ਨ ਧਰ੍ਮੇਣ ਨ ਸ਼ੀਤੇਨ ਬਾਧ੍ਯਤੇ ਸ ਨਰਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਧਰਮ ਜਾਂ ਠੰਢ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਰੂਢਃ ਸੇਵ੍ਯਮਾਨੋਪ੍ਸਰੋਗਣੈਃ
ਉਹ ਵਧੀਆ ਅਕਾਸ਼ੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਯ੍ਯਾਪ੍ਰਦਾਨਮਮਲਂ ਤਵ ਪਾਂਡੁਪੁਤ੍ਰਸਂਕੀਰ੍ਤਿਤਂ ਸਕਲਸੌਖ੍ਯਾਨਿਧਾਨਮੇਤਤ੍
ਸਾਫ ਸੈੱਤ ਦੀ ਦਾਨ, ਜੋ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵਡਿਆਈ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਭਵਿष੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਉਤ੍ਤਰਪਰ੍ਵਣਿ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸਂਵਾਦੇ ਸ਼ਯ੍ਯਾਦਾਨਵਿਧਿਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮ ਚਤੁਰਸ਼ੀਤ੍ਯੁਤ੍ਤਰਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਵਿੱਖ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰਪਰਵ ਵਿੱਚ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, 'ਸੈੱਤ ਦਾਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦਾ ਵਰਣਨ' ਨਾਮਕ ਚੌਰਾਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਆਤ੍ਮਪ੍ਰਤਿਦਾਨਵਿਧਿਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਤਤ੍ਤੇऽਹਂ ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦਾਨਂ ਮਾਨਵਿਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਦਾਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਕੇ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਪੂਣ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਦਾਨਕਾਲਃ ਸਦਾ ਤਸ੍ਯ ਮੁਨਿਭਿਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਦਾਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਹੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਡਿਆਈ ਹੈ।
ਲੋਹਜਾਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਭਵ੍ਯਾਂ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾਤ੍ਮਨੋ ਨृਪ
ਲੋਹੇ ਦੀ ਉੱਤਮ ਮੂਰਤੀ ਬਣਵਾ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ,
ਅਭੀष੍ਟਲੋਕਸਹਿਤਾਂ ਸਰ੍ਵੋਪਸ੍ਕਰਸਂਯੁਤਾਮ੍
ਚਾਹੀਦੇ ਲੋਕ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਾਮਾਨ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ,
ਕੁਂਕੁਮੇਨਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਂਗੀਂ ਕਰ੍ਪੂਰਾਗੁਰੁਵਾਸਿਤਾਮ੍
ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਅੰਗ, ਤੇ ਕਪੂਰ ਤੇ ਅਗਰ ਦੀ ਸੁਗंध ਨਾਲ ਮਹਕਦੇ,
ਯਦ੍ਯਦਿष੍ਟਤਮਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤੋ ਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਰੱਖੋ।
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਥਾਪਯੇਤ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸ੍ਵਯਂ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਚੇਤਸਿ
ਉਹ ਸਾਰਾ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਰੱਖੋ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਲੋਕਪਾਲਾਨ੍ਗृਹਾਨ੍ਦੇਵੀਂ ਵਿਨਾਯਕਮ੍
ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ, ਘਰ ਦੀ ਦੇਵੀ ਤੇ ਵਿਨਾਇਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ,
ਇਮਮੁਚ੍ਚਾਰਯੇਨ੍ਮਂਤ੍ਰਂ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਰਤੋ ਬੁਧਃ
ਵਿਦਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰੇ।
ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਤਵ ਵਿਪ੍ਰ ਨਿਵੇਦਿਤਾ 4.185.
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਾਤ੍ਮਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਮਮਾਤ੍ਮਾ ਸੁਪ੍ਰਸੀਦਤੁ
ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣਾ ਆਪ ਭੇਟ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਆਤਮਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚਾਪਿ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਤ੍ਕੋਦਾਦਿਤਿ ਚ ਕੀਰ੍ਤਯਨ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ 'ਕੋਦਾਦਿ' ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਧਿਨਾਨੇਨ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦਾਨਮੇਤਤ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਹੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਦਾਨ ਇਸ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਸਾਗ੍ਰਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਸੁਰੈਰ੍ਵृਤਃ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪੂਰੇ ਸੌ ਦਿਵ੍ਯ ਵਰ੍ਹੇ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰੈਵੋਤ੍ਪਦ੍ਯਤੇ ਜਂਤੁਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ਯੇ ਪੁਨਃ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਕੋਈ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇष੍ਟਬਂਧੁਜਨੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਨ ਵਿਯੋਗਂ ਕਦਾਚਨ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਯਸ਼੍ਚਾਤ੍ਮਨਃ ਪ੍ਰਤਿਕृਤਿਂ ਵਰਵਾਹਨਸ੍ਥਾ ਹੈਮੀਂ ਵਿਧਾਯ ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮਾਕੁਲਾਂ ਚ
ਜੋ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਵਧੀਆ ਵਾਹਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ, ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਭਵਿष੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਉਤ੍ਤਰਪਰ੍ਵਣਿ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸਂਵਾਦ ਆਤ੍ਮਪ੍ਰਤਿਕृਤਿਦਾਨਵਿਧਿਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ੀਤ੍ਯੁਤ੍ਤਰਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਭਵਿਸ਼੍ਯ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਪਰਵ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ, 185ਵਾਂ ਅਧਿਆਇ 'ਆਤਮ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾਨ ਦੀ ਰੀਤ ਦਾ ਵਰਣਨ' ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਹਿਰਣ੍ਯਾਸ਼੍ਵਦਾਨਵਿਧਿਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਪੁਰੁषਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਰੀਤ ਦਾ ਵਰਣਨ— ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਲਈ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਂ ਦਿਨਮਥਾਸਾਦ੍ਯ ਪਾਤ੍ਰਂ ਵਾਪਿ ਗੁਣਾਧਿਕਮ੍
ਕਿਸੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਜਾਂ ਉੱਤਮ ਪਾਤ੍ਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ—
ਖਲੀਨਾਲਂਕृਤਮੁਖਂ ਕਾਰਯੇਦ੍ਧੇਮਵਾਜਿਨਮ੍
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦਾ ਘੋੜਾ ਬਣਵਾਏ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਜਬਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਸ੍ਥਾਪਯੇਦ੍ਵੇਦਿਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਕृष੍ਣਾਜਿਨਤਿਲੋਪਰਿ
ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਦੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਕਾਲੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਤੇ ਤਿਲਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਕੁਸੁਮੈਃ ਸ਼੍ਵੇਤੈਸ਼੍ਚਣਕਾਨ੍ਵਿਨਿਵੇਦ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਦੀ ਸਫੈਦ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਚਣ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾਏ।
ਇਮਮੁਚ੍ਚਾਰਯੇਨ੍ਮਂਤ੍ਰਂ ਪੁਰਾਣੋਕ੍ਤਂ ਯਤਵ੍ਰਤਃ
ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰੇ:
ਵਾਜਿਰੂਪੇਣ ਮਾਮਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਹਿ ਸਂਸਾਰਸਾਗਰਾਤ੍
ਘੋੜੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ ਤੇ ਵਿਦਾ ਕਰੇ।