ਤਲ੍ਲਿਙ੍ਗਮਂਤ੍ਰੈਰ੍ਹੋਮਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਜ੍ਵਲਿਤੇऽਨਲੇ
ਉਸ ਲਿੰਗ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਲ ਰਹੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੇਤਮੁਦੀਰਯੇਤ੍ ਜਗਤਃ ਸਂਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਾਸਿ ਤ੍ਵਾਮਤਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: 'ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ 'ਤੇ ਵਧ ਚੁੱਕੀ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈਂ, ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।'
ਵਾਙ੍ਮਨਃਕਾਯਜਨਿਤਂ ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਮਮ ਦੁष੍ਕृਤਮ੍
ਮੇਰੇ ਵਚਨ, ਮਨ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਰਾਹੀਂ ਹੋਇਆ ਕੋਈ ਵੀ ਬੁਰਾ ਕੰਮ—
ਏਵਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਤਾਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਕੁਟੁਮ੍ਬਿਨੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਦਾਨ ਘਰੇਲੂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੁष੍ਟਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਹਤੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਭਵਤਿ ਪਾਤਕੀ
ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਾੜਾ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਹੀਨਾਂ ਦਾਤਵ੍ਯਾ ਸਾ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਬਿਨਾ ਨਿਯਮਤ ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਦੇ, ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਦਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਦਤ੍ਤਮਿਦਂ ਦਾਨਂ ਗੌਰ੍ਯਾ ਸ਼ਂਕਰਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਇਹ ਦਾਨ ਪਹਿਲਾਂ ਗੌਰੀ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਨਲੇਨ ਦਤ੍ਤਮੇਤਦ੍ਧਿ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਗਤਃ
ਇਹ ਦਾਨ ਨਲ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਰਾਜ ਕਰਕੇ ਅਖੀਰ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਦਾਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਪੁਤ੍ਰਾ ਬਹੁਬਲਾਨ੍ਵਿਤਾਃ 4.163.
ਇਸ ਦਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਨਂ ਸ਼ੁਭਾਂ ਕਾਂਤਿਂ ਵਿਪੁਲਾਂ ਚ ਤਥਾ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ ਅਹੋਰਾਤ੍ਰਕृਤਾਤ੍ਪਾਪਾਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਚਮਕ ਤੇ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਕੀਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਮੇषੀ ਵਿਸ਼ੇषਕਲੁषਾਪਹਰਾਤਿਸ਼ਸ੍ਤਾ ਦਾਨੇ ਸਦੈਵ ਰਸਧਾਤੁਯੁਤਾ ਸਧਾਨ੍ਯਾ
ਭੇਡ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੋ ਸੁਤੰਤਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਸ ਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦਾਨ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਭੂਮਿਦਾਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਯੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਭੂਮਿਦਾਨਂ ਸਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਸਮੇਤ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—
ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਾਯ ਦਰਿਦ੍ਰਾਯ ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਰਤਾਯ ਚ
ਵਿਦਵਾਨ, ਗਰੀਬ ਤੇ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰਾ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ—
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੋ ਰਵਿਰ੍ਯਥਾ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਵਿਮਾਨੈਰ੍ਭਾਸ੍ਵਰੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਇਲਾਹੀ ਉਡਨ ਖੋਹਾਂ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਦਿਵ੍ਯਾਂਗਨਾਭਿਸ਼੍ਚ ਸੇਵ੍ਯਮਾਨੋ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਉਥੇ, ਇਲਾਹੀ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਦ੍ਧਾਰਯਤੇ ਲੋਕਾਨ੍ਭੂਰਂਕੁਰਸਮੁਦ੍ਭਵਾ
ਜਦ ਤਕ ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਕੁਰ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹੋਏ ਇਹ ਲੋਕ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨਹਿ ਭੂਮਿਪ੍ਰਦਾਨਾਦ੍ਵੈ ਦਾਨਮਨ੍ਯਦ੍ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਧਰਤੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਦਾਨਾਨ੍ਯਨ੍ਯਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ੀਯਂਤੇ ਕਾਲੇਨ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਹੋਰ ਦਾਨ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ੀਯਂਤੇ ਕਾਲਯੋਗਕ੍ਰਮੇਣ ਤੁ
ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਸਮੇਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਆਉਂਦੇ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਸੁਸ਼ੀਲਾਯ ਭੂਮਿਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯੋ ਨਰਃ 4.164.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਹਲਕृष੍ਟਾਂ ਮਹੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਬੀਜਾਂ ਸਸ੍ਯਮਾਲਿਨੀਮ੍
ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਲ ਨਾਲ ਜੋਤ ਕੇ, ਬੀਜ ਪਾ ਕੇ, ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਧਨਂ ਧਾਨ੍ਯਂ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਚ ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਸੋਨਾ, ਨਗ, ਤੇ ਗਹਣੇ ਵੀ,
ਸਾਗਰਾਨ੍ਸਰਿਤਃ ਸ਼ੈਲਾਨ੍ਸਮਾਨਿ ਵਿषਮਾਣਿ ਚ
ਸਮੁੰਦਰ, ਦਰਿਆ, ਪਹਾੜ, ਸਮਤਲ ਤੇ ਉਚ-ਨੀਚ ਜਗ੍ਹਾਂ,
ਓषਧੀਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਂਪਨ੍ਨਾ ਨਾਨਾਪੁष੍ਪਫਲੋਪਗਾਃ
ਦੂਧ ਵਾਲੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਹਨ,
ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਾਦਿਭਿਰ੍ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਯੇ ਯਜਂਤਿ ਸਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਵਰਗੇ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਹੀ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਾਯ ਮਹੀਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯੇ ਹਰਂਤਿ ਨ ਮਾਨਵਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਕੇ ਮੁੜ ਲੈਂਦੇ ਨਹੀਂ,
ਸਸ੍ਯਪੂਰ੍ਣਾਂ ਮਹੀਂ ਯਸ੍ਤੁ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਾਯ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਧਰਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਕੁਰੁਤੇ ਪਾਪਂ ਪੁਰੁषੋ ਵृਤ੍ਤਿਕਰ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਕੋਈ ਪਾਪ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ,
ਸੁਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍
ਜੋ ਪੂਣ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਲਈ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ—