ਸ਼ਯਨਸ੍ਥਸ੍ਯ ਭਵਤਿ ਯਦਨ੍ਯਦੁਪਕਾਰਕਮ੍
ਸੈਣ 'ਤੇ ਲੈਟਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਰ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੋਵੇ,
ਸ਼ਯ੍ਯਾਮੇਵਂਵਿਧਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯੋਪਦਾਪਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੈਣ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਦੇਵੇਸ਼ ਸ਼ਯ੍ਯਾਦਾਨਂ ਕृਤਂ ਮਯਾ
ਸਭ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਸੈਣ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਨ ਕृष੍ਣ ਸ਼ਯਨਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਸਾਗਰਜਾਤਯਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਦੀ ਸੈਣ ਕਦੇ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ,
ਦਤ੍ਤ੍ਵੈਵਂ ਤਲ੍ਪਮਮਲਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਫ਼ ਤਲਪ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਦਾਤਿ ਯਦਿ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਮਾਨਵੋ ਬਾਂਧਵੇ ਮृਤੇ
ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ ਲਈ ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਤੇਨੋਪਭੁਕ੍ਤਂ ਯਦ੍ਵਸ੍ਤੁ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਗृਹੇ ਸਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਜੋ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਤੀ ਸੀ,
ਯਦਿष੍ਟਂ ਚ ਤਥਾਸ੍ਯਾਸੀਤ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪਰਿਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਨੇ ਚਾਹਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਹੀ ਉਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯੋ ਮृਤਸ਼ਯ੍ਯਾ ਯਥੋਦਿਤਾ
ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਚੀਜ਼ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸੁਖਂ ਵਸਤ੍ਯਸੌ ਜਂਤੁਃ ਸ਼ਯ੍ਯਾਦਾਨਪ੍ਰਭਾਵਤਃ 4.184.
ਸੈੱਤ ਦੀ ਦਾਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਜੀਵ ਸੁਖ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਨ ਧਰ੍ਮੇਣ ਨ ਸ਼ੀਤੇਨ ਬਾਧ੍ਯਤੇ ਸ ਨਰਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਧਰਮ ਜਾਂ ਠੰਢ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਰੂਢਃ ਸੇਵ੍ਯਮਾਨੋਪ੍ਸਰੋਗਣੈਃ
ਉਹ ਵਧੀਆ ਅਕਾਸ਼ੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਯ੍ਯਾਪ੍ਰਦਾਨਮਮਲਂ ਤਵ ਪਾਂਡੁਪੁਤ੍ਰਸਂਕੀਰ੍ਤਿਤਂ ਸਕਲਸੌਖ੍ਯਾਨਿਧਾਨਮੇਤਤ੍
ਸਾਫ ਸੈੱਤ ਦੀ ਦਾਨ, ਜੋ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵਡਿਆਈ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਭਵਿष੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਉਤ੍ਤਰਪਰ੍ਵਣਿ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸਂਵਾਦੇ ਸ਼ਯ੍ਯਾਦਾਨਵਿਧਿਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮ ਚਤੁਰਸ਼ੀਤ੍ਯੁਤ੍ਤਰਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਵਿੱਖ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰਪਰਵ ਵਿੱਚ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, 'ਸੈੱਤ ਦਾਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦਾ ਵਰਣਨ' ਨਾਮਕ ਚੌਰਾਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਆਤ੍ਮਪ੍ਰਤਿਦਾਨਵਿਧਿਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਤਤ੍ਤੇऽਹਂ ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦਾਨਂ ਮਾਨਵਿਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਦਾਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਕੇ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਪੂਣ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਦਾਨਕਾਲਃ ਸਦਾ ਤਸ੍ਯ ਮੁਨਿਭਿਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਦਾਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਹੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਡਿਆਈ ਹੈ।
ਲੋਹਜਾਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਭਵ੍ਯਾਂ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾਤ੍ਮਨੋ ਨृਪ
ਲੋਹੇ ਦੀ ਉੱਤਮ ਮੂਰਤੀ ਬਣਵਾ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ,
ਅਭੀष੍ਟਲੋਕਸਹਿਤਾਂ ਸਰ੍ਵੋਪਸ੍ਕਰਸਂਯੁਤਾਮ੍
ਚਾਹੀਦੇ ਲੋਕ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਾਮਾਨ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ,
ਕੁਂਕੁਮੇਨਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਂਗੀਂ ਕਰ੍ਪੂਰਾਗੁਰੁਵਾਸਿਤਾਮ੍
ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਅੰਗ, ਤੇ ਕਪੂਰ ਤੇ ਅਗਰ ਦੀ ਸੁਗंध ਨਾਲ ਮਹਕਦੇ,
ਯਦ੍ਯਦਿष੍ਟਤਮਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤੋ ਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਰੱਖੋ।
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਥਾਪਯੇਤ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸ੍ਵਯਂ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਚੇਤਸਿ
ਉਹ ਸਾਰਾ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਰੱਖੋ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਲੋਕਪਾਲਾਨ੍ਗृਹਾਨ੍ਦੇਵੀਂ ਵਿਨਾਯਕਮ੍
ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ, ਘਰ ਦੀ ਦੇਵੀ ਤੇ ਵਿਨਾਇਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ,
ਇਮਮੁਚ੍ਚਾਰਯੇਨ੍ਮਂਤ੍ਰਂ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਰਤੋ ਬੁਧਃ
ਵਿਦਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰੇ।
ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਤਵ ਵਿਪ੍ਰ ਨਿਵੇਦਿਤਾ 4.185.
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਾਤ੍ਮਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਮਮਾਤ੍ਮਾ ਸੁਪ੍ਰਸੀਦਤੁ
ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣਾ ਆਪ ਭੇਟ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਆਤਮਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚਾਪਿ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਤ੍ਕੋਦਾਦਿਤਿ ਚ ਕੀਰ੍ਤਯਨ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ 'ਕੋਦਾਦਿ' ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਧਿਨਾਨੇਨ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦਾਨਮੇਤਤ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਹੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਦਾਨ ਇਸ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਸਾਗ੍ਰਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਸੁਰੈਰ੍ਵृਤਃ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪੂਰੇ ਸੌ ਦਿਵ੍ਯ ਵਰ੍ਹੇ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰੈਵੋਤ੍ਪਦ੍ਯਤੇ ਜਂਤੁਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ਯੇ ਪੁਨਃ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਕੋਈ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇष੍ਟਬਂਧੁਜਨੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਨ ਵਿਯੋਗਂ ਕਦਾਚਨ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।