ਨਿष੍ਕਾਸਿਤੌ ਦ੍ਵਿਜੇਨੈਵ ਮਾਤृਪੁਤ੍ਰੌ ਦ੍ਵਿਜਾਧਮੌ 3.2.33.
ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਮਾਂ-ਪੁੱਤਰ, ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਘਰੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਚਂਡਿਕਾਪਾਠਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਂਧ੍ਯਗਿਰੌ ਵਸਨ੍
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਚੰਡਿਕਾ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਤੇ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਨਿषਾਦਸ੍ਯ ਗृਹੇ ਚੋਭੌ ਵਨੇ ਗਤ੍ਵੋषਤੁਰ੍ਮੁਦਾ
ਦੋਵੇਂ ਜਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਾਦ ਦੇ ਘਰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵ੍ਯਾਧਕਰ੍ਮਾ ਤੁ ਚੌਰ੍ਯੇਣ ਪਿਤृਮਾਤृਪ੍ਰਿਯਂਕਰਃ
ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਤੇ ਚੋਰੀ ਕਰਕੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਚੌਰਵृਤ੍ਤਿਪਰੋ ਧੂਰ੍ਤਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਭੂषਣਮਾਹਰਤ੍
ਚੋਰੀ ਦੀ ਆਦਤ ਵਾਲਾ ਉਹ ਬੁਰਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਇੱਕ ਔਰਤ ਲਈ ਗਹਿਣੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਸੀ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿਜਵਸ੍ਤ੍ਰਸਮੁਦ੍ਗਤਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਸਨੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਏ।
ਪਾਠਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਧਰ੍ਮਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤਤੋऽਭਵਤ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਠ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਧਰਮ ਵੱਲ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸ਼ਿष੍ਯਤ੍ਵਮਗਮਤ੍ਤਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਰਮੈਸ਼ਂ ਜਜਾਪ ਹ
ਉਥੇ ਉਹ ਚੇਲਾ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਮੈਸ਼ਾ ਅੱਖਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪਠਿਤ੍ਵਾਕ੍ਸ਼ਰਮਾਲਾਂ ਚ ਜਜਾਪਾਦਿਚਰਿਤ੍ਰਕਮ੍
ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਦਿ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਜਾਪੀ।
ਅਨ੍ਨਪੂਰ੍ਣਾਂ ਮਹਾਦੇਵੀਂ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪਰਯਾ ਮੁਦਾ 3.2.33.
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅੰਨਪੂਰਨਾ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਨਿਤ੍ਯਾਨਂਦਕਰੀ ਪਰਾਭਯਕਰੀ ਸੌਂਦਰ੍ਯਰਤ੍ਨਾਕਰੀ ਨਿਰ੍ਧੂਤਾਖਿਲਪਾਪਪਾਵਨਕਰੀ ਕਾਸ਼ੀਪੁਰਾਧੀਸ਼੍ਵਰੀ
ਉਹ ਸਦਾ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣਿਆਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਣੀਆਂ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਕਾਸੀ ਦੀ ਰਾਣੀ ਹੈ।
ਸ ਇਤ੍ਯष੍ਟੋਤ੍ਤਰਂ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਧ੍ਯਾਨਸ੍ਤਿਮਿਤਲੋਚਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਠ-ਸੌ ਅਠ ਨਾਂ ਜਾਪ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਲੀਆਂ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮੈ ਹਿ ऋਗ੍ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਪੁਨਰਂਤਰਧੀਯਤ
ਉਸ ਨੂੰ ਰਿਗਵੇਦ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਤਾ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਵਿਕ੍ਰਮਾਦਿਤ੍ਯਭੂਪਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਾਚਾਰ੍ਯੋ ਬਭੂਵ ਹ
ਉਹ ਵਿਕ੍ਰਮਾਦਿਤਿਆ ਰਾਜੇ ਦਾ ਯਜਨ ਆਚਾਰਿਆ ਬਣ ਗਿਆ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਵਰ੍ਣਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਪੁਣ੍ਯਮਾਦਿਚਰਿਤ੍ਰਕਮ੍
ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਆਦਿ ਦੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਭਵਿष੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰਤਿਸਰ੍ਗਪਰ੍ਵਣਿ ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਖਂਡਾਪਰਪਰ੍ਯਾਯੇ ਕਲਿਯੁਗੀਯੇਤਿਹਾਸਸਮੁਚ੍ਚਯੇ ਪ੍ਰਥਮਚ ਰਿਤ੍ਰਵਰ੍ਣਨਂਨਾਮ ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ੋਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਵਿੱਖ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪ੍ਰਤਿਸਰਗ ਪਾਵੇ, ਚਾਰ ਯੁੱਗਾਂ ਦੇ ਭਾਗ, ਕਲਿਯੁਗ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਦੇ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਵਿੱਚ, 'ਪਹਿਲੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਕਥਾ' ਨਾਂ ਚੌਂਤੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕ ਗਿਆ।
ਬਭੂਵ ਮਦ੍ਯਮਾਂਸਾਸ਼ੀ ਭੀਮਵਰ੍ਮੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਭੀਮਵਰਮਨ ਨਾਂਕ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਸੀ, ਜੋ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਂਦਾ ਸੀ।
ਮਾਂਸਲੋਭੇਨ ਸ ਖਲਃ ਸੂਕਰਾਨ੍ਗ੍ਰਾਮਕੁਕ੍ਕੁਟਾਨ੍
ਮਾਸ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ, ਉਹ ਮਾੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸੂਰ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਾਲੇ ਕੁੱਕੜ ਖਾਂਦਾ ਸੀ।
ਨਰਮਾਂਸਂ ਸ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਯਾਨ੍ਭਕ੍ਸ਼ਕੋऽਭਵਤ੍ ਵਿਸੂਚ੍ਯਗ੍ਨਿਵਸ਼ਂ ਯਾਤੋ ਮਮਾਰ ਚ ਯੁਵਾਪਿ ਸਃ
ਉਹ ਹੋਰ ਖਾਣੇ ਛੱਡ ਕੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਨੌਜਵਾਨ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਸੁੱਕੀ ਬਿਮਾਰੀ ਤੇ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਮਰ ਗਿਆ।
ਕਾਰਿਤਸ਼੍ਚਂਡਿਕਾਪਾਠਸ੍ਤੇਨ ਦੁष੍ਟੇਨ ਭੀਰੁਣਾ
ਉਸ ਮਾੜੇ ਤੇ ਡਰਪੋਕ ਨੇ ਚੰਡੀਕਾ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਵਾਇਆ।
ਪੁਨਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਤ੍ਵਮਗਮਨ੍ਮਾਗਧੇ ਸ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਫਿਰ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਜੋਂ, ਉਹ ਮੁੜ ਛਤਰੀ ਬਣ ਗਿਆ।
ਜਾਤਿਸ੍ਮਰੋ ਬਭੂਵਾਸੌ ਵੇਦਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਵਾਲਾ ਜੰਮਿਆ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮੈ ਨृਪਾਯ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਧ੍ਯਚਰਿਤ੍ਰਕਮ੍
ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਉਸ ਮੁਨੀ ਨੇ ਮੱਧਲੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸੀ।
ਨृਪੋऽਪਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਦੇਵੀਂ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਸਨਾਤਨੀਮ੍
ਉਹ ਰਾਜਾ ਵੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਦੀਵੀ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਤ੍ਵਮਗਮਨ੍ਮਹਾਮਾਯਾਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਮਹਾਨ ਮਾਇਆ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਬਣ ਗਈ ਸੀ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਾਂਤਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਦ੍ਗੁਰੁਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਤ੍ਪਰਃ 3.2.34.
ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਇੱਥੇ ਆਏ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਦੁਰਭੂਦ੍ਦੇਵੀ ਜਗਦਂਬਾ ਸਨਾਤਨੀ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਦੀਵੀ ਜਗਤ ਮਾਤਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਮਹਾਨਨ੍ਦੀ ਮਹਾਭਾਗੋ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਗਂ ਸੁਰੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਇਤਿ ਤੇ ਕਥਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰ ਯਤ੍ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਯਜੁषੋ ਗਤਿਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਯਜੁਰਵੇਦ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਜੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਵਰ੍ਣਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਮੁਨਿਵਰ੍ਣਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਹਾਨਤਾ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।