ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਯ੍ਯਾਸੁ ਸਭਾਰ੍ਯਾਨੁਪਵੇਸ਼ਯੇਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਵਹੁਟੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸੱਜੀਆਂ ਖੱਟਾਂ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਹਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਯੇਤ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰ ਇਕ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਇਆ, ਉਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਵ ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਮਮਾਸ੍ਤ੍ਵਭਿਮਤਂ ਫਲਮ੍
'ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੀ ਮਨਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ।'
ਗृਹੋਪਕਰਣੈਸ੍ਤੁਲ੍ਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਭਵਨਂ ਵਿਨਾ
ਜੇ ਘਰ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਘਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੁੱਲ ਵਾਲਾ ਘਰੇਲੂ ਸਾਮਾਨ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਪਦੇष੍ਟਾਰਮਾਪृਚ੍ਛੇਤ੍ਤਨ੍ਮੂਲਤ੍ਵਾਨ੍ਮਹਰ੍षਯਃ 4.168.
ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਹੀ ਇਸ ਦੇ ਮੂਲ ਹਨ।
ਦਦ੍ਯਾਦਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਗृਹਮੇਕਂ ਬਹੂਨਪਿ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਚਾਹੇ ਇੱਕ ਘਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਈ, ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੀਤਵਾਤਾਤਪਹਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤृਣਕੁਟੀਰਕਮ੍
ਜੋ ਠੰਢ, ਹਵਾ ਤੇ ਧੁੱਪ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੀ ਘਾਸ ਦੀ ਝੋਪੜੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ,
ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਸਰ੍ਵੋਪਸ੍ਕਰਭੂषਿਤਾਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਗੋਭੂਹਿਰਣ੍ਯਦਾਨਾਨਿ ਯਮਾਃ ਸਨਿਯਮਾਸ੍ਤਥਾ
ਗਾਂਵਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਦਾਨ, ਨਾਲ ਹੀ ਵਰਤ ਤੇ ਸਿਆਮ ਵੀ, ਇਹ ਸਭ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਨ।
ਯਃ ਕਾਰਯੇਤ੍ਸੁਦृਢਹਰ੍ਮ੍ਯਵਤੀ ਮਹਾਰ੍ਹਾ ਸਤ੍ਸੇਵਿਤਾਂ ਦ੍ਵਿਜਪੁਰੀਂ ਸੁਜਨੋਪਭੋਗ੍ਯਾਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਕਦਰਯੋਗ ਮਹਲ ਬਣਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਾਲੀ, ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵਾਸਤੀਆਂ ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸੁਖਦਾਇਕ ਨਗਰੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਭਵਿष੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਉਤ੍ਤਰਪਰ੍ਵਣਿ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸਂਵਾਦੇ ਗृਹਦਾਨਵਿਧਿਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮਾष੍ਟषष੍ਟ੍ਯੁਤ੍ਤਰਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਭਵਿੱਖ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ, 'ਘਰ ਦਾਨ ਦੇ ਤਰੀਕੇ' ਦਾ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠਾਹਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਅਨ੍ਨਦਾਨਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਯਤ੍ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮृषਿਭਿਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਦਿਹੈਕਮਨਾਃ ਸ਼ृਣੁ
ਹੁਣ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਜੋ ਅੰਨ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਾਰੇ ਹੈ।
ਦਦਸ੍ਵਾਨ੍ਨਂ ਦਦਸ੍ਵਾਨ੍ਨਂ ਦਦਸ੍ਵਾਨ੍ਨਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਅੰਨ ਦਿਓ, ਅੰਨ ਦਿਓ, ਅੰਨ ਦਿਓ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।
ਰਾਮੇਣ ਦਸ਼ਰਥਿਨਾ ਵਨਸ੍ਥੇਨ ਨਿਜਾਨੁਜਃ
ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ ਰਾਮ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਨ੍ਨਪੂਰ੍ਣਾਯਾਂ ਵਯਮਨ੍ਨਸ੍ਯ ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਭਾਵੇਂ ਅੰਨ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਅੰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਯਦੁਚ੍ਯਤੇ ਕਰ੍ਮਬੀਜਂ ਤਸ੍ਯਾਵਸ਼੍ਯਂ ਫਲਂ ਨਰੈਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਮ ਦਾ ਬੀਜ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਤਦਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਪੌਰੁषੇਣ ਵਾ
ਜੋ ਕੁਝ ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਮੇਹਨਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਜਾਂ ਨਾ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੋਵੇ,
ਭਕ੍ਸ਼ੋਪਯੋਗਾਦਨ੍ਨਸ੍ਯ ਦਾਨਂ ਸ਼੍ਰੇਯਸ੍ਕਰਂ ਪਰਮ੍
ਅੰਨ ਖਾਣ ਨਾਲੋਂ, ਅੰਨ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕਾਰਾਂਤਰਭੋਜ੍ਯਾਨਿ ਦਾਨਾਨ੍ਯਨ੍ਯਾਨਿ ਭਾਰਤ
ਹੋਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਹੋਰ ਦਾਨ ਵੀ ਹਨ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚਾਰ੍ਥਾਤ੍ਪਰੋ ਲੋਭਃ ਸਨ੍ਤੋषਃ ਪਰਮਂ ਸੁਖਮ੍
ਅਕਲ ਧਨ ਨਾਲੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਲਾਲਚ ਉਲਟ ਹੈ, ਤੇ ਸੰਤੋਖ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਹੈ।
ਨ ਸੁਖਂ ਨ ਚ ਸਨ੍ਤੋषੋ ਭਵੇਦਨ੍ਨਾਦृਤੇ ਨृਣਾਮ੍ 4.169.
ਅੰਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਨਾ ਸੁਖ ਹੈ, ਨਾ ਸੰਤੋਖ।
ਤੇਨੇष੍ਟਂ ਬਹੁਭਿਰ੍ਯਜ੍ਞੈਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਾ ਬਹਵੋ ਜਿਤਾਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਬਹੁਤ ਯਗ੍ਯ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ ਤੇ ਅਨੇਕ ਜੰਗਾਂ ਜਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਭੁਕ੍ਤਾ ਭੋਗਾਃ ਸੁਵਿਪੁਲਾ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਮੂਰ੍ਧਨਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਖੂਬ ਮੌਜਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਜਗਾਮ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਮਰੁਦ੍ਗਣੈਃ
ਉਹ ਮੌਜਾਂ ਮਾਣ ਕੇ, ਹਵਾ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੁਰਗ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਰਮਮਾਣੋऽਸੌ ਸਾਕਂ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੈਃ ਸੁਖਮ੍
ਉਥੇ ਉਹ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਗਂਧਰ੍ਵੈਰ੍ਗੀਯਤੇ ਹृष੍ਟੈਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣਾਪ੍ਯਨੁਗਮ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਖੁਸ਼ ਗੰਧਰਵ ਗਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ ਚ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿਤਾਨਾਗ੍ਰ੍ਯਾਦਵਤੀਰ੍ਯ ਮਹੀਤਲਮ੍
ਉਹ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਛੱਤ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਚ੍ਛਰੀਰਂ ਤਥੈਵਾਸ੍ਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਹੀ ਪਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਵੇਦਾਦਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ ਤੇ ਵਿਰਾਗ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮਪਿ ਸਂਪੂਜ੍ਯਃ ਸੁਰਾਣਾਂ ਸੁਰਪੁਂਗਵ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ! ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈ।