ਅਥ ਪਰ੍ਵਸਮੀਪੇ ਤੁ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਿਯਤਮਾਨਸਃ
ਫਿਰ, ਤਿਉਹਾਰ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ,
ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਕਿਂਚਿਦਪ੍ਯਸ੍ਤਿ ਮਹਾਭੂਤੈਰ੍ਵਿਨਾ ਕृਤਮ੍ 4.183.
ਕਿਉਂਕਿ ਮਹਾਭੂਤਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤਾ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਇੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵੱਲੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਏ ਹੋਏ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਹਾਭੂਤਘਟਂ ਨਰਃ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਭੂਤਘਟਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ,
ਮਹਾਭੂਤਘਟਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪਰ੍ਵਕਾਲੇ ਯਤਵ੍ਰਤਃ
ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਤਿਉਹਾਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮਹਾਭੂਤਘਟਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਯਸ਼੍ਚ ਦਾਨਮੇਤਤ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਦਾਨ ਇਸ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਾਦਿਹਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਰਾਜਾ ਭਵਤਿ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਪੁੰਨ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੇ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਧਰਮਕ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਰਤੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੂਜਕਃ
ਉਹ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਦੇਵਤੇ-ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅष੍ਟਾਪਦੋਤ੍ਤਮਘਟਂ ਵਿਮਲਂ ਵਿਧਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਕੇਸ਼ਵਯੁਤਂ ਸਹਲੋਕਪਾਲੈਃ
ਅੱਠ ਮਾਪਾਂ ਵਾਲਾ ਚੰਗਾ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਘੜਾ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਨਾਲ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵੀ ਸਜਾਏ ਗਏ ਹਨ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਭਵਿष੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਉਤ੍ਤਰਪਰ੍ਵਣਿ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸਂਵਾਦੇ ਮਹਾਭੂਤਘਟਦਾਨ ਵਿਧਿਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮ ਤ੍ਰ੍ਯਸ਼ੀਤ੍ਯੁਤ੍ਤਰਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਵਿਸ਼ਯ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿਚ, 'ਮਹਾ ਭੂਤ ਘੜਾ ਦਾਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦਾ ਵਰਣਨ' ਨਾਮਕ ਇਕ ਸੌ ਤੀਹ ਤੇ ਤਿੰਨਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ਯ੍ਯਾਦਾਨਵਿਧਿਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਖਭਾਗੀ ਸ੍ਯਾਦਿਹ ਲੋਕੇ ਪਰਤ੍ਰ ਚ
ਸੈਣ ਦੀ ਦਾਨ ਵਿਧੀ ਦਾ ਵਰਣਨ: ਇਹ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਇਥੇ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਯ੍ਯਾਦਾਨਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤਿ ਸਰ੍ਵਦੈਵ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਸਰਵੋਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੈਣ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਾਵਤ੍ਸ ਬਂਧੁਃ ਸ ਪਿਤਾ ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਤਿ ਭਾਰਤ
ਭਾਰਤ, ਜਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਉਸ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਪਿਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਂ ਸ਼ਯ੍ਯਾਭੋਜ੍ਯਜਲਾਦਿਕਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਸੈਣ, ਭੋਜਨ, ਪਾਣੀ ਆਦਿ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮੈਵ ਯੋ ਹਿ ਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦਾਨਭੋਗੈਃ ਸਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦਾਨ ਤੇ ਭੋਗ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਆਪ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਯ੍ਯਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਾਰਦਾਰੁਮਯੀਂ ਦृਢਾਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਚੰਗੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੈਣ ਲੈ ਕੇ,
ਹਂਸਤੂਲੀਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨਾਂ ਸੁਭਗਾਂ ਸੋਪਧਾਨਿਕਾਮ੍
ਹੰਸ ਦੇ ਰੋਏ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਤਕੀਆ ਵਾਲੀ,
ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਂਸ੍ਥਾਪਯੇਦ੍ਧੈਮਂ ਹਰਿਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਸ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਹਰੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਮੇਤ, ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਪਾਂਡਵ ਸਦਾ ਸਨਿਦ੍ਰਾਕਲ੍ਪਕਂ ਬੁਧੈਃ
ਪਾਂਡਵ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਗਿਆਨੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁੱਤਣ ਯੋਗ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਦੀਪਕੋਪਾਨਹਚ੍ਛਤ੍ਰਚਾਮਰਾਸਨਭੋਜਨਮ੍ 4.184.
ਦੀਆ, ਜੁੱਤੀ, ਛਾਤਾ, ਚਮਚਾ, ਆਸਣ ਤੇ ਭੋਜਨ,
ਸ਼ਯਨਸ੍ਥਸ੍ਯ ਭਵਤਿ ਯਦਨ੍ਯਦੁਪਕਾਰਕਮ੍
ਸੈਣ 'ਤੇ ਲੈਟਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਰ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੋਵੇ,
ਸ਼ਯ੍ਯਾਮੇਵਂਵਿਧਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯੋਪਦਾਪਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੈਣ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਦੇਵੇਸ਼ ਸ਼ਯ੍ਯਾਦਾਨਂ ਕृਤਂ ਮਯਾ
ਸਭ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਸੈਣ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਨ ਕृष੍ਣ ਸ਼ਯਨਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਸਾਗਰਜਾਤਯਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਦੀ ਸੈਣ ਕਦੇ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ,
ਦਤ੍ਤ੍ਵੈਵਂ ਤਲ੍ਪਮਮਲਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਫ਼ ਤਲਪ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਦਾਤਿ ਯਦਿ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਮਾਨਵੋ ਬਾਂਧਵੇ ਮृਤੇ
ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ ਲਈ ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਤੇਨੋਪਭੁਕ੍ਤਂ ਯਦ੍ਵਸ੍ਤੁ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਗृਹੇ ਸਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਜੋ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਤੀ ਸੀ,
ਯਦਿष੍ਟਂ ਚ ਤਥਾਸ੍ਯਾਸੀਤ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪਰਿਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਨੇ ਚਾਹਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਹੀ ਉਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯੋ ਮृਤਸ਼ਯ੍ਯਾ ਯਥੋਦਿਤਾ
ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਚੀਜ਼ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸੁਖਂ ਵਸਤ੍ਯਸੌ ਜਂਤੁਃ ਸ਼ਯ੍ਯਾਦਾਨਪ੍ਰਭਾਵਤਃ 4.184.
ਸੈੱਤ ਦੀ ਦਾਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਜੀਵ ਸੁਖ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।