ਨਿਤ੍ਯਾਨਂਦਕਰੀ ਪਰਾਭਯਕਰੀ ਸੌਂਦਰ੍ਯਰਤ੍ਨਾਕਰੀ ਨਿਰ੍ਧੂਤਾਖਿਲਪਾਪਪਾਵਨਕਰੀ ਕਾਸ਼ੀਪੁਰਾਧੀਸ਼੍ਵਰੀ
ਉਹ ਸਦਾ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣਿਆਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਣੀਆਂ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਕਾਸੀ ਦੀ ਰਾਣੀ ਹੈ।
ਸ ਇਤ੍ਯष੍ਟੋਤ੍ਤਰਂ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਧ੍ਯਾਨਸ੍ਤਿਮਿਤਲੋਚਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਠ-ਸੌ ਅਠ ਨਾਂ ਜਾਪ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਲੀਆਂ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮੈ ਹਿ ऋਗ੍ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਪੁਨਰਂਤਰਧੀਯਤ
ਉਸ ਨੂੰ ਰਿਗਵੇਦ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਤਾ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਵਿਕ੍ਰਮਾਦਿਤ੍ਯਭੂਪਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਾਚਾਰ੍ਯੋ ਬਭੂਵ ਹ
ਉਹ ਵਿਕ੍ਰਮਾਦਿਤਿਆ ਰਾਜੇ ਦਾ ਯਜਨ ਆਚਾਰਿਆ ਬਣ ਗਿਆ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਵਰ੍ਣਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਪੁਣ੍ਯਮਾਦਿਚਰਿਤ੍ਰਕਮ੍
ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਆਦਿ ਦੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਭਵਿष੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰਤਿਸਰ੍ਗਪਰ੍ਵਣਿ ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਖਂਡਾਪਰਪਰ੍ਯਾਯੇ ਕਲਿਯੁਗੀਯੇਤਿਹਾਸਸਮੁਚ੍ਚਯੇ ਪ੍ਰਥਮਚ ਰਿਤ੍ਰਵਰ੍ਣਨਂਨਾਮ ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ੋਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਵਿੱਖ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪ੍ਰਤਿਸਰਗ ਪਾਵੇ, ਚਾਰ ਯੁੱਗਾਂ ਦੇ ਭਾਗ, ਕਲਿਯੁਗ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਦੇ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਵਿੱਚ, 'ਪਹਿਲੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਕਥਾ' ਨਾਂ ਚੌਂਤੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕ ਗਿਆ।
ਬਭੂਵ ਮਦ੍ਯਮਾਂਸਾਸ਼ੀ ਭੀਮਵਰ੍ਮੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਭੀਮਵਰਮਨ ਨਾਂਕ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਸੀ, ਜੋ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਂਦਾ ਸੀ।
ਮਾਂਸਲੋਭੇਨ ਸ ਖਲਃ ਸੂਕਰਾਨ੍ਗ੍ਰਾਮਕੁਕ੍ਕੁਟਾਨ੍
ਮਾਸ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ, ਉਹ ਮਾੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸੂਰ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਾਲੇ ਕੁੱਕੜ ਖਾਂਦਾ ਸੀ।
ਨਰਮਾਂਸਂ ਸ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਯਾਨ੍ਭਕ੍ਸ਼ਕੋऽਭਵਤ੍ ਵਿਸੂਚ੍ਯਗ੍ਨਿਵਸ਼ਂ ਯਾਤੋ ਮਮਾਰ ਚ ਯੁਵਾਪਿ ਸਃ
ਉਹ ਹੋਰ ਖਾਣੇ ਛੱਡ ਕੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਨੌਜਵਾਨ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਸੁੱਕੀ ਬਿਮਾਰੀ ਤੇ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਮਰ ਗਿਆ।
ਕਾਰਿਤਸ਼੍ਚਂਡਿਕਾਪਾਠਸ੍ਤੇਨ ਦੁष੍ਟੇਨ ਭੀਰੁਣਾ
ਉਸ ਮਾੜੇ ਤੇ ਡਰਪੋਕ ਨੇ ਚੰਡੀਕਾ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਵਾਇਆ।
ਪੁਨਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਤ੍ਵਮਗਮਨ੍ਮਾਗਧੇ ਸ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਫਿਰ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਜੋਂ, ਉਹ ਮੁੜ ਛਤਰੀ ਬਣ ਗਿਆ।
ਜਾਤਿਸ੍ਮਰੋ ਬਭੂਵਾਸੌ ਵੇਦਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਵਾਲਾ ਜੰਮਿਆ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮੈ ਨृਪਾਯ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਧ੍ਯਚਰਿਤ੍ਰਕਮ੍
ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਉਸ ਮੁਨੀ ਨੇ ਮੱਧਲੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸੀ।
ਨृਪੋऽਪਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਦੇਵੀਂ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਸਨਾਤਨੀਮ੍
ਉਹ ਰਾਜਾ ਵੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਦੀਵੀ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਤ੍ਵਮਗਮਨ੍ਮਹਾਮਾਯਾਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਮਹਾਨ ਮਾਇਆ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਬਣ ਗਈ ਸੀ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਾਂਤਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਦ੍ਗੁਰੁਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਤ੍ਪਰਃ 3.2.34.
ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਇੱਥੇ ਆਏ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਦੁਰਭੂਦ੍ਦੇਵੀ ਜਗਦਂਬਾ ਸਨਾਤਨੀ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਦੀਵੀ ਜਗਤ ਮਾਤਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਮਹਾਨਨ੍ਦੀ ਮਹਾਭਾਗੋ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਗਂ ਸੁਰੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਇਤਿ ਤੇ ਕਥਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰ ਯਤ੍ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਯਜੁषੋ ਗਤਿਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਯਜੁਰਵੇਦ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਜੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਵਰ੍ਣਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਮੁਨਿਵਰ੍ਣਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਹਾਨਤਾ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਭਵਿष੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰਤਿਸਰ੍ਗਪਰ੍ਵਣਿ ਚਤੁ ਰ੍ਯੁਗਖਣ੍ਡਾਪਰਪਰ੍ਯਾਯੇ ਕਲਿਯੁਗੀਯੇਤਿਹਾਸਸਮੁਚ੍ਚਯੇ ਚਤੁਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਭਵਿੱਖ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪ੍ਰਤਿਸਰਗ ਪਾਵਰ ਵਿੱਚ, ਚਾਰ ਯੁੱਗਾਂ ਦੇ ਭਾਗ ਤੇ ਕਲਿਯੁਗ ਦੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਕਥਾਵਾਂ ਦੇ ਚੌਂਤੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ।
ਤਤ੍ਰਾਵਸਨ੍ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਉਪਾਧ੍ਯਾਯਃ ਪਤਞ੍ਜਲਿਃ
ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਉਪਾਧਿਆਇ ਪਤੰਜਲੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।
ਵੇਦਵੇਦਾਂਗਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞੋ ਗੀਤਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਪਰਾਯਣਃ
ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦੇ ਸਨ ਤੇ ਗੀਤਾ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਸਨ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਸ ਤੁ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਗਤਸ੍ਤੀਰ੍ਥਾਂਤਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਦੂਜੇ ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਵਰ੍षਾਨ੍ਤੇ ਚ ਤਦਾ ਵਿਪ੍ਰੋ ਦੇਵੀਭਕ੍ਤੇਨ ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ
ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇਵੀ ਦੇ ਭਗਤ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਵਾਯੈ ਸਰ੍ਵਮਾਂਗਲ੍ਯੈ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯੇ ਚ ਤੇ ਨਮਃ
ਸਭ ਸੁੱਖਾਂ ਦੀ ਮੂਲ ਮਾਤਾ ਸ਼ਿਵਾ ਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮੇਧਾ ਵਿਦ੍ਯਾ ਸ਼ਿਵਂਕਰੀ
ਤੂੰ ਹੀ ਸ਼ਰਧਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਬੁੱਧੀ, ਯਾਦ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਭਲਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਸਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇ ਤੁ ਵਾਗੁਵਾਚਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿਣ ਉੱਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਅਕਾਯੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਤਚ੍ਚਰਿਤ੍ਰਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਸਤ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਨਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੇਨ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪਰਾਜਯ ਪਤਞ੍ਜਲੇ
ਉਸ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਸੱਚਾ ਗਿਆਨ ਮਿਲੇਗਾ; ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜੋ ਮਿਲਿਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਪਤੰਜਲੀ ਨੂੰ ਹਾਰ ਹੋਈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਵਾਸਿਨਿ ਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਦੇਵੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਂਧਿਆਵਾਸਿਨੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।