ਨृਪਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਦੇਵਂ ਮਰੁਸ੍ਥਲਨਿਵਾਸਿਨਮ੍ ਚਂਦਨਾਦਿਭਿਰਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਤੁष੍ਟਾਵ ਮਨਸਾ ਹਰਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਾਰੂਥਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਅਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰੀ।
ਭੋਜਰਾਜ ਉਵਾਚ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਸੁਰਨਾਸ਼ਾਯ ਵਹੁਮਾਯਾਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਿਨੇ
ਭੋਜ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਸੁਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਮਾਇਆ ਰਚਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ,
ਮ੍ਲੇਚ੍ਛੈਰ੍ਗੁਪ੍ਤਾਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਯ ਸਚ੍ਚਿਦਾਨਨ੍ਦਰੂਪਿਣੇ
ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਓਹਲੇ ਹੋਏ, ਪਵਿੱਤਰ, ਅਤੇ ਸਤ-ਚਿੱਤ-ਆਨੰਦ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ,
ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਭੋਜਰਾਜੇਨ ਮਹਾਕਾਲੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਥਲੇ
ਭੋਜ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਹਾਕਾਲੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮ੍ਲੇਚ੍ਛੈਸ੍ਸੁਦੂषਿਤਾ ਭੂਮਿਰ੍ਵਾਹੀਕਾ ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ 3.3.3.
ਵਾਹੀਕਾ ਨਾਮ ਦੀ ਧਰਤੀ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਖਰਾਬ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ।
ਬਭੂਵਾਤ੍ਰ ਮਹਾਮਾਯੀ ਯੋऽਸੌ ਦਗ੍ਧੋ ਮਯਾ ਪੁਰਾ
ਉਥੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਜਾਦੂਗਰ ਆਇਆ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਅਯੋਨਿਃ ਸ ਵਰੋ ਮਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਵਰ੍ਦ੍ਧਨਃ
ਉਹ ਜੋ ਮਾਂ ਦੇ ਪੈਟ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਜਨਮਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਨਾਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਭੂਪ ਪੈਸ਼ਾਚੇ ਦੇਸ਼ਧੂਰ੍ਤਕੇ
ਏ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਪੈਸ਼ਾਚ ਅਤੇ ਚਲਾਕ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਾ ਜਾਵੀਂ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨृਪਸ਼੍ਚੈਵ ਸ੍ਵਦੇਸ਼ਾਨ੍ਪੁਨਰਾਗਮਤ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਭੂਪਤਿਂ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਮਾਯਾਮਦਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਹਰ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਮਮੋਚ੍ਛਿष੍ਠਂ ਸਭੁਂਜੀਯਾਦ੍ਯਥਾ ਤਤ੍ਪਸ਼੍ਯ ਭੋ ਨृਪ
ਏ ਰਾਜਾ, ਵੇਖ ਕਿ ਮੈਂ ਜੋ ਛੱਡਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਧਰ੍ਮੇ ਮਤਿਸ਼੍ਚਾਸੀਤ੍ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਸ੍ਯ ਦਾਰੁਣੇ
ਉਸ ਰਾਜਾ ਦਾ ਮਨ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਕਠੋਰ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਾਲਿਦਾਸਸ੍ਤੁ ਰੁषਾ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹਾਮਦਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਲਿਦਾਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਹਾਮਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਦੁਰਾਚਾਰਂ ਵਾਹੀਕਂ ਪੁਰੁषਾਧਮਮ੍
ਮੈਂ ਇਸ ਮਾੜੇ ਚਾਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਾਹੀਕਾ ਨੀਚ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਦਸ਼ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਤਦ੍ਦਸ਼ਾਂਸ਼ਂ ਜੁਹਾਵ ਸਃ 3.3.3.
ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ ਜਪ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਹਵਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਇਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਗੁਰੋਰ੍ਭਸ੍ਮ ਮਦਹੀਨਤ੍ਵਮਾਗਤਮ੍
ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਭਸਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਤੈਸ਼੍ਚ ਭੂਮਧ੍ਯੇ ਤਤ੍ਰੋषੁਰ੍ਮਦਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਥਾਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ।
ਰਾਤ੍ਰੌ ਸ ਦੇਵਰੂਪਸ਼੍ਚ ਬਹੁਮਾਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਜਾਦੂ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਆਰ੍ਯ੍ਯਧਰ੍ਮੋ ਹਿ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮੋਤ੍ਤਮਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰਾ ਆਦਰਸ਼ ਧਰਮ ਹੀ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਲਿਂਗਚ੍ਛੇਦੀ ਸ਼ਿਖਾਹੀਨਃ ਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਧਾਰੀ ਸ ਦੂषਕਃ
ਜੋ ਲਿੰਗ ਕਟਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਚੋਟੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਜੋ ਦਾਡ਼ੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਭੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਨਾ ਕੌਲਂ ਚ ਪਸ਼ਵਸ੍ਤੇषਾਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਮਤਾ ਮਮ
ਉਹਨਾਂ ਲਈ, ਜਿਹੜੇ ਪਸ਼ੂ ਕੌਲ ਰੀਤ ਨਾਲ ਸਮਰਪਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਖਾਣ ਯੋਗ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੁਸਲਵਨ੍ਤੋ ਹਿ ਜਾਤਯੋ ਧਰ੍ਮਦੂषਕਾਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਮੂਸਲ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਦੇਵਃ ਸ ਰਾਜਾ ਗੇਹਮਾਯਯੌ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰੇषੁ ਪ੍ਰਾਕृਤੀ ਭਾषਾ ਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਤੇਨ ਧੀਮਤਾ
ਉਹ ਸਮਝਦਾਰ ਨੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਦਰਤੀ ਬੋਲੀ ਚਲਾਈ।
ਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਤੇਨ ਮਰ੍ਯ੍ਯਾਦਾ ਸਰ੍ਵਦੇਵੋਪਮਾਨਿਨੀ 3.3.3.
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੀ ਮਰਯਾਦਾ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਆਰ੍ਯ੍ਯ ਵਰ੍ਣਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਂਧ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਵਰ੍ਣਸਂਕਰਾਃ
ਉਥੇ ਆਦਰਸ਼ ਵਰਗ ਰਹਿ ਗਏ, ਤੇ ਵਿਂਧਿਆ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਜਾਤੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਬਰ੍ਬਰੇ ਤੁषਦੇਸ਼ੇ ਚ ਦ੍ਵੀਪੇ ਨਾਨਾਵਿਧੇ ਤਥਾ
ਬਰਬਰ ਦੇਸ਼, ਤੁਸ਼ ਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਟਾਪੂਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹੀ ਹੋਇਆ।
ਜਾਤਾਸ਼੍ਚਾਲ੍ਪਾਯੁषੋ ਮਨ੍ਦਾਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਤਾਬ੍ਦਾਨ੍ਤਰੇ ਮृਤਾਃ
ਉਥੇ ਜਨਮੇ ਲੋਕ ਥੋੜ੍ਹੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਬਹੁਭੂਪਵਤੀ ਭੂਮਿਸ੍ਤੇषਾਂ ਰਾਜ੍ਯੇ ਬਭੂਵ ਹ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਕਈ ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਦਨ੍ਵਯੇ ਤ੍ਰਿਭੂਪਾਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਸ਼ਤਾਬ੍ਦਾਨ੍ਤਰੇ ਮृਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਰਾਜੇ ਵੀ ਦੋ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਮਰ ਗਏ।