( ੴ ਅਨਂਤਾਯ ਨਮਃ) ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਧਿਪਤੇ ਮੁਨੀਂਦ੍ਰ ਲੋਕੇਸ਼ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਪਿਤृਦੇਵਤਾਭਿਃ
ਓਮ ਅਨੰਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਆਓ, ਆਓ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ।
( ੴ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਨਮਃ) ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਯਾਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਸ੍ਥਾਵਰਾਣਿ ਚਰਾਣਿ ਚ
ਓਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਜੀਵ ਹਨ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ,
ਦੇਵਦਾਨਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪਨ੍ਨਗਾਃ
ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ ਅਤੇ ਸੱਪ,
ਸਰ੍ਵੇ ਮਮਾਧ੍ਵਰੇ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤੁ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਸਭ ਮੇਰੇ ਯਜਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਕਰਣ।
ਕੁਂਡਲਾਨਿ ਚ ਹੈਮਾਨਿ ਸੂਤ੍ਰਾਣਿ ਕਟਕਾਨਿ ਚ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੁੰਡਲ, ਧਾਗੇ ਅਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਕੜੇ ਵੀ
ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਗੁਰਵੇ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਭੂषਣਾ ਚ੍ਛਾਦਨਾਦਿਕਮ੍
ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਗਹਿਣਿਆਂ, ਕਪੜਿਆਂ ਆਦਿ ਦੀ ਦੋਹਰੀ ਮਾਤਰਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਣਵਾਦਿਸ੍ਵਨਾਮ੍ਨਾ ਚ ਸ੍ਵਾਹਾਂਤੋ ਹੋਮ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਪ੍ਰਣਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਾਮਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ, 'ਸਵਾਹਾ' ਅੰਤ ਤੇ ਹੋਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਮਂਗਲਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਸ੍ਥਾਪਿਤੋ ਵੇਦਮਂਗਲੈਃ
ਫਿਰ ਮੰਗਲਮਈ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਵੇਦਿਕ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਦੁਆਰਾ ਇਸ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਮਾਲ੍ਯਾਂਬਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਤੁਲਾਮਭਿਮਂਤ੍ਰਯੇਤ੍
ਸਫੈਦ ਮਾਲਾ ਤੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਤੂਲ ਨੂੰ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ।
ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਭੂਤਾ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰਿ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਯੋਨਿਨਾ
ਤੂੰ ਜਗਤ ਦੀ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਸਭ ਦੀ ਗਵਾਹ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਰੋਤ ਦੁਆਰਾ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸ੍ਥਾਪਿਤਾਸਿ ਜਗਦ੍ਧਿਤੇ
ਤੂੰ ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ, ਜਗਤ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਈ ਹੈ।
ਮਾਂ ਤੋਲਯਂਤੀ ਸਂਸਾਰਾਦੁਦ੍ਧਰਾਤ੍ਰ ਨਮੋਸ੍ਤੁਤੇ
ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਤੋਲ ਕੇ ਉੱਠਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ ਏਕੋऽਧਿष੍ਠਿਤੋ ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਯਿ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਮੋ ਨਮਃ
ਉਹ ਇਕਲਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤ੍ਵਂ ਹਰੇ ਤਾਰਯਸ੍ਵਾਸ੍ਮਾਨਸ੍ਮਾਤ੍ਸਂਸਾਰਸਾਗਰਾਤ੍
ਹੇ ਹਰੀ, ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਾਂ ਤੁਲਾਮਾਰੁਹੇਦ੍ਬੁਧਃ
ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੂਲ ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜਮਥਾਦਾਯ ਹੇਮਸੂਰ੍ਯੇਣ ਸਂਯੁਤਮ੍
ਫਿਰ ਧਰਮ ਦੀ ਤੂਲ ਲੈ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ।
ਵਾਮੇ ਯਮਂ ਤਥਾ ਗृਹ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਚ ਰਵਿਂ ਤਥਾ ਸਾਮ੍ਯਾਦਭ੍ਯਧਿਕਂ ਯਾਵਤ੍ਕਾਂਚਨਂ ਚਾਤਿਨਿਰ੍ਮਲਮ੍
ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਯਮ ਅਤੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਸੂਰਜ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਿੰਨਾ ਜਾਂ ਵਧੇਰੇ ਭਾਰੀ, ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਫ਼ ਸੋਨਾ।
ਪੁष੍ਟਿਕਾਮਸ੍ਤੁ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਭੂਮਿਸਂਸ੍ਥਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸੋਨਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰੱਖੋ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਭੂਤੇ ਸਨਾਤਨੇ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਦਾ ਗਵਾਹ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤ੍ਵਯੋਦ੍ਧृਤਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਹ ਸ੍ਥਾਵਰਜਂਗਮਮ੍
ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ, ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਅਡੋਲ ਤੇ ਚਲਦਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉੱਠਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਤੋऽਵਤੀਰ੍ਯ ਗੁਰਵੇ ਸਰ੍ਵਮਰ੍ਦ੍ਧਂ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਫਿਰ ਤੂਲ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਸਾਰਾ ਸੋਨਾ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤੇषਾਮਨੁਜ੍ਞਾਂ ਵਾ ਤਥਾਨ੍ਯੇਭ੍ਯੋऽਪਿ ਦਾਪਯੇਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲ ਕੇ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਦੇਵੇ।
ਨ ਚਿਰਂ ਧਾਰਯੇਦ੍ਗੇਹੇ ਹੇਮਸਂਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਬੁਧਃ
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੋਨਾ ਛਿੜਕਿਆ ਹੋਇਆ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਪਰਸ੍ਵੀਕਰ ਣਾਚ੍ਛ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍ ।। ਅਨੇਨੈਵ ਵਿਧਾਨੇਨ ਕੇਚਿਦ੍ਰੌਪ੍ਯਮਯਂ ਤਥਾ ਤ
ਜੇ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਦੀ ਵਸਤੂ ਇਕ ਰਾਤ ਲਈ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਇੱਥੇ ਹੀ ਕੁਝ ਲੋਕ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਵੀ ਐਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕਰ੍ਪੂਰੇਣ ਤਥੇਚ੍ਛਂਤਿ ਕੇਚਿਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੁਂਗਵਾਃ
ਕੁਝ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਸ ਨੂੰ ਕਪੂਰ ਨਾਲ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕੁਂਕੁਮੇਨ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤਿ ਲਵਣੇਨ ਗੁਡੇਨ ਚ
ਕੁਝ ਇਸ ਨੂੰ ਕੁੰਕੁਮ, ਲੂਣ ਅਤੇ ਗੁੜ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਧਿਨਾਨੇਨ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾ ਦ੍ਦਾਨਮੇਤਤ੍ਸਮਾਹਿਤਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਨਿਯਤ ਨਾਲ, ਇਹ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਸ੍ਥਾਯ ਨਾਰੀ ਵਾ ਪੁਰੁषੋऽਪਿ ਵਾ
ਚਾਹੇ ਔਰਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਰਦ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਅਕਾਸ਼ੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ,
ਨਾਨਾਵृਕ੍ਸ਼ਾਕੁਲਂ ਰਮ੍ਯਂ ਨਾਨਾਗਂਧਾਧਿਵਾਸਿਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਨਾਲ ਰਚਿਆ ਹੋਇਆ ਸੁਹਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,
ਸ਼ਯਨਾਸਨਸਂਕੀਰ੍ਣਂ ਪਤਾਕਾ ਭਿਰਲਂਕृਤਮ੍
ਉਥੇ ਕਈ ਖੱਟਾਂ ਤੇ ਬੈਠਕਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਭਿਤ ਹੈ,