ਤਤੋ ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਃ ਕਾਲੇਨ ਜਾਯਂਤੇ ਸ਼੍ਵਾਨਯੋਨਿषੁ
ਫਿਰ ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ ਉਹ ਉਥੋਂ ਛੁਟ ਕੇ ਕੁੱਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿष੍ਠਾਸ੍ਵੇਵ ਚ ਪਾਪਿष੍ਠਾ ਦੁਰ੍ਗਂਧੇषੁ ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਾਪੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੰਦਗੀ ਤੇ ਬਦਬੂ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚੈਵ ਯੋ ਦੇਵਿ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਕੁਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—
ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਨਾਨੁਭਾषੇਤ ਨ ਚਾਪ੍ਯੇਕਾਸਨੇ ਵਿਸ਼ੇਤ੍
ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਅਸਥਾਨ ਤੇ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਯਸ੍ਤੇਨ ਸਹ ਭਾषੇਤ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੀ ਭਵੇ ਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੇ, ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਮਨ੍ਯੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਦਾਨੈਃ ਕੋਟਿਸਂਖ੍ਯਾਤਵਿਸ੍ਤਰੈਃ
ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਹੋਰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਕੀ ਲਾਭ, ਜੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ?
ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਾਯ ਦਰਿਦ੍ਰਾਯ ਸੁਵृਤ੍ਤਾਯਾਹਿਤਾਗ੍ਨਯੇ
ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਗਰੀਬ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅੱਗ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਵੇ—
ਮਾਸੇ ਪ੍ਰਸਵਿਨੀਂ ਧੇਨੁਂ ਦਾਨਾਰ੍ਥੀ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਯੇਤ੍
ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਬੱਚਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੇ।
ਜਾਯਮਾਨਸ੍ਯ ਵਤ੍ਸਸ੍ਯ ਮੁਖਂ ਯੋਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ ।। 4.161.
ਜਦੋਂ ਗਾਂ ਬੱਚਾ ਦੇਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਗਰਭ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਵੱਛੇ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ।
ਤਾਵਤ੍ਸਾ ਪृਥਿਵੀ ਜ੍ਞੇਯਾ ਯਾਵਦ੍ਗਰ੍ਭਂ ਨ ਮੁਂਚਤਿ
ਜਦ ਤੱਕ ਗਾਂ ਆਪਣਾ ਬੱਚਾ ਨਹੀਂ ਜਣਦੀ, ਉਹ ਗਾਂ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਧੇਨੋਰ੍ਯਾਵਂਤਿ ਰੋਮਾਣਿ ਸਵਤ੍ਸਾਯਾ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਹੇ ਧਰਤੀ, ਜਿੰਨੇ ਰੋਮ ਗਾਂ ਤੇ ਉਸਦੇ ਵੱਛੇ ਉੱਤੇ ਹਨ—
ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਾਦਿਭਿਰਰ੍ਚਿਤਃ
ਉਤਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਬੰਦਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਵਰ੍ਣਸ਼ृਙ੍ਗੀਂ ਯਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਖੁਰੈ ਰੌਪ੍ਯੈਃ ਸਮਰ੍ਚਿਤਾਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਖੁਰ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਹਨ,
ਕਪਿਲਾਯਾਸ੍ਤਦਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਕਰੇ ਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਉਹ ਉਸ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਗਾਂ ਦੇ ਬੱਛੇ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ।
ਸੁਵਰ੍ਣੈਸ੍ਤੁ ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਮਥਾਪਿ ਵਾ
ਚਾਰੇ, ਤਿੰਨ, ਦੋ ਜਾਂ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ,
ਸ ਸਮੁਦ੍ਰਵਨੋਪੇਤਾ ਸਸ਼ੈਲਵਨਕਾਨਨਾ
ਉਹ ਗਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੰਗਲ, ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਬਾਗ ਵੀ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ।
ਪृਥਿਵੀਦਾਨਤੁਲ੍ਯੇਨ ਦਾਨੇਨੈਤੇਨ ਵੈ ਨਰਃ
ਇਸ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪૃਥਵੀ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਹਰਣੋ ਗੋਘ੍ਨੋ ਭ੍ਰੂਣਹਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘਾਤਕਃ ਤਦ੍ਦਿਨਂ ਚ ਪਯੋਭੋਜੀ ਸਂਯਤਸ਼੍ਚਾਤਿਵਾਹਯੇਤ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚੁਰਾਏ, ਗਾਂ ਮਾਰੇ, ਭ੍ਰੂਣ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰੇ—ਉਹ ਦਿਨ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਧ ਹੀ ਖਾਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ।
ਗੋਮਯੇਨੋਪਲਿਪ੍ਯਾਥ ਮਣ੍ਡਲਂ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ 4.161.
ਫਿਰ, ਗੋਬਾਰ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਕ ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਬਣਾਏ।
ਵ੍ਯਾਹृਤ੍ਯਾ ਹੋਮਯੇਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਪਂਚਵਾਰੁਣਕਂ ਤਥਾ
ਵਿਆਹ੍ਰਿਤੀਆਂ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਮ ਕਰੇ ਅਤੇ ਪੰਜ ਵਾਰੁਣ ਦਾਨ ਵੀ ਕਰੇ।
ਸ੍ਯੋਨਾ ਪृਥਿਵਿ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਗੌਰ੍ਵਤ੍ਸਸਹਿਤਾ ਨਵਾ
'ਸਯੋਨਾ ਪૃਥਵੀ' ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਨਵੀਂ ਗਾਂ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੱਛੇ ਸਮੇਤ
ਯਾ ਤੇ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਦੇਵੀ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚ ਤਥਾ ਮਹੀ
—ਉਹ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇਵੀ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ—
ਯਾਵਦ੍ਵਤ੍ਸਸ੍ਯਦ੍ਵੌ ਪਾਦੌ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਵਸੁਂਧਰੇ
ਜਦੋਂ ਬੱਛੇ ਦੇ ਦੋ ਪੈਰ ਅਤੇ ਸਿਰ ਦਿਸਣ ਲੱਗ ਪੈਂ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਧਰਤੀ, ਉਹ ਗਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।
ਸੁਵਰ੍ਣਸ਼ृਂਗੀਂ ਰੌਪ੍ਯਖੁਰਾਂ ਕਾਸ੍ਯਦੋਹਾਂ ਸਤਾਮ੍ਰਕਾਮ੍ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਤੈਃ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਸਮਰ੍ਪਯੇਤ੍
ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰ, ਕਾਂਸੀ ਦੀ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਪਤਿਲੀ, ਅਤੇ ਤਾਮਬੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਨੂੰ, ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਅਖੰਡ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੇ।
ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਤਦਰ੍ਧੇਨਾਪਿ ਭਾਮਿਨਿ
ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਅੱਧ ਨਾਲ ਵੀ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ,
ਯਥਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਾ ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਵਿਵਰ੍ਜਿਤੈਃ ਗृਹਾਣੇਮਾਂ ਮਹਾਧੇਨੁਂ ਭਵ ਭ੍ਰਾਤਾ ਮਮਾਸ਼ੁ ਵੈ
ਜੋੜੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੌਲਤ ਦੀ ਕੰਜੂਸੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: 'ਇਹ ਮਹਾਂ ਗਾਂ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਲੈ ਲਓ, ਤੇ ਫ਼ੌਰਨ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਬਣ ਜਾਓ।'
ਇਰਾਵਤੀ ਧੇਨੁਮਤੀ ਜਾਹ੍ਨਵੀ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਇਰਾਵਤੀ, ਧੇਨੁਮਤੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਜਾਹਨਵੀ—
ਭਵਤਾਤ੍ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਮੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਖਂ ਚਾਨੁਤ੍ਤਮਂ ਤਥਾ 4.161.
ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਵੀ ਮਿਲੇ।
ਕੋऽਦਾਦਿਤਿ ਚ ਵੈ ਮਂਤ੍ਰੋ ਜਪਿਤਵ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਜੇਨ ਚ
'ਕੋ'ਦਾਦਿਤੀ' ਮੰਤਰ ਦੁਜਾ ਜਾਤਿ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਜਪਿਆ ਜਾਵੇ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਸੂਯਮਾਨਾਂ ਗਾਂ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ ਰਤ੍ਨਪੂਰ੍ਣਾ ਭਵੇਦ੍ਦਤ੍ਤਾ ਪृਥਿਵੀ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇਹੜਾ ਗਾਂ ਜੋ ਬੱਛਾ ਜਣ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਧਰਤੀ, ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।