ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਾਯਣਾਦਭ੍ਯਧਿਕਂ ਕਥਿਤਂ ਤਿਲਭਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਤਿਲ ਖਾਣਾ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵਾਚਾ ਕृਤਂ ਤੁ ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਯਚ੍ਚ ਸਂਚਿਤਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਬੋਲ ਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਜਾਂ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ—
ਮੁਸ਼ਲੇਨੋਦ੍ਯਤੇ ਨਾਪਿ ਲਂਬਿਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇ ਤਥਾ
ਨਾ ਤਾਂ ਮਸਲਣ ਵਾਲਾ ਸੰਦ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਟਕ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ—
ਸੁਰਾਪਾਨੇਨ ਯਤ੍ਪਾਪਮਭਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਚ ਭਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਜਾਂ ਨਿਸ਼ਿਦਧ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾਣ ਨਾਲ ਜੋ ਪਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—
ਯਮਮਾਰ੍ਗੇ ਮਹਾਘੋਰੇ ਨਦੀ ਵੈਤਰਣੀ ਸ੍ਮृਤਾ
ਯਮ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਵੈਤਰਨੀ ਨਦੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਲੋਹਮੁਖਾਃ ਕਾਕਾ ਯਤ੍ਰ ਸ਼੍ਵਾਨੋ ਭਯਾਵਹਾਃ
ਉਥੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਕਾਂ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਕੁੱਤੇ ਹੋਂਦੇ ਹਨ।
ਅਸਿਪਤ੍ਰਵਨਂ ਚੈਵ ਲੋਹਕਂਟਕਸ਼ਾਲ੍ਮਲੀਮ੍
ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕੰਟਿਆਂ ਵਾਲਾ ਸਾਲਮਲੀ ਰੁੱਖ ਵੀ ਹਨ।
ਵਿਮਾਨੇ ਕਾਂਚਨੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਮਣਿਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤੇ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਗੁਣਹੀਨੇ ਨ ਦਾਤਵ੍ਯਾ ਨ ਦਾਤਵ੍ਯਾ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰੇ 4.152.
ਜੋ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਧਨਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਏਕਾ ਏਕਸ੍ਯ ਦਾਤਵ੍ਯਾ ਮੁਨਿਭਿਃ ਕਥਿਤਂ ਪੁਰਾ
ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।
ਤਤ੍ਤੇਹਂ ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਮ੍ਯਕ੍ਫਲਸਹਸ੍ਰਦਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਅਨਨ੍ਤਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜੇਕਰ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸੁਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅੰਤਹੀਨ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਵਿਭਜ੍ਯਮਾਨਾਨ੍ਯੇਤਾਨਿ ਦਾਤਾਰਂ ਪਾਤਯਂਤ੍ਯਧਃ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਵੰਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯਾ ਦਾਨਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਵਿਮਾਨਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਿਕਮ੍
ਇਸ ਦਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮਨਚਾਹਾ ਵਿਮਾਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏषਾ ਚੈਵ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਾ ਪ੍ਰਯਤੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਇਹ ਚੀਜ਼ ਮਨ ਤੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੋਪਰਾਗੇ ਤੁ ਵਿषੁਵੇ ਅਯਨੇ ਤਥਾ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗ੍ਰਹਣ ਸਮੇਂ, ਉੱਤਰਾਏ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ੁਵ ਸਮੇਂ।
ਵੈਸ਼ਾਖ੍ਯਾਂ ਮਾਰ੍ਗਸ਼ੀਰ੍ष੍ਯਾਂ ਵਾ ਗਜਚ੍ਛਾਯਾਸੁ ਚੈਵ ਹਿ
ਵੈਸ਼ਾਖ ਜਾਂ ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਹਾਥੀ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ।
ਯਸ਼੍ਚ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਵਿਧਿਵਦ੍ਦੀਯਮਾਨਾਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਿ 4.152.
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਦੇਣ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਧੇਨੁਂ ਧਨਾਧਿਪਤਯੋ ਮਗਧੋਦ੍ਭਵੇਨ ਮਾਨੇਨ ਯੇ ਤਿਲਮਯੀਂ ਚਤੁਰਾਢਕੇਨ
ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਮਗਧ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਆਢਕ ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਗਾਂ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਾਂ ਕੁਟੁਂਬਭਰਣਾਯ ਚ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਰੋਟੀ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਜਲਧੇਨੁਦਾਨਵ੍ਰਤਵਿਧਿਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਦੇਵਦੇਵੋ ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਪੂਜਿਤਃ ਸਰ੍ਵਭਾਵਨਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਲਕੁਂਭਂ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਸੁਪੂਜਿਤਮ੍
ਜਲ ਦਾ ਘੜਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਉਸ ਦੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਸਿਤਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਦੂਰ੍ਵਾਪਲ੍ਲਵਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਜੋੜਾ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਦੁਰਵਾ ਦੀ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ।
ਪ੍ਰਿਯਙ੍ਗੁਪਤ੍ਰਸਹਿਤਂ ਸਿਤਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਿਨਮ੍
ਪ੍ਰਿਅੰਗੂ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਚਿੱਟਾ ਯਜਨੋਪਵੀਤ ਪਾ ਕੇ।
ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਸਂਯੁਤਂ ਰੌਪ੍ਯਂ ਤਿਲਪਾਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਿਸ਼ਮ੍ ।। ਸ੍ਥਗਿਤਂ ਦਧਿਪਾਤ੍ਰੇਣ ਘृਤਕ੍ਸ਼ੌਦ੍ਰਵਤਾ ਮੁਖਮ
ਚਾਂਦੀ ਨੂੰ ਚਾਰ ਵੱਲਾਂ ਵਿਚ ਤਿਲਾਂ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਦਹੀਂ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਘੀ ਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਰੱਖ ਕੇ ਲੁਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਵਤ੍ਸਾਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਗੋਮਯੇਨੋਪਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਇੱਕ ਗਾਂ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਵੱਛਾ, ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਵਿਭੁਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਫਿਰ ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਜਲਧੇਨੁਂ ਚ ਕੁਂਭਂ ਤਮਭਿਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਚ ਸੋਮਸ਼ਕ੍ਰਾਰ੍ਕਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਯਾ ਧੇਨੁਰੂਪੇਣ ਸਾਸ੍ਤੁ ਮੇ
ਜਲ-ਗਾਂ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਕੁੰਭ ਨੂੰ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨਾ; ਸੋਮ, ਇੰਦ੍ਰ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਜੋ ਗਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਵੇ।
ਏਵਮਾਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸਫਲਾਂ ਵਤ੍ਸਕਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਫਲ ਅਤੇ ਵੱਛੇ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਮੰਤਰਿਤ ਕਰਨਾ।
ਸਿਤਵਸ੍ਤ੍ਰਧਰਃ ਸ਼ਾਂਤੋ ਵੀਤਰਾਗੋ ਵਿਮਤ੍ਸਰਃ 4.153.
ਸਫੈਦ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤ, ਰਾਗ-ਰਹਿਤ ਤੇ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣਾ।