਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋਮ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਆਪਣੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਹੀ ਵਡਿਆਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਵਿਧਾਨਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ੈਲਾਨਾਂ ਕ੍ਰਮਸ਼ਃ ਸ਼ृਣੁ ਭਾਰਤ
ਬਾਰਤ, ਸਭ ਪਰਬਤਾਂ ਦੀ ਰੀਤ-ਰਵਾਜ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਸੁਣ।
ਅਨ੍ਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਯਤਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮਨ੍ਨੇ ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਃ
ਅੰਨ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਣ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅੰਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸਾਂਸਾਂ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਨ੍ਨਮੇਵ ਯਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰਨ੍ਨਮੇਵ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਅੰਨ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਨ ਹੀ ਜਨਾਰਦਨ ਹੈ।
ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਯਸ੍ਤੁ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਧਾਨ੍ਯਮਯਂ ਗਿਰਿਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅੰਨ ਦਾ ਪਰਬਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਅਪ੍ਸਰੋਗਣਗਂਧਰ੍ਵੈਰਾਕੀਰ੍ਣੇਨ ਵਿਰਾਜਤਾ
ਉਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਭਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯੇ ਰਾਜਰਾਜ੍ਯਮਾਪ੍ਨੋਤੀਹ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਧਾਨ੍ਯਾਚਲਂ ਕਨਕਵृਕ੍ਸ਼ਵਿਰਾਜਮਾਨਂ ਵਿष੍ਕਂਭਪਰ੍ਵਤਯੁਤਂ ਸੁਰਸਿਦ੍ਧਜੁष੍ਟਮ੍
ਅੰਨ ਦਾ ਪਰਬਤ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਸਹਾਇਕ ਪਰਬਤਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ—
ਲਵਣਪਰ੍ਵਤਦਾਨਵਿਧਿਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਯਤ੍ਪ੍ਰਦਾਨਾਨ੍ਨਰੋ ਲੋਕਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼ਿਵਸਂਯੁਤਮ੍
ਹੁਣ ਲਵਣ ਪਰਬਤ ਦੇਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦੇ ਹਾਂ: ਇਸ ਨੂੰ ਦਿੰਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਮਃ षੋਡਸ਼ਦ੍ਰੋਣਃ ਕਰ੍ਤਬ੍ਯੋ ਲਵਣਾਚਲਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲੂਣ ਦਾ ਪਹਾੜ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਡੋਣਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਤ੍ਤਹੀਨੋ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦ੍ਰੋਣਾਦਰ੍ਧਂ ਤੁ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਜੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਧਨ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਧਾ ਡੋਣਾ ਲੂਣ ਵਰਤ ਕੇ ਪਹਾੜ ਬਣਾਵੇ।
ਵਿਧਾਨਂ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਇਹ ਰਸਮ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਕਾਮਦੇਵਾਦੀਂਸ੍ਤਦ੍ਵਤ੍ਤਤ੍ਰ ਨਿਵੇਸ਼ਯੇਤ੍
ਕਾਮਦੇਵ ਆਦਿਕ ਦੇ ਸਿਰ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।