ਦੇਵਾਸੁਰਮਨੁष੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਵਿਮਾਨਸ਼ਤਕੋਟੀਭਿਰ੍ਭੂषਿਤਂ ਚਾਪ੍ਸਰੋਵਰੈਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਮਨੁੱਖ, ਗੰਧਰਵ, ਨਾਗ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦਸ ਕਰੋੜ ਵਿਮਾਨਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾ-ਤਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦਿਗ੍ਗਜਾष੍ਟਕਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਮਧ੍ਯਸ੍ਥਿਤਚਤੁਰ੍ਮੁਖਮ੍
ਉਸ ਵਿੱਚ ਅੱਠ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀ ਹਨ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚੌਹਾਂ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਬੈਠਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਂਗੇ ਕਲ੍ਪਯੇਦ੍ਰਾਜਨ੍ਭੁਵਨਾਨਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਉਸ ਅੰਗ ਉੱਤੇ, ਰਾਜਨ, ਚੌਦਾਂ ਲੋਕ ਵਸਾਏ ਜਾਣ।
ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਪਲਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਮਾਸਹਸ੍ਰਾਚ੍ਚ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਵੀਹ ਪਲੇ ਤੋਂ ਉੱਤੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਮਹੀਨੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਇਹ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਨਾ ਵਿਹਿਤਂ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਕਲਾ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ,
ਅਨ੍ਯੇष੍ਵਪਿ ਤੁ ਕਾਲੇषੁ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਵਿਤ੍ਤਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਹੋਰ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਜੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਧਨ ਹੋਵੇ,
ਤਿਲਦ੍ਰੋਣੋਪਰਿਗਤਂ ਕਂਕੁਮਕ੍ਸ਼ੋਦਚਰ੍ਚਿਤਮ੍ 4.177.
ਉਸਨੂੰ ਤਿਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਕੇਸਰ ਦੇ ਚੂਰਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਵੇ।
ਤਸ੍ਯ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਚ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਪੂਰ੍ਣਕੁਮ੍ਭਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਹਰ ਪਾਸੇ ਪੂਰੇ ਜਲ ਦੇ ਘੜੇ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਗृਹੇ ਵਾ ਮਂਡਪੇ ਵਾਪਿ ਸ੍ਥਾਪਯੇਤ੍ਤਦ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਘਰ ਜਾਂ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਕਾਰਯੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਪਯਸ੍ਵਿਨ੍ਯਾ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਥੇ, ਦੂਧ ਵਾਲਾ ਭਾਂਡਾ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜਿਆ ਜਾਵੇ।
ਚਤੁਸ਼੍ਚਾਰਣਿਕਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਹੋਮਂ ਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਥੇ ਚਾਰ ਪੁਜਾਰੀ ਮਿਲ ਕੇ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਵਨ ਕਰਣ।
ਪ੍ਰਚਰੇਯੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਉਪਾਧ੍ਯਾਯਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਸਮੇਤ ਆਗੇ ਵਧਣ।
ਇਤਰੇषਾਂ ਤੁ ਪਞ੍ਚੈਵ ਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ਯਜ੍ਞਮਤਂਦ੍ਰਿਤਾਃ
ਹੋਰਾਂ ਲਈ, ਪੰਜ ਜਣੇ ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਲਗਨ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਨਾਂ ਚ ਤਨ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਜੁਹੁਯਾਤ੍ਤਿਲਾਨ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ, ਤਿਲ ਹਵਨ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਣ।
ਰੁਦ੍ਰਜਾਪਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਯੈਵਾਨਂਤਰਂ ਦ੍ਵਿਜੈਃ
ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਤੁਰੰਤ ਕਰਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਗृਹੀਤਕੁਸੁਮਾਂਜਲਿਃ
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵਾਙ੍ਮਯਾਂਤ ਨਿਮਗ੍ਨਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡ ਸ਼ੁਭਕृਦ੍ਭਵ 4.177.
ਜੋ ਬੋਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਭਲਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਂ।
ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਮੇ ਤੁष੍ਟਿਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤ੍ਵਤੁਲਾਂ ਸਦਾ
ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਦਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤਸੱਲੀ ਦੇਣ।
ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਤਥਾ ਨਾਗਾ ऋषਯੋ ਮਰੁਤਸ੍ਤਥਾ
ਨਕਸ਼ਤਰ, ਨਾਗ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਮਰੁਤ ਵੀ,
ਇਤ੍ਯੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਤਤੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਮ੍
ਇਹ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਹ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਰੋਤ੍ਤਮ
ਏ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਆਸੀਦਾਦਿਯੁਗੇ ਰਾਜਾ ਸੁਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਨਾਮ ਭਾਰਤ
ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀਏ, ਪਹਿਲੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁਦਯੁਮਨ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਤਨਯਂ ਰਾਜਾ ਰਾਜ੍ਯੇ ਵਨਂ ਯਯੌ
ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਆਪ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚ ਵਨਂ ਘੋਰਂ ਤਪਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਚਚਾਰ ਹ
ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ।
ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਰਾਜਾ ਦਿष੍ਟਾਂਤਮਗਮਤ੍ਪੁਰਾ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਨਿਯਤ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਅਤੀਤ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰਲੋਕਾਦੀਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਿਤੋ ਗਤਃ
ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਇਥੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਦਿਵ੍ਯਂ ਕਨਕਚਿਤ੍ਰਾਂਗਂ ਰਤ੍ਨਾਲਂਕृਤਵਿਗ੍ਰਹਮ੍ 4.177.
ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੀ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਦਿਵ੍ਯ ਦੇਹ ਸੀ।
ਆਸ੍ਤੇ ਚਾਨੁਦਿਨਂ ਸੋऽਥ ਦਿਵ੍ਯਭੋਗਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਥੇ ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਦਿਵ੍ਯ ਸੁਖਾਂ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਸੀ।
ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਯਾ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਥਾਤ੍ਯਂਤਪਿਪਾਸਯਾ
ਏ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਤੜਪਦਾ ਸੀ।
ਭਗਵਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੋऽਯਂ ਸਰ੍ਵਦੋषਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਲੋਕ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।'