ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਪੂਜਯੇਦੀਸ਼ਂ ਸੂਰ੍ਯਮਂਡਲਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਅਚਲੋऽਯਂ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਤਥਾ ਸੂਰ੍ਯੋਚਲਃ ਸਦਾ
ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਅਡੋਲ ਪ੍ਰਭੂ ਸਿੱਧਾ ਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਸਦਾ ਅਡੋਲ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਨਾਂ ਚਲਭੂਤਾਨਾਂ ਕਰ੍षਣਃ ਸ ਸਮਂਤਤਃ 3.3.2.
ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਹਿਲਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਈਸ਼ਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਹृਦਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਸ਼ਿਵਂਕਰੀ
ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਜੋ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੰਗਲ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਭੂਪਾਲੋ ਨਤ੍ਵਾ ਤਂ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਪੂਜਕਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਵਿਦੇਸੀ ਪੂਜਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ਰਾਜਾ ਹਯਮੇਧਮਚੀਕਰਤ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤੇ ਨृਪਤੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯਥਾ ਚਾਸੀਤ੍ਤਥਾ ਸ਼ृਣੁ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਘੋੜੇ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰੀ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਸੁਣੋ ਕਿ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੀ ਹੋਇਆ।
ਸ਼੍ਰੀਸੂਤ ਉਵਾਚ ਸ਼ਾਲਿਵਾਹਨਵਂਸ਼ੇ ਚ ਰਾਜਾਨੋ ਦਸ਼ ਚਾਭਵਨ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸ਼ਾਲਿਵਾਹਨ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਸ ਰਾਜੇ ਹੋਏ।
ਮਰ੍ਯ੍ਯਾਦਾ ਕ੍ਰਮਤੋ ਲੀਨਾ ਜਾਤਾ ਭੂਮਂਡਲੇ ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੀਣਮਰ੍ਯ੍ਯਾਦਾਂ ਬਲੀ ਦਿਗ੍ਵਿਜਯਂ ਯਯੌ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚੰਗੀ ਚਲਣੀ-ਚਾਲ ਥੋੜੀ-ਥੋੜੀ ਕਰਕੇ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਉਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਸੇਨਯਾ ਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾ ਕਾਲਿਦਾਸੇਨ ਸਂਯੁਤਃ
ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਫੌਜ ਅਤੇ ਕਾਲਿਦਾਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਜਿਤ੍ਵਾ ਗਾਂਧਾਰਜਾਨ੍ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਨ੍ਕਾਸ਼੍ਮੀਰਾਨ੍ਨਾਰਵਾਞ੍ਛਠਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਗਾਂਧਾਰ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ, ਕਸ਼ਮੀਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਨਾਰਾ ਦੇ ਚਲਾਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛ ਆਚਾਰ੍ਯ੍ਯੇਣ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਅਧਿਆਪਕ ਜੁੜ ਗਿਆ।
ਨृਪਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਦੇਵਂ ਮਰੁਸ੍ਥਲਨਿਵਾਸਿਨਮ੍ ਚਂਦਨਾਦਿਭਿਰਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਤੁष੍ਟਾਵ ਮਨਸਾ ਹਰਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਾਰੂਥਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਅਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰੀ।
ਭੋਜਰਾਜ ਉਵਾਚ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਸੁਰਨਾਸ਼ਾਯ ਵਹੁਮਾਯਾਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਿਨੇ
ਭੋਜ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਸੁਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਮਾਇਆ ਰਚਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ,
ਮ੍ਲੇਚ੍ਛੈਰ੍ਗੁਪ੍ਤਾਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਯ ਸਚ੍ਚਿਦਾਨਨ੍ਦਰੂਪਿਣੇ
ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਓਹਲੇ ਹੋਏ, ਪਵਿੱਤਰ, ਅਤੇ ਸਤ-ਚਿੱਤ-ਆਨੰਦ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ,
ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਭੋਜਰਾਜੇਨ ਮਹਾਕਾਲੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਥਲੇ
ਭੋਜ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਹਾਕਾਲੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮ੍ਲੇਚ੍ਛੈਸ੍ਸੁਦੂषਿਤਾ ਭੂਮਿਰ੍ਵਾਹੀਕਾ ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ 3.3.3.
ਵਾਹੀਕਾ ਨਾਮ ਦੀ ਧਰਤੀ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਖਰਾਬ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ।
ਬਭੂਵਾਤ੍ਰ ਮਹਾਮਾਯੀ ਯੋऽਸੌ ਦਗ੍ਧੋ ਮਯਾ ਪੁਰਾ
ਉਥੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਜਾਦੂਗਰ ਆਇਆ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਅਯੋਨਿਃ ਸ ਵਰੋ ਮਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਵਰ੍ਦ੍ਧਨਃ
ਉਹ ਜੋ ਮਾਂ ਦੇ ਪੈਟ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਜਨਮਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਨਾਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਭੂਪ ਪੈਸ਼ਾਚੇ ਦੇਸ਼ਧੂਰ੍ਤਕੇ
ਏ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਪੈਸ਼ਾਚ ਅਤੇ ਚਲਾਕ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਾ ਜਾਵੀਂ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨृਪਸ਼੍ਚੈਵ ਸ੍ਵਦੇਸ਼ਾਨ੍ਪੁਨਰਾਗਮਤ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਭੂਪਤਿਂ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਮਾਯਾਮਦਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਹਰ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਮਮੋਚ੍ਛਿष੍ਠਂ ਸਭੁਂਜੀਯਾਦ੍ਯਥਾ ਤਤ੍ਪਸ਼੍ਯ ਭੋ ਨृਪ
ਏ ਰਾਜਾ, ਵੇਖ ਕਿ ਮੈਂ ਜੋ ਛੱਡਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਧਰ੍ਮੇ ਮਤਿਸ਼੍ਚਾਸੀਤ੍ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਸ੍ਯ ਦਾਰੁਣੇ
ਉਸ ਰਾਜਾ ਦਾ ਮਨ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਕਠੋਰ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਾਲਿਦਾਸਸ੍ਤੁ ਰੁषਾ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹਾਮਦਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਲਿਦਾਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਹਾਮਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਦੁਰਾਚਾਰਂ ਵਾਹੀਕਂ ਪੁਰੁषਾਧਮਮ੍
ਮੈਂ ਇਸ ਮਾੜੇ ਚਾਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਾਹੀਕਾ ਨੀਚ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਦਸ਼ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਤਦ੍ਦਸ਼ਾਂਸ਼ਂ ਜੁਹਾਵ ਸਃ 3.3.3.
ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ ਜਪ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਹਵਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਇਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਗੁਰੋਰ੍ਭਸ੍ਮ ਮਦਹੀਨਤ੍ਵਮਾਗਤਮ੍
ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਭਸਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਤੈਸ਼੍ਚ ਭੂਮਧ੍ਯੇ ਤਤ੍ਰੋषੁਰ੍ਮਦਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਥਾਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ।
ਰਾਤ੍ਰੌ ਸ ਦੇਵਰੂਪਸ਼੍ਚ ਬਹੁਮਾਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਜਾਦੂ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਆਰ੍ਯ੍ਯਧਰ੍ਮੋ ਹਿ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮੋਤ੍ਤਮਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰਾ ਆਦਰਸ਼ ਧਰਮ ਹੀ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਲਿਂਗਚ੍ਛੇਦੀ ਸ਼ਿਖਾਹੀਨਃ ਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਧਾਰੀ ਸ ਦੂषਕਃ
ਜੋ ਲਿੰਗ ਕਟਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਚੋਟੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਜੋ ਦਾਡ਼ੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਭੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ।