ਨਵਮੀ ਪਾਟਲਾ ਜ੍ਞੇਯਾ ਦਸ਼ਮੀ ਪੁष੍ਪਪਿਙ੍ਗਲਾ
ਨੌਵੀਂ ਗਾਂ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀ ਹੈ ਤੇ ਦਸਵੀਂ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਕਪਿਲਾ ਰੰਗ ਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾ ਹ੍ਯੇਤਾ ਮਹਾਭਾਗਾਸ੍ਤਾਰਯਂਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਏਵਮੇਤਾਸ੍ਤੁ ਕਪਿਲਾਃ ਪਾਪਘ੍ਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂਵਾਂ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ, ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨਿਜ੍ਵਾਲੋਜ੍ਜ੍ਵਲੈਃ ਸ਼ृਂਗੈਃ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਂਗਾਰਲੋਚਨਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿੰਗ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਅੰਗਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਤਪਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਾਮਾਗ੍ਨੇਯ੍ਯਾਂ ਸਦਾ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯੇਤਰੈਃ ਸਦਾ
ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਸਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਪਤਿਤਸ਼੍ਚ ਭਵੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਂਡਾਲਸਦृਸ਼ਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਜੋ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਡਾਲ ਵਰਗਾ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਾਰਾਂਤੇ ਪਰਿਹਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਕਪਿਲਾ ਗੌਰ੍ਦ੍ਵਿਜੇਤਰੈਃ
ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਅਸਂਭਾष੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪਤਿਤਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਪਾਪਕਰ੍ਮਿਣਃ ਅਮੇਧ੍ਯਂ ਭੁਞ੍ਜਤੇऽਤਸ੍ਤਾਂ ਨੋਪਜੀਵੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜੇਤਰਃ
ਜੋ ਪਤਿਤ ਸ਼ੂਦਰ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਇਸ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਸ ਗਾਂ ਉੱਤੇ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਗੁਜ਼ਾਰਨਾ।
ਤਾਸਾਂ ਘृਤਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਵਾ ਨਵਨੀਤਮਥਾਪਿ ਵਾ 4.161.
ਉਹਨਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਘਿਉ, ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਮੱਖਣ—
ਕਪਿਲਾਜੀਵਿਨਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਰੌਰਵਮ੍
ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਉੱਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਃ ਕਾਲੇਨ ਜਾਯਂਤੇ ਸ਼੍ਵਾਨਯੋਨਿषੁ
ਫਿਰ ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ ਉਹ ਉਥੋਂ ਛੁਟ ਕੇ ਕੁੱਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿष੍ਠਾਸ੍ਵੇਵ ਚ ਪਾਪਿष੍ਠਾ ਦੁਰ੍ਗਂਧੇषੁ ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਾਪੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੰਦਗੀ ਤੇ ਬਦਬੂ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚੈਵ ਯੋ ਦੇਵਿ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਕੁਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—
ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਨਾਨੁਭਾषੇਤ ਨ ਚਾਪ੍ਯੇਕਾਸਨੇ ਵਿਸ਼ੇਤ੍
ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਅਸਥਾਨ ਤੇ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਯਸ੍ਤੇਨ ਸਹ ਭਾषੇਤ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੀ ਭਵੇ ਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੇ, ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਮਨ੍ਯੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਦਾਨੈਃ ਕੋਟਿਸਂਖ੍ਯਾਤਵਿਸ੍ਤਰੈਃ
ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਹੋਰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਕੀ ਲਾਭ, ਜੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ?
ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਾਯ ਦਰਿਦ੍ਰਾਯ ਸੁਵृਤ੍ਤਾਯਾਹਿਤਾਗ੍ਨਯੇ
ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਗਰੀਬ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅੱਗ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਵੇ—
ਮਾਸੇ ਪ੍ਰਸਵਿਨੀਂ ਧੇਨੁਂ ਦਾਨਾਰ੍ਥੀ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਯੇਤ੍
ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਬੱਚਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੇ।
ਜਾਯਮਾਨਸ੍ਯ ਵਤ੍ਸਸ੍ਯ ਮੁਖਂ ਯੋਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ ।। 4.161.
ਜਦੋਂ ਗਾਂ ਬੱਚਾ ਦੇਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਗਰਭ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਵੱਛੇ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ।
ਤਾਵਤ੍ਸਾ ਪृਥਿਵੀ ਜ੍ਞੇਯਾ ਯਾਵਦ੍ਗਰ੍ਭਂ ਨ ਮੁਂਚਤਿ
ਜਦ ਤੱਕ ਗਾਂ ਆਪਣਾ ਬੱਚਾ ਨਹੀਂ ਜਣਦੀ, ਉਹ ਗਾਂ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਧੇਨੋਰ੍ਯਾਵਂਤਿ ਰੋਮਾਣਿ ਸਵਤ੍ਸਾਯਾ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਹੇ ਧਰਤੀ, ਜਿੰਨੇ ਰੋਮ ਗਾਂ ਤੇ ਉਸਦੇ ਵੱਛੇ ਉੱਤੇ ਹਨ—
ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਾਦਿਭਿਰਰ੍ਚਿਤਃ
ਉਤਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਬੰਦਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਵਰ੍ਣਸ਼ृਙ੍ਗੀਂ ਯਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਖੁਰੈ ਰੌਪ੍ਯੈਃ ਸਮਰ੍ਚਿਤਾਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਖੁਰ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਹਨ,
ਕਪਿਲਾਯਾਸ੍ਤਦਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਕਰੇ ਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਉਹ ਉਸ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਗਾਂ ਦੇ ਬੱਛੇ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ।
ਸੁਵਰ੍ਣੈਸ੍ਤੁ ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਮਥਾਪਿ ਵਾ
ਚਾਰੇ, ਤਿੰਨ, ਦੋ ਜਾਂ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ,
ਸ ਸਮੁਦ੍ਰਵਨੋਪੇਤਾ ਸਸ਼ੈਲਵਨਕਾਨਨਾ
ਉਹ ਗਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੰਗਲ, ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਬਾਗ ਵੀ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ।
ਪृਥਿਵੀਦਾਨਤੁਲ੍ਯੇਨ ਦਾਨੇਨੈਤੇਨ ਵੈ ਨਰਃ
ਇਸ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪૃਥਵੀ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਹਰਣੋ ਗੋਘ੍ਨੋ ਭ੍ਰੂਣਹਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘਾਤਕਃ ਤਦ੍ਦਿਨਂ ਚ ਪਯੋਭੋਜੀ ਸਂਯਤਸ਼੍ਚਾਤਿਵਾਹਯੇਤ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚੁਰਾਏ, ਗਾਂ ਮਾਰੇ, ਭ੍ਰੂਣ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰੇ—ਉਹ ਦਿਨ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਧ ਹੀ ਖਾਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ।
ਗੋਮਯੇਨੋਪਲਿਪ੍ਯਾਥ ਮਣ੍ਡਲਂ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ 4.161.
ਫਿਰ, ਗੋਬਾਰ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਕ ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਬਣਾਏ।
ਵ੍ਯਾਹृਤ੍ਯਾ ਹੋਮਯੇਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਪਂਚਵਾਰੁਣਕਂ ਤਥਾ
ਵਿਆਹ੍ਰਿਤੀਆਂ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਮ ਕਰੇ ਅਤੇ ਪੰਜ ਵਾਰੁਣ ਦਾਨ ਵੀ ਕਰੇ।