ਏਵਂ ਵਿਧਿਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਥਂ ਤਂ ਸਗਜਂ ਨਰਃ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਰਥ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਭੂषਿਤਂ ਕਣ੍ਠਕਟਕੈਃ ਕਰ੍ਣਵੇष੍ਟਾਂਗੁਲੀਯਕੈਃ
ਗਲ ਦੇ ਹਾਰ, ਕੰਗਣ, ਕੰਨ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਛਲੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਬਦ੍ਧਤੂਣਿਂ ਧਨੁष੍ਪਾਣਿਂ ਬਹੁਚਰ੍ਮਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਧਨੁ, ਕਈ ਚਮੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਯਜਮਾਨਸ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਂਬਰਧਰਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਫਿਰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਯਜਮਾਨ, ਸਫੈਦ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ।
ਇਮਮੁਚ੍ਚਾਰਯੇਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕੋਂਜਨਃ ਸਾਰ੍ਵਭੌਮੋऽष੍ਟੌ ਦੇਵਯੋਨਯਃ
ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਣ ਕਰੇ ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ: 'ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੀਆਂ ਧਰਤੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਅੱਠ ਦੇਵੀ ਵੰਸ਼।'
ਤੇषਾਂ ਵਂਸ਼ਪ੍ਰਸੂਤੌ ਤੁ ਬਲਰੂਪਸਮਨ੍ਵਿਤੌ 4.180.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਮਮੇਭਰਥਦਾਨੇਨ ਪ੍ਰੀਯੇਤਾਂ ਸ਼ਿਵਕੇਸ਼ਵੌ
ਮੇਰੇ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਰਥ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ।
ਇਤ੍ਯੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਮਹਾਭਾਗੇ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ।
ਸ੍ਵਦਾਰਨਿਰਤਂ ਸ਼ਾਂਤਂ ਵੇਦਵੇਦਾਂਗਪਾਰਗਮ੍
ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਵੇਦ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ।
ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਰਥਸ੍ਥਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ, ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਉਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ।
ਤਤੋ ਯਜ੍ਞਾਵਸਾਨੇ ਤੁ ਦੀਨਾਂਧਾਦੀਞ੍ਜਡਾਨ੍ਕृਸ਼ਾਨ੍
ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਗਰੀਬ, ਅੰਨ੍ਹੇ, ਗੂੰਗੇ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ।
ਅਨੇਨੈਵ ਵਿਧਾਨੇਨ ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਰਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਤਮ ਰਥ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਦੇਵ ਹੋਮਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਚ ਹੋਮਮਂਤ੍ਰਾਸ੍ਤ ਏਵ ਹਿ
ਉਹੀ ਹੋਮ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਉਹੀ ਯਜਨ ਦੇ ਮੰਤਰ।
ਹਯੌ ਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਕ੍ਤੌ ਖਲੀਨਾਲਂਕृਤਾਨਨੌ
ਘੋੜੇ, ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ, ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਜਬਾ ਅਤੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ।
ਸੁਪ੍ਰਗ੍ਰਹਯੁਤੌ ਯੋਜ੍ਯੌ ਦਾਤਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਥੋਤ੍ਤਮੇ
ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਖਾਏ ਅਤੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਦਾਨੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਤਮ ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜੇ।
ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ ਵੇਦਤੁਰਂਗਮਾਯ ਤ੍ਰਯੀਮਯਾਯ ਤ੍ਰਿਗੁਣਾਤ੍ਮਕਾਯ 4.180.
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਹੇ ਵੇਦ-ਘੋੜਾ, ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ।
ਰਥੋऽਯਂ ਸਵਿਤਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵੇਦਾਸ਼੍ਚਾਮੀ ਤੁਰਂਗਮਾਃ
ਇਹ ਰਥ ਸੂਰਜ ਆਪ ਹੈ, ਤੇ ਇਸਦੇ ਘੋੜੇ ਵੇਦ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਥੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—
ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਯਸ੍ਤੁ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਾਜਿਰਥਂ ਬੁਧਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਢੰਗ ਨਾਲ ਘੋੜੇ ਵਾਲਾ ਰਥ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੈ—
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਾਮਯਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਰੋਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪ੍ਸਰੋਗਣਸਂਕੀਰ੍ਣੇ ਵਿਮਾਨੇ ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਚਸੇ
ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਕਾਸੀ ਰਥ ਵਿਚ—
ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਾਦਿਹਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਰਾਜਾ ਭਵਤਿ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਧਾਰਮਿਕ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਜੇਨੈਕੇਨ ਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਗਜਰਥੋ ਨृਪ
ਕਿਸੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਵਾਲਾ ਰਥ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਦਾਨਮਂਤ੍ਰਾਸ੍ਤ ਏਵੋਕ੍ਤਾਃ ਫਲਂ ਤਤ੍ਰ ਨਿਗਦ੍ਯਤੇ
ਦਾਨ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਉਸ ਫਲ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਚ੍ਛਂਤਿ ਯੇ ਰਥਵਰਂ ਸੁਧੁਰਾਕ੍ਸ਼ਚਕ੍ਰਂ ਵਿਕ੍ਰਾਂਤਵਾਰਣਯੁਤਂ ਤੁਰਗਾਨ੍ਵਿਤਂ ਵਾ
ਜੋ ਲੋਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧੁਰੇ ਤੇ ਪਹੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਜਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਭਵਿष੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਉਤ੍ਤਰਪਰ੍ਵਣਿ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸਂਵਾਦੇ ਗਜਰਥਾ ਸ਼੍ਵਰਥਦਾਨਵਿਧਿਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮਾਸ਼ੀਤ੍ਯੁਤ੍ਤਰਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਵਿਸ਼ਯ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉਤਰ ਪਰਵ ਵਿਚ, ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿਚ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜੇ ਵਾਲੇ ਰਥ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇਕਿਆਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਕਾਲਪੁਰੁषਦਾਨਵਿਧਿਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ ਦਾਨਾਨ੍ਯਨ੍ਯਾਨਿ ਮੇ ਕृष੍ਣ ਕਥਯਸ੍ਵ ਯਦੂਤ੍ਤਮ
ਕਾਲਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦਾ ਵਰਣਨ।
ਸਂਸਾਰਸਾਗਰੋਤ੍ਤਾਰਹੇਤੁਭੂਤੋऽਸਿ ਮਾਧਵ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਦਾਨਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ।
ਪੁਨਰੇਵ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਦ੍ਯਸ੍ਤਿ ਤਵ ਕੌਤੁਕਮ੍
ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਧਵ।
ਕਥਿਤਾਨਿ ਮਯਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯਾਨਿ ਚ
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਜਿਗਿਆਸਾ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਦੱਸਾਂਗਾ।