ਦੇਵਕੀਜਠਰੇ ਜਨ੍ਮੋਦਯਸਿਂਹ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ
ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਸਿੰਘ ਨਾਮ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਤ੍ਵਾਗ੍ਨਿਵਂਸ਼ਜਾਨ੍ਭੂਪਾਨ੍ਸ੍ਥਾਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵੈ ਕਲਿਮ੍
ਅੱਗ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਕਲਿਯੁਗ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਪ੍ਰੇਤਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਤੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਾਨ੍ਤਿਕਮੁਪਾਯਯੁਃ
ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ।
ਰਾਜਧਰ੍ਮਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਧਰ੍ਮਾਨ੍ਦਾਨਧਰ੍ਮਾਨ੍ਵਿਭਾਗਸ਼ਃ
ਰਾਜਧਰਮ, ਮੋਖਸ਼ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਫਰਜ਼ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਝਾਏ ਗਏ।
षਟ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਬ੍ਦਰਾਜ੍ਯਂ ਹਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਪੁਰਂ ਯਯੁਃ
ਛੱਤੀ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾਵਸ਼ੋ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮੁਨੀਆਂ ਹੁਣ ਚਲੇ ਜਾਓ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮੁਨਯੋ ਨੈਮਿषਾਰਣ੍ਯਵਾਸਿਨਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੈਮਿਸ਼ਾਰਣਯ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਸ਼ਤੇ ਕਾਲੇऽਤੀਤੇ ਤੇ ਸ਼ੌਨਕਾਦਯਃ
ਬਾਰਾਂ ਸੌ ਸਾਲ ਲੰਘ ਜਾਣ ਤੇ, ਸ਼ੌਨਕ ਆਦਿਕ ਮੁਨੀ
ਉਤ੍ਥਾਯ ਦੇਵਖਾਤੇ ਚ ਸ੍ਨਾਨਧ੍ਯਾਨਾਦਿਕਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਦੇਵੀ ਖੱਡ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨ੍ਹਾਉਣ, ਧਿਆਨ ਆਦਿਕ ਕਰਮ ਕੀਤੇ।
ਵਿਨੀਤਾਨ੍ਭਗਵਨ੍ਭੂਮੌ ਤਦਾ ਤਾਨ੍ਨृਪਤੀਨ੍ਵਦ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੱਸੋ ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਿਮਰ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤੇ ਵਿਕ੍ਰਮਾਦਿਤ੍ਯੇ ਰਾਜਾਨੋ ਬਹੁਧਾऽਭਵਨ੍
ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਵਿਕ੍ਰਮਾਦਿਤਯ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਰਾਜੇ ਹੋਏ।
ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਸਿਂਧੁਨਦ੍ਯਂਤੇ ਸੇਤੁਬਨ੍ਧੇ ਹਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ 3.3.2.੧
ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਸਿੰਧੂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਪੁਲ ਉੱਤੇ।
ਅष੍ਟਾਦਸ਼ੈਵ ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਿ ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਬਭੂਵਿਰੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅਠਾਰਾਂ ਰਾਜ ਬਣੇ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਵੇਦੀ ਵ੍ਰਜਥ੍ਯੈਵਾਜਮੇਰਂ ਮਰੁਧਨ੍ਵ ਚ
ਅੰਤਰਵੇਦੀ, ਵ੍ਰਜ, ਅਜਮੇਰ ਅਤੇ ਮਰੁਧਨਵ ਨੂੰ ਜਾਓ।
ਆਵਂਤ੍ਯਂ ਚੋਡੁਪਂ ਵਂਗਂ ਗੌਡਂ ਮਾਗਧਮੇਵ ਚ
ਅਵੰਤੀ, ਓਡ੍ਰ, ਵੰਗ, ਗੌੜ ਅਤੇ ਮਗਧ ਨੂੰ ਵੀ।
ਨਾਨਾਭਾषਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬਹੁਧਰ੍ਮਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਾਃ
ਉਥੇ ਕਈ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਧਰਮ ਚਲਦੇ ਸਨ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਵਿਨਾਸ਼ਂ ਚ ਬਹੁਵृਂਦੈਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਧਰਮ ਦੇ ਨਾਸ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਦ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਏ,
ਹਿਮਪਰ੍ਵਤਮਾਰ੍ਗੇਣ ਸਿਂਧੁਮਾਰ੍ਗੇਣ ਚਾਗਮਨ੍
ਉਹ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਅਤੇ ਸਿੰਧ ਨਦੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਆਏ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਯੋषਿਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਪਰਂ ਹਰ੍षਮੁਪਾਯਯੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਫੜ ਕੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਵਿਕ੍ਰਮਾਦਿਤ੍ਯਪੌਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪਿਤृਰਾਜ੍ਯਂ ਗृਹੀਤਵਾਨ੍
ਵਿਕ੍ਰਮਾਦਿਤਯ ਦਾ ਪੌਤਾ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਦਾ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ।
ਬਾਹ੍ਲੀਕਾਨ੍ਕਾਮਰੂਪਾਂਸ਼੍ਚ ਰੋਮਜਾਨ੍ਖੁਰਜਾ ਚ੍ਛਠਾਨ੍
ਬਾਹਲਿਕ, ਕਾਮਰੂਪ, ਰੋਮ ਦੇ ਲੋਕ, ਖੁਰਾਜ ਅਤੇ ਛਠ ਲੋਕ,
ਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਤੇਨ ਮਰ੍ਯ੍ਯਾਦਾ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਰ੍ਯਾਣਾਂ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ 3.3.2.
ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਇਕ ਵਿਦੇਸੀ ਅਗੂ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੱਦਾਂ ਲਾਈਆਂ।
ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਸ੍ਥਾਨਂ ਪਰਂ ਸਿਨ੍ਧੋਃ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਸਿੰਧ ਤੋਂ ਪਰੇ ਵਿਦੇਸੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਥਾਂ ਬਣਾਈ।
ਹੂਣਦੇਸ਼ਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਵੈ ਗਿਰਿਸ੍ਥਂ ਪੁਰੁषਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਹੂਣ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਸੀ,
ਕੋ ਭਵਾਨਿਤਿ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸ ਹੋਵਾਚ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ?' ਪੁੱਛਣ ਤੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਿਆ,
ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਵਕ੍ਤਾਰਂ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਮ੍
'ਮੈਂ ਵਿਦੇਸੀ ਧਰਮ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਹਾਂ, ਸੱਚ ਤੇ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।'
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੋਵਾਚ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਸੱਚ ਦੇ ਘਟਣ ਸਮੇਂ ਬੋਲਿਆ,
ਈਸ਼ਾਮਸੀ ਚ ਦਸ੍ਯੂਨਾਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਾ ਭਯਂਕਰੀ
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਾਕੂਆਂ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਰਾਜ ਕਰਣ ਵਾਲੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।
ਮ੍ਲੇਚ੍ਛੇषੁ ਸ੍ਥਾਪਿਤੋ ਧਰ੍ਮੋ ਮਯਾ ਤਚ੍ਛृਣੁ ਭੂਪਤੇ
ਮੈਂ ਵਿਦੇਸੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਕਾਇਮ ਕੀਤਾ; ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਨੈਗਮਂ ਜਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਜਪੇਤ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਪਰਮ੍
ਵਪਾਰੀਆਂ ਦੀ ਜਪ ਦੀ ਰੀਤ ਅਪਣਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਉੱਚਾ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।