ਨਮਃ ਕृष੍ਣਾਚ੍ਯੁਤਾਨਂਤ ਵਾਸੁਦੇਵੇਤ੍ਯੁਦੀਰਿਤਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਅਚੁਤ, ਅਨੰਤ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਕਿਹਾ ਹੈ,
ਦਾਨਂ ਦਦਦ੍ਭਿਰ੍ਯੈਰੁਕ੍ਤਮਚ੍ਯੁਤਃ ਪ੍ਰੀਯਤਾਮਿਤਿ
ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਸਮੇਂ 'ਅਚੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ' ਕਿਹਾ ਹੈ,
ਸ ਏਵ ਨਾਥਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਤਨ੍ਨਿਯੋਗਕਰਾ ਵਯਮ੍
ਉਹੀ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਥਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਚਨਂ ਯਮਸ੍ਯ ਵਦਤੋऽਖਿਲਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਯਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ,
ਨਮਃ ਕृष੍ਣਾਯ ਹਰਯੇ ਵਿष੍ਣਵੇ ਜਿष੍ਣਵੇ ਨਮਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਹਰੀ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ!
ਨਮਃ ਪਙ੍ਕਜਨੇਤ੍ਰਾਯ ਨਮਃ ਪਙ੍ਕਜਨਾਭਯੇ
ਕੰਵਲੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਕੰਵਲੇ ਨਾਭੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ,
ਗੋਵਿਂਦਾਯ ਨਮੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਮਸ਼੍ਚੋਦਧਿਸ਼ਾਯਿਨੇ
ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ,
ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਿਣੇ ਸ਼ਿਤਖਡ੍ਗਾਯ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਭृਤੇ
ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਤਿੱਖੀ ਤਲਵਾਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ,
ਵਰਾਹਰੂਪਾਯ ਤਥਾ ਨਮੋ ਯਜ੍ਞਾਙ੍ਗਧਾਰਿਣੇ
ਵਰਾਹ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਗ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮਃ ਕੈਟਭਸੂਦਿਨੇ 4.153.
ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਕੈਟਭ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ!
ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਹ੍ਯੇਵਮੁਚ੍ਚਾਰਿਤੇ ਚ ਤੈਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ — ਜਦੋਂ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ,
ਸਮਭਜ੍ਯਂਤ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਮੁਤ੍ਪੇਤੁਰਯੋਮੁਖਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਫਟ ਗਏ, ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਸ੍ਤਮਸੋ ਜਜ੍ਞੇ ਨਰਕਾਦ੍ਭਾਨੁਭਿਃ ਸਹ
ਹਨੇਰੇ ਵਿਚੋਂ ਚਾਨਣ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਨਰਕ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ।
ਨਿਰੁਤ੍ਸਾਹਾ ਜਡਧਿਯੋ ਬਭੂਵੁਰ੍ਯਮਕਿਂਕਰਾਃ
ਯਮ ਦੇ ਨੌਕਰ ਨਿਰੁਤਸਾਹ ਤੇ ਸੁਸਤ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ।
ਦਿਵ੍ਯਃ ਸੁਗਂਧਿ ਪਵਨੋ ਮਨਃਪ੍ਰੀਤਿਕਰਸ੍ਤਥਾ
ਇੱਕ ਸੁਗੰਧਤ, ਦਿਵਿਆ ਹਵਾ ਵਹੀ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਤਂ ਤਾਦृਸ਼ਮਥਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਦਾ ਵੈਵਸ੍ਵਤੋ ਯਮਃ
ਫਿਰ, ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਵੈਵਸਵਤ ਯਮ ਨੇ—
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਤਾਨਾਹ ਕृष੍ਣਾਯ ਸ ਕृਤਾਂਜਲਿਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਖਿਆ।
ਵਿष੍ਣੋ ਦੇਵ ਜਗਦ੍ਧਾਤਰ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨ ਜਗਤ੍ਪਤੇ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਦੇਵਤਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਜਨਾਰਦਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ,
ਅਚ੍ਯੁਤਾਯਾਪ੍ਰਮੇਯਾਯ ਮਾਯਾਵਾਮਨਰੂਪਿਣੇ
ਅਚ੍ਯੁਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਣਗਣ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਨਮਸ੍ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਧੀਮਤੇ ਪੁਣ੍ਯਕੀਰ੍ਤਯੇ 4.153.
ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਰਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਵਰਾਹਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਰਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਉਸ ਯਜਨ-ਵਰਾਹ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤਿ ਬੇਅੰਤ ਹੈ,
ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ,
ਮੁਦ੍ਗਲੋऽਪਿ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵੈਤਦਖਿਲਂ ਨृਪ
ਮੁਦਗਲ ਵੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ,
ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਯਮਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਯਮ ਦੇ ਬਚਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ,
ਅਹੋ ਸੁਦੁਸ੍ਤਰਾ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਮਾਯੇਯਮਤਿਗਹ੍ਵਰੀ
ਹੈਰਾਨੀ! ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖੀ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਹੈ।
ਜੀਵੋ ਗਚ੍ਛਤਿ ਕੀਟਤ੍ਵਂ ਯੂਕਾਮਤ੍ਕੁਣਯੋਨਿਤਾਮ੍
ਜੀਵ ਕੀਟ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੂ ਜਾਂ ਮਕੜੀ ਦੀ ਜਾਤੀ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਪਸ਼ੁਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਰਤ੍ਵਮਭਿਵਾਂਛਤਿ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਪਰਾਂ ਨਰੋ ਮਾਯਾਵਿਮੋਹਿਤਃ
ਫਿਰ ਪਸ਼ੂ ਬਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਵਹਿਮ ਵਿਚ, ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਦੀ ਚਾਹ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦੁਸ੍ਤਰਾਪਿ ਸੁਸਾਧ੍ਯਾ ਸਾ ਮਾਯਾ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਮੋਹਿਨੀ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਮਾਇਆ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਔਖੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੋਹਣੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਅਵਾਪ੍ਯੈਵਂ ਚ ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯਮਵਾਪ੍ਯੈਵਂ ਚ ਤਤ੍ਪਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਵੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਵਿਰੋਧੇਨ ਵਿषਯਾਨ੍ਭੁਞ੍ਜਨ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍ । 4.153.
ਸੰਸਾਰਿਕ ਸੁਖਾਂ ਨੂੰ ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਭੋਗਦੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।