ਜਾਨਨ੍ਨਪਿ ਤਦ੍ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਨਿਦਾਨੇ ਨਿਯਤੇਰ੍ਵਸ਼ਾਤ੍ ।। 4.169.
ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਨਸੀਬ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਤੇ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਕੀਤਾ।
ਸ ਮਹੀਤਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਾਨਮਵਰੁਹ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਥੱਲੇ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸ਼ਰਣਾਗਤਂ ਪੋषਿਤਂ ਚ ਤਵ ਪਿਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਿਯਂਕਰਮ੍
ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ।
ਅਨਂਤਰਂ ਕਲਕਲਃ ਸਂਜਾਤੋ ਰੋਦਤਾਂ ਨृਣਾਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ।
ਅਚ੍ਯੁਤਾਨਂਤ ਗੋਵਿਂਦ ਕृष੍ਣਕृष੍ਣੇਤ੍ਯੁਦੀਰਯਨ੍
ਉਹ 'ਅਚ੍ਯੁਤ, ਅਨੰਤ, ਗੋਵਿੰਦ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ!' ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਕਿਂ ਕृਤਂ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਤਵ ਪਵ੍ਰਗ ਵਿਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਪਵਰਗਾ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕਿਹੜਾ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ?
ਮੂਰ੍ਖ ਮਿਤ੍ਰਂ ਸੁਸਂਬਂਧਂ ਹੀਨਜਾਤਿਜਨੋ ਹਿ ਯਃ
ਮੂਰਖ ਮਿੱਤਰ, ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਨੇੜਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘੱਟ ਜਾਤ ਵਾਲਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਮੁਵਾਚ ਚ ਸਰ੍ਪੋऽਸੌ ਵਾष੍ਪਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਸੱਪ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁੱਕੀ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਬੋਲਿਆ।
ਤਦਹਂ ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤੇऽਦ੍ਯ ਦਸ਼ਾਮ੍ਯੇਨਂ ਨਰਾਧਿਪ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਡੱਸ ਲਵਾਂਗਾ।
ਸਤਾਂ ਮਾਰ੍ਗਮਪਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਪ੍ਰਯਾਤਃ ਕੇਨ ਵਾਰ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਨੇਕ ਰਾਹ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਕੌਣ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਯਾਵਦੇਵ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰ੍ਮਮ 4.169.
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਠਹਿਰ ਜਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੇਰਾ ਬੱਚਾ ਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਗृਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਯਤੀਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਾਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਵਣਿਕ੍ਪੁਤ੍ਰ ਚਿਰਂ ਜੀਵ ਨਸ਼੍ਯਂਤੁ ਤਵ ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ
ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਲੰਮਾ ਜੀਵੀਂ, ਤੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ।
ਤਤਃ ਸ ਦੁष੍ਟਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰ ਵਾਗ੍ਵਜ੍ਰਤਾਡਿਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਖਤ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਪਨ੍ਨਂ ਪਨ੍ਨਗਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਰਸ੍ਤਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਦ ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੱਪ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫਟ ਗਈਆਂ।
ਪੋषਿਤੋऽਯਂ ਮਯਾ ਬਾਲਃ ਪਾਲਿਤੋ ਲਾਲਿਤਸ੍ਤਥਾ
ਇਹ ਬੱਚਾ ਮੈਂ ਪਾਲਿਆ, ਸਾਂਭਿਆ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਧਾਇਆ ਹੈ।
ਉਪਕਾਰਿषੁ ਯਃ ਸਾਧੁਃ ਸਾਧੁਤ੍ਵੇ ਤਸ੍ਯ ਕੋ ਗੁਣਃ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਚੰਗਿਆਈ ਵਿੱਚ ਕੀ ਵੱਡਾ ਗੁਣ ਹੈ?
ਇਤ੍ਯੇਵਮਵਧਾਰ੍ਯਾਸੌ ਦੁਃਖਸਂਤਪ੍ਤਮਾਨਸਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਗਂਗਾਯਾਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਂਤਰ੍ਪ੍ਯ ਦੇਵਤਾਃ
ਫਿਰ ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਤੈਰ੍ਭੁਕ੍ਤੈਰਿष੍ਟਸਂਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈ ਰਨੁਮੋਦਿਤਃ 4.169.
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭੋਜਨ ਤੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਜਵਰੋਨ੍ਮੁਕ੍ਤੈਰਂਬੁਭਿਃ ਪਰਿषਿਂਚਿਤਃ
ਫਿਰ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਹੁਣ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ।
ਪ੍ਰਹਰ੍षਮਤੁਲਂ ਲੇਭੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।
ਸਾਧੁਵਾਦੋ ਮਹਾਞ੍ਜਾਤਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰ੍ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਵੱਡੀ ਸਿਫ਼ਤ ਹੋਈ ਤੇ ਸਭ ਨੇ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਸਹਸ੍ਰਭੋਜ੍ਯਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਥਿਤਂ ਤੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਯਚ੍ਛਂਤਿ ਯੇऽਨੁਦਿਵਸਂ ਦ੍ਵਿਜਪੁਂਗਵਾਨਾਮਨ੍ਨਂ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਮਨਸੋ ਭृਸ਼ਮਾਗਤਾਨਾਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਲੋਚ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਭੋਜਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਭਵਿष੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਉਤ੍ਤਰਪਰ੍ਵਣਿ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸਂਵਾਦੇ ਅਨ੍ਨਦਾਨਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮੈਕੋਨਸਪ੍ਤਤ੍ਯੁਤ੍ਤਰਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਭਵਿੱਖ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਭਾਗ ਵਿਚ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ, 'ਅੰਨ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ' ਨਾਮਕ ਇਕ ਸੌ ਉਣੱਤਰਾਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ।
ਸ੍ਥਾਲੀਦਾਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ ਅਨ੍ਨਦਾਨਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਮਮਾਪਿ ਸ੍ਮृਤਿਮਾਗਤਮ੍
ਸਥਾਲੀ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅੰਨ ਦਾਨ ਦੀ ਗੱਲ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਕੁਝ ਯਾਦ ਆ ਗਿਆ।
ਅਕ੍ਸ਼ਦ੍ਯੂਤੇਨ ਭਗਵਨ੍ਧਨਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਨੋ ਹृਤਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੂਏ ਦੇ ਖੇਡ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਧਨ ਤੇ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਵਨਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਲ੍ਕਲਾਜਿਨਵਾਸਸਃ
ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਅਸੀਂ ਛਾਲਿਆਂ ਤੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਪਾ ਕੇ ਗਏ।